Bokt.nl

proloog schreef:

De rit naar het ziekenhuis herinner ik me nog maar vaag.
Gillende sirenes, ik lag op een bed en voelde wat kouds op mijn polsen. Volgens mij icepacks ter verkoeling. Of niet? Ik wist het niet meer.
Ik wilde rechtop zitten maar had hier geen kracht voor. Ik hoorde Jaimy, mijn beste vriendin huilen. Meneer Nijman’s stem die Jaimy gerust probeerde te stellen. Jaimy die huilde hoe wit ik was. Een onbekende stem die zei dat we er bijna waren.
Waar waren we bijna? Ik was helemaal in de war en voelde me langzaam wegzakken. Meneer Nijman die Jaimy uitlegde dat de icepacks een poging waren mijn bloed te doen stollen. Jaimy die mijn hand pakte en mij vroeg vol te houden. Jaimy die vertelde over mijn ouders, en over Dash, mijn paard. Ik wilde haar vertellen dat ik mij goed voelde en dat ze niet hoefde te huilen. Maar ik kreeg het niet over mijn lippen.
Ik voelde me zwakker worden en wegzakken. Nee, ik wilde het niet. Maar ik voelde hoe ik afdwaalde.

Toen mij gevraagd werd hoe het allemaal begon. Kon ik niet snel zeggen wat of waarom.
Te beginnen bij mezelf. Als kleuter was ik vreselijk. Ik dreef altijd mijn zin door. En als ik mijn zin niet kreeg begon ik te flippen. Maar ook als we spruitjes zouden eten maar m’n ouders op het laatste moment naar het Pannenkoekenhuis te gaan flipte ik als een gek.
Ik had regelmaat nodig, en als dingen anders gingen zoals in mijn hoofd kon ik daar niet tegen.
Ik voelde mij ook altijd een buitenbeentje, deed dingen waarvan ik achteraf dacht “waarom?” ik had mezelf niet in controle. Ik was een inmezelfgekeerd onzeker meisje. Maar gedroeg me uitbundig en enthousiast in de hoop op wat aandacht en vriendinnen. In groep 8 begon het fenomeen “BFF” iedereen had er eentje, een Best Friend Forever, iedereen behalve ik. Ik had wel gewone vriendinnen, maar niemand was mijn beste. Want dat kon niet hè. Je had maar één beste vriendin, niet twee.
Ik zocht de reden ervoor. Ik dacht dat het kwam omdat ik zo dik was. Al hoewel ik dat niet echt was, ja niet de dunste. Maar gewoon normaal. Ook misschien vanwege mijn bril. Terwijl ik een onwijs hip montuur had, waarvan veel mensen zeiden dat ze geen bril wilden maar die van mij wel erg leuk vonden.
Toen mijn moeder zei in groep 8 dat ik autisme had, verklaarde dat een hoop voor mij. We gingen toen eens per week naar de psycholoog. Daar moest ik praten. Nou wist ik veel.
Ik zei gewoon wat ik dacht dat ze wilde dat ik zei.
Hoe ging het met mijn zelfvertrouwen? Ik zei een 6, en twee weken later, toen ze het weer vroeg zei ik een 7.
Ik dacht het móét beter met mij gaan, dus zeg ik dat. Al was mijn zelfvertrouwen gewoon een 2, en niks geen vooruitgang.
Ik heb het even volgehouden. Maar toen zei ze dat het zo goed ging dat we wel konden stoppen met de gesprekken. Toen was het ongeveer oktober en zat ik net in de eerste.
En ook vanaf toen is de ellende pas écht begonnen..