Bokt.nl

Citaat:

Over de titel ben ik het nog niet helemaal eens. Het is nu engels, maar moet eigenlijk nederlands zijn, en dan twijfel ik tussen ''Scherp randje'' of misschien ''over het randje'' of éigenlijk heb ik gewoon geen idee . Maarja titel moet ik nog wel hebben, dus suggesties zijn welkom!
Ik schrijf eigenlijk al jaren, maar nooit wat echt hierzo. Besloot dit toch een keer te proberen.

Citaat:

Het was weer zover. Ik zat verstopt in mijn veel te grote kast die nog niet eens voor de helft gevuld was. De kleine ruimte was mijn geruststelling. Ik hoorde ze beneden. Schreeuwen. Smijten. Ik raakte gefrustreerd. Nee, dit wilde ik niet. Ik moest kalm blijven. Het ging nu al zo goed. Waarom lukte het niet. Kalmeer. Kom op Leila, focus. Ik moet sterk blijven. Mijn moeder schreeuwde. Ik begon zachtjes te huilen. Ik greep langzaam naar het kleine mesje in het amulet dat om mijn nek hangt. Zorgvuldig, regelmatig, haast ritmisch haalde ik door mijn onderarm. Niet te diep, het moest geen bloedbad worden. Alleen even de druk van me af laten. oliebol! Dit wilde ik niet. Ik liet het mesje in mijn broekzak glijden en half trillend en huilend pakte ik een pleister die ik, uit ervaring, hier verstopt had. Ik huiverde, ik walgde van mezelf. Ik hoorde hem schreeuwen. Ik plakte de pleisters. Ik hoorde zijn voetstappen op de trap. Snel mijn mouw eroverheen. Nee! De mouw kreeg rode vlekken. Ik klom uit de kast en greep mijn pyjamajasje van mijn bed. Oké, dit zag er raar uit, maar beter zo dan dat ze mijn geheim kende. Ik trok mijn gympen aan. Ik hoorde hem in de badkamer. Volgens mij is de spiegel gevallen. Ik moet hier weg, nu het nog kan. Ik greep mijn mobieltje uit de oplader en in mijn zak. Zachtjes sloop ik mijn slaapkamer uit. Terwijl ik de trap afstormde hoorde ik hem achter me aan komen. Ik gooide de voordeur open. Struikelend over mijn eigen benen viel in op de stoep. Een trap in mijn gezicht. Hij ging weer naar binnen en liet de voordeur open. Waarschijnlijk dacht hij dat ik hem achterna zou gaan. Weg hier. Ik zette het op een rennen. Waar moest ik heen? Ik zag er niet uit. Gelukkig was het nog vroeg. Veel te vroeg. Ik hoorde te slapen, moet over een paar uur op school zijn. Ik huilde niet meer, maar had nog wel enorme hoofdpijn. Toen wist ik het. Het community centrum in de stad. Het was niet zo ver van hier. De straat over. Linksaf. Uitgeput kwam ik aan. Ik keek nog achterom, maar hij volgde me niet. Gelukkig. Ik liep naar binnen. Vroeger maakte ik altijd lol om dit centrum, het was 24 uur per dag open, wie zou nou midden in de nacht hier naar toe gaan. Maar nu was ik hier zelf, half 6 ’s morgens. De vrouw achter de balie leek niet verbaast over hoe ik gekleed was, of dat ik hier überhaupt was. Ze vroeg naar mijn naam, en wat ik kwam doen. Ik vertelde dat ik pleegouders wilde. De vrouw moest hier enigszins om lachen en gaf me een formulier. Ik vroeg of er een aparte ruimte was waar ik deze mocht invullen. Ik wilde niet dat mensen mij hier konden zien zitten. Maar helaas. Ik moest het in de wachtruimte doen. Steriel wit. De muren, de stoelen, de tafels en de plantenbakken. Alles wit. Behalve de vloer, die was grijs. Ik ging zitten en tot mijn verbazing was ik niet de enigste. Een meisje, van mijn leeftijd, en een man van wie ik schat, ongeveer 40. Aan hun intimiteit te zien waren ze geen vader en dochter. Eerder een stelletje, of héle goede vrienden. Ik keek naar buiten. Er was nog niemand op straat. Ik vulde de laatste vraag in op het formulier, en gaf het aan de medewerkster. Ik ging naar de wc om tot rust te komen.

De wc werkte niet. Ik heb er een half uur gezeten. Durfde er niet meer uit te komen, maar uiteindelijk toch moed verzameld. Ik wilde naar buiten wegvluchten toen ik nageroepen werd. Onzeker stond ik buiten voor het centrum. Waar ik heen moest gaan wist ik niet. Ik ging maar zitten op een bankje. Ik keek op mijn mobiel. Half 7 en 4 gemiste oproepen van Sacha, mijn zus. Er kwam een man naast me zitten, ongeveer 30 geschat. Ik zag aan zijn overhemd dat hij ook van het centrum was. Hij vroeg aan me wat er nou aan de hand was. Boos werd ik ervan. Ik zei dat ik het al opgeschreven had. Hij bleef mij serieus aan kijken en vertelde me dat aan de hand van wat ik opgeschreven was, er niks aan de hand zou zijn, maar dat dat duidelijk niet zo was. En dus moesten we er even over praten. Bah! Praten? Dat helpt nooit. Praten. Problemen worden niet opgelost door te praten. Ik zei niks. Zo zaten we samen, niets zeggend. Voor ons uit te kijken. Ik werd er zenuwachtig van. Ik wreef in mijn handen, keek omlaag. Wreef mijn broek schoon, keek om me heen. Hij vertelde dat hij wist wat er aan de hand was, dat hij snapte dat ik hier naar toe was gekomen. Dat hij mij wilde helpen. Nou dat had ik wel eerder gehoord. Helpen. Nou dat heeft toen veel opgelost. Ik zei niks. Toen begon het keihard te regenen. Ik hoopte dat hij naar binnen zou gaan om te schuilen. Ik wilde eventjes alleen zijn. Helder denken. De regen spoelde mijn hoofd leeg. Ik werd natter en natter en kreeg het toch wel koud. Niet toegeven. Ik rilde. Hij zat nog steeds naast me. ‘’Ik ben James’’, vertelde hij. ‘’Leila.’’ ‘’Ga je mee naar binnen?’’ ‘’Boeit me niet.’’ Het maakte toch niets uit als ik daar binnen was zou dat niets oplossen. ‘’Ik zou het fijn vinden als je mee naar binnen gaat.’’ Oké toch maar wel, ik had het steenkoud en was wel toe aan wat verwarming. Ik stond op, en terwijl ik naar binnen liep, sloeg de kerkklok 7 keer.

Terwijl ik naar binnen liep, glimlachte de medewerkster niet meer naar me maar keek verveeld naar het computerscherm. Toen viel het me op dat er iemand anders zat. Ik was zeiknat. James bood een handdoek aan maar die weigerde ik. Ik had wel zin om verkouden te worden. Ik vroeg toch maar om een kop thee, je weet maar nooit. Ik mocht met een kop thee in een kamertje zitten. Waar in tegenstelling tot de wachtruimte alles in vrolijke kleurtjes was, en er een familiefoto op het bureau stond. De belofte dat hij zo terug zou komen bleek vals te zijn. Vijf minuten later kwam er namelijk een vrouw binnen gelopen. Aardig gezicht, maar valse strenge stem. Ze was een beetje mollig en kleedde zich in een strak truitje. Ze deed me denken aan Omber, van Harry Potter. Helemaal omdat ze bijna hetzelfde kapsel heeft. Ze wilde graag praten over mijn gevoelens, waarom ik me zo voelde, hoe precies, en wat me hier bracht. Ik weigerde dit. Ik vroeg naar James. Zij weigerde hem erbij te halen. Ik had in een korte tijd verrassend vertrouwen gelegd in James, het was zijn rust, ongedwongen, oprechtheid. Ik wilde hem en niet haar hier hebben. Ik moest het met haar zien te doen zei ze. Ik stond op, en liep naar de gang. Ik riep om James, en hij kwam tevoorschijn uit een kamertje wat, zoals het leek, een keukentje bleek te zijn. Hij liep naar me toe en vroeg wat er was. Ik huilde. Hij bracht me het kamertje weer in. Hij vertelde dat ik het toch echt met Carmen moest doen. Carmen dus. Dat was dus haar naam. Ik ging toch maar zitten. Ik had niet genoeg energie om er nog langer tegen in te gaan. Het gesprek tussen mij en Carmen vervolgde maar ik haalde telkens mijn schouders op. Ik wist het echt niet. Ik werd licht in mijn hoofd. Zwaar. Moe. Ik wilde, ik moest slapen. Ik vroeg om nog meer thee. Groene thee. Carmen haalde het voor mij. Ik gooide het te snel achterover en verbrande mijn tong. Ik vroeg of ik eventjes naar de wc mocht om te plassen. In het wchokje bekeek ik de schade die ik die ochtend mijzelf had aangedaan. Het viel mee. Ik keek naar wat oudere wondjes die ik had. Ze heelden niet. Althans, ik liet ze niet helen. De huid er omheen was rood, maar dat was ik gewend. Ik krabde ietwat geïrriteerd de korstjes eraf. Het begon te bloeden maar pleisters hadden geen zin, het witte shirt had toch al bloedvlekken. En ik had immers mijn pyjamajasje er nog overheen. Niks om me zorgen om te maken. Ik waste mijn handen en ging weer naar het kamertje. Nu mijn hoofd wat meer tot rust was gekomen kon ik beter praten met Carmen. Ik vroeg om ontbijt. Het was 8 uur. Mijn maag rommelde. Wat ik wilde, vroeg ze aan me. Ik vroeg om iets luchtigs, yoghurt. Dat was goed. Ik bleef zitten en in plaats van Carmen, kwam James binnen met yoghurt voor mij. Ik vroeg wat hij hier deed, en zo bleek werd Carmen gek van mijn onverschilligheid, ze ging in overleg hoe ze mij moest aanpakken. Aanpakken? Ik waardeerde de oprechtheid van James zeer, en besloot hem te vragen over wat hij eerder had gezegd. Op dat moment kwam Carmen binnen en liep James snel weg.

Citaat:

Nog wat onzeker vroeg ik me af wat er gebeuren zou.. Carmen keek vriendelijk maar er was iets aan haar wat er voor zorgde dat ik haar niet vertrouwen kon. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar er was iets met haar wat me de kriebels gaf. Ze wilde het hebben over mijn plannen. Hoe ging ik het verder aanpakken. Wat moest er gebeuren, en wat niet. Wat ik wilde dat zij deed.
Ik wist het niet, ik wist het echt niet. Maar Carmen werd boos. Ze vond dat ik dan maar moest gaan als het me blijkbaar zo weinig schelen kon.
Ik begon te huilen. En terwijl de tranen over mijn wangen stroomde, begon ze te lachen. Een heel achterbaks lachje. Ik voelde me klein, en wilde wegkruipen in de stoel, of achter het behang verdwijnen. Weg uit deze wereld. Waarom ging ik dan ook hulp zoeken, als ik zo hulpeloos ben. Niemand kan mij helpen. Ik ben een misbaksel. Ik moest een beetje om mezelf lachen, hoe had ik zo stom kunnen zijn. Ik wilde weggaan en bood mijn excuses aan aan Carmen, toen James binnen gelopen kwam. Hij smoezelde wat met Carmen en Carmen keek me met een brede glimlach aan.
Ze vertelde me dat ze een crisispleeggezin voor mij hadden gevonden, niet ver van hier, 10kilometer. Ver genoeg om alleen te zijn van mijn ouders, maar dichtbijgenoeg om niet meteen van de aardbodem te verdwijnen. Ik hoefde deze week niet naar school, en mijn nieuwe pleegmoeder zou hier over een uur zijn om mij op te halen. Tot die tijd mocht ik doen wat ik wilde. Wat ik wilde? Ik wilde helemaal niks. Ik wist het niet. Ik wilde weg hier. Ik wilde hoop. Ik raakte in paniek, wat wilde ik? Wat deed ik hier? Waarom raak ik in paniek? Ik wist het niet meer, ik begon te hyperventileren. James greep me bij mijn schouders vast en keek me in de ogen. Hij vroeg me rustig door mijn neus in, en mond uit te ademen. Langzaam kalmeerde ik, maar ik wist niet wat ik nu moest. James vroeg me of ik van spelletjes hield. Ik mocht op de computer.

Citaat:

Terwijl ik wachtte kwamen de zenuwen opborrelen. Hoe zou ze eruit zien? Waar kwam ik terecht? Wat zou er gebeuren? Een half uur later kwam een wat lange vrouw binnengelopen, ietwat mollig maar zag er vooral vriendelijk uit. Ze kwam naar me toe en stelde zich voor als Saskia. Ik knikte en mompelde mijn naam, terwijl ze alles ging regelen zat ik nog te wachten. Ze ging met James en Carmen mee naar achteren, ik twijfelde of ze wel terug zou komen, nu ze me gezien had, wilde ze me vast niet meer hebben.. Ik ging nog even naar het toilet, van de zenuwen moest ik plassen. Toen ik terug kwam stond ze op me te wachten, vriendelijk lachend. Ik mocht mee, James wensde mij veel geluk en tot snel. Tot snel? Wanneer was tot snel? Ik liep mee naar buiten en stapte in de auto. Het was zo'n grote, 7 persoonsauto. Ik vroeg me af hoe haar gezin eruit zag.
''Ik heb met je begeleiders gesproken, Carmen en James, en er zal vanmiddag iemand langs je huis gaan om je spullen op te halen en langs te brengen.'' ''Oh.'' Ik wist verder niks meer te zeggen. Ik voelde me suf en leeg, ik was moe, en had weinig puf om te kletsen. Ik wilde slapen.
''Je hoeft de komende tijd niet naar school, we gaan eerst zorgen dat alles goed met je gaat en dan kunnen we het over school hebben.'' Hier had ik niet op gerekend, ik kreeg een licht paniekerig gevoel, wat zullen ze wel niet denken op school? Ik was er zomaar niet? Zullen ze over me praten? Of word ik niet eens gemist? ''En mijn zusje, Sacha dan?'' Ik moest het weten, wat er met haar zou gebeuren.
''Je zusje is ook weggelopen van huis, maar heeft een ongeluk gehad, we mogen haar volgende week ophalen uit het ziekenhuis. Ze mag ook bij ons verblijven, behalve als jij dat niet wilt natuurlijk, maar ik dacht dat je dat wel fijn zou vinden?'' Ziekenhuis? Ik schrok me rot, wat dit mijn schuld? Ik was eerst weg gegaan, misschien heb ik haar zo wel aangespoord? Ik vroeg wat er met haar aan de hand was.
''Ze hebben jou ook niks verteld zeker?'' Zo bleek, vertelde ze, had Sacha een ongeluk gehad en hierbij haar been gebroken een een hersenschudding opgelopen. Saskia voelde erg vertrouwd, ze was heel eerlijk tegen me, en verborg niets. We reden een gezelligogend dorpje in.
''Dit zal is dan het dorp.'' Saskia wees een groenteboer aan, en een apotheek. Terwijl we verder reden sloegen we een weggetje in waar we iets later stopten voor een nieuw ogende woonboerderij. Er kwamen meteen 2 jongetjes naar buiten gerend. Beide in een blauwe overal met gele rubberen laarzen. De jongste hoogstens 4 en de oudste 6, voorzover ik het inschatten kon.
''Mamma!Mamma!'' Vrolijk kwamen ze naar de auto toe. Saskia bleef naast mij zitten en vertelde dat Jake 3 was, en Jakob 5. Ze hadden studiedag, net als hun broer Robert van 11. Saskia stapte lachend uit en de jongens vielen in haar armen. Ze zagen er gelukkig uit.
''Mamma, wie's dat?'' vroeg Jake. ''Dat is Leila, jullie moeten heel lief voor haar zijn, want ze moet nog een beetje wennen, ze komt een tijdje bij ons wonen oké?'' Jake knikte. Jakob stelde voor dat ze mij wel een rondleiding konden geven op de boerderij. Saskia zei dat dat wel goed was als ik dat wilde, maar dat ik dan eerst de auto uit moest komen. Jake deed de deur open en vroeg of ik meeging. Hoewel ik het liefst wilde slapen, kon ik zijn koppie niet weerstaan en ging met hem mee. Toen we de mooie boerderij binnenliepen kwamen we eerst in een knus halletje met een bankje en een kapstok, terwijl we verder liepen kwamen we in een grote ruimte waar de woon/eetkamer was en de keuken, achterin was de slaapkamer van Saskia en Joost, de man van Saskia, en daarachter de koeienstal. Boven liet Jake als eerst zijn kamer trots zien, en later de mijne. Ik had een fijne kamer, niet te groot, met alle benodigheden, een bed, bureau en kast. Vanaf mijn bureau had ik uitzicht uit mijn raam over de weilanden. Prachtig rustgevend. Ook was er boven een balustrade waarvan je naar beneden kon kijken. Ik was verbaasd dat ze mij wilden hebben hier, dit was ik toch niet waardig?

Citaat:

Ook de koeienstallen werden mij getoond, via een gangetje achterin het huis kon je er gemakkelijk komen. Jake had de tijd van zijn leven en vertelde bij elke koe hoe deze heette, om vervolgens sommige koeien een standje te geven omdat ze te veel aten. Ook ontmoette ik Joost, de man van Saskia in de koeienstallen en Mark, de oudste zoon, die naast het studeren nog in de stallen meehielp. En als allerlaatste kreeg ik ook nog zijn eigen koe te zien.
''Deze is Pluisje, zij is ook 3,'' met een grote glimlach op zijn gezicht vertelde hij dat hij haar elke dag even borstelde als Saskia of Joost erbij was.
''Wat leuk zeg, is het goed als ik nu naar mijn eigen kamer ga?'' Jake knikte, ik was doodmoe. Toen ik eindelijk in mijn nieuwe kamer op mijn bed lag, viel ik al snel in een diepe slaap.

Toen ik weer wakker werk, rook ik een geur van appeltaart. Op mijn bureau stonden plastic tassen met daarin mijn spulletjes. Gelukkig! Ik pakte alles snel uit en maakte de kamer eindelijk een beetje eigen, ondanks de witte meubels en crèmekleurige muren, was het nu eens stuk minder kil. Ik zag ook in de muur verschillende schroeven zitten voor schilderijen en probeerde me voor te stellen wat ik daar zou ophangen, maar besloot dat ik eerst maar beneden zou kijken wie er aan het bakken was. Toch wat onzeker om naar beneden te gaan ging ik eerst nog even naar de WC, om vervolgens voetje voor voetje, tree voor tree naar beneden te schuivelen. Saskia stond met Jake en Jacob in de keuken. Ze keek me lachend aan, en had wat meel op haar wangen. Ook hadden ze alledrie een duidelijk veel gedragen schort voor. Ik keek op de klok en zag dat het alweer half 3 was.
''Eindelijk wakker schone slaapster?'' vroeg Saskia mij. Jake kwam aangerend om me een knuffel te geven, of nou ja, mijn benen een knuffel te geven. Ik knikte als antwoord op Saskia.
''Als je wilt mag je wel even douchen? Heb je je spullen al gezien?'' Weer knikte ik. ''Misschien kunnen we morgen wel even winkelen om wat leuke spullen voor je kamer uit te zoeken? Plantjes en een schilderijtje misschien?'' Wederom knikte ik, ik wilde graag enthausiast reageren, maar ik was nog overwelmt van de vriendelijkheid die hier in huis heersde. Douchen was zeker fijn, ik voelde me vies, en mijn kleding zag er ook niet uit.
''Jakob, liefje, wil je boven alles even laten aan Leila? Waar de handdoeken liggen, en waar de vuile was heen mag?'' Trots op zijn taak rende Jakob meteen voor me uit de trap op. Ik liep braaf achter hem aan, en terwijl hij mij uitlegde waar ik de vieze kleding en handdoeken moest leggen maakte ik me zorgen om wat ik aan moest trekken. Ook kreeg ik een fles Spidermandouchegel van hem waar ik gebruik van mocht maken zodat ik extra lekker kon ruiken.
Terwijl ik onder de douche stond, werd ik geconfronteerd met de schade die ik mijzelf had aangedaan die ochtend, ook bekeek ik mijn oude littekens. Ik schaamde me dat ik mezelf dit had aangedaan tegenover deze vriendelijke familie. Waarom was ik niet zoals alle anderen, nu zaten zij met mij opgescheept. Na het douchen trok ik een spijkerbroek aan met een hemtje. Ik wilde de deur weer van het slot halen om naar beneden te gaan maar kreeg de deur even niet meer van het slot. Ik begon te hyperventileren en te schreeuwen om hulp.
Terwijl ik mijn haren borstelde, hoorde ik Sacha schreeuwen. Ze riep mij om hulp. Ik liet de borstel vallen en snelde naar de badkamerdeur. Ik wilde deze van het slot halen. Het lukte niet. Sacha schreeuwde harder en harder. Ik hoorde haar vlak achter de deur smeken om genade. Ik rammelde aan de deur. Ik schreeuwde totdat de deur eindelijk openging en ik door mijn geweld en de plotselinge opening op de grond viel, naast een bewustelooslichaam van Sacha.