Geplaatst Mijn naam is Gentle Bright Sky. Maar mijn baasje noemt mij gewoon sky. (of skippy)
Ik ben een hengst van 2 jaartjes oud, maar vind dat ik best al wel veel mee gemaakt heb op mijn leeftijd. En ik wil graag mijn verhaal aan jullie vertellen.
Mijn mama heet Romany Baby en mijn papa heet Cillbarra Roany Patch. Ik ben geboren op Tinkerfarm Gentle in Heumen.
Het is de nacht van 29 op 30 mei zo rond de klok van kwart over 2, en eigenlijk wil ik mijn mama nu wel eens zien...
Hallo mama! hier ben ik dan!
Nadat mama mij helemaal schoon gemaakt had heb ik leren staan. Ik had toch zo'n dorst!
Na een lange nacht was het de volgende morgen tijd om de buitenwereld maar eens te gaan verkennen.
Ik ging niet echt ver bij mama uit de buurt.
De eerste keer buiten beviel mij hartstikke goed! Deze middag heb ik ook het meisje ontmoet wat later mijn baasje wordt.
Mooi kleurtje heb ik hea?
HELP! Ik ben inmiddels een maand of 2 oud en mijn mooie grijze veulenhaartjes hebben plaats gemaakt voor een bruiner tintje. Hoewel ik van mening ben dat dit me ook super staat. Maar ik match helaas niet meer met mama nu
Nu ik 2 maandjes ben, en al een grote jongen word, is besloten dat ik een nieuw baasje moet krijgen... Het geeft mij de kriebels dat ik ooit bij mijn mama weg moet. Gelukkig is er iemand die dit met mij oefent door mij steeds mee te nemen en te poetsen.
Ik ving iets op dat ik naar het buitenland zou moeten, en daarna hing dat meisje van de eerste dag om mijn nek, datzelfde meisje wat met mij oefent om van mama weg te gaan. Ik begreep niet echt wat er gebeurde maar blijkbaar moest ze getroost worden.
De volgende dag kwam het meisje (ik ben er inmiddels achter gekomen dat ze Zoë heet) lachend naar mij toe. Ze vloog me om de nek en vertelde mij dat als ik klaar was om bij mama weg te gaan, ik bij haar mocht komen wonen!
Op deze foto ben ik 4 maanden oud, en omdat ik bijna naar mijn nieuwe huisje ga moet ik natuurlijk wel een chipje en een paspoort krijgen. Ik heb even mooi geposeerd voor de foto
Mijn bruine veulenharen beginnen plaats te maken voor korte zwarte haartjes. Ik verander dus weer
Ben benieuwd wat ik voor een kleurtje word als ik groot ben. Ik heb ook een nieuwe bijnaam gekregen; Japie Toverbal. Waar zou dat toch aan liggen?In Oktober is het tijd voor mij om te verhuizen. Ik neem afscheid van mama en al mijn veulenvriendjes.
Voor het eerst in mijn leven kom ik in een trailer terecht. Dit was best spannend maar gelukkig ging tante Dingle mee om mij weg te brengen.
Na een kleine 7 minuten rijden stopte we met rijden. We waren er al!
Mijn baasje haalde mij uit de trailer en liep met mij een grote groene wei in. Hier werd ik los gelaten. Aan de andere kant van het hek zag ik twee kleine zwarte pony’s staan en een grote bruine. Dit gingen mijn nieuwe maatjes worden! Ik wist het zeker!
Helaas stond ik niet sterk genoeg in mijn hoefjes tegen deze twee shetten dames en werd ik bij het eten weg gepest.
Ik kreeg mijn eigen stalletje met eten. Maar omdat ze toch met zijn tweeën waren werd ik ook daar weg gepest. Ik ben toen begonnen met eikeltjes eten en hier ben ik ontzettend ziek van geworden.
Ik stopte toen met eten, behalve als mijn baasje er bij was… Binnen een paar dagen werd ik ontzettend mager.
Samen met de fokster heeft mijn baasje toen besloten om mij terug te brengen naar de fokkerij om daar te kunnen revalideren. Dit was begin november 2011.
Om 9 uur ’s avonds kwam ik aan op de fokkerij. Ik had een eigen stal gekregen met veel stro en hooi en ik kreeg heerlijk eten. Nadat er voor mij gezorgd was is mijn baasje naar huis gegaan.
Mijn oude baasje (de fokster) kwam vaak kijken en er hingen ook camera’s in de stal.
Rond 11 uur konden mijn beentjes mij van vermoeidheid niet meer dragen. Ik ben gaan liggen en wou een oogje dicht doen. Blijkbaar was dit niet de bedoeling want er werd met twee man sterk aan mij getrokken. De kracht om omhoog te komen had ik niet.
Binnen 10 minuten hoorde ik een vertrouwde stem mij roepen vanaf de ingang van het stallenblok. Het was mijn baasje! Met alle kracht die ik had ging ik staan, waardoor ze in huilen uitbarste.
De dierenarts is ook nog langs geweest, ik kreeg prikjes en antibiotica.
Na een weken was ik weer een beetje op kracht gekomen. Ik kreeg nu een meer open stal en kon ook mijn oude vriendjes weer zien!
Dit is een paar weken nadat ik was begonnen aan mijn revalidatie. Ik ben hier nogsteeds erg ziek maar het gaat wel steeds beter met mij.
Ik heb nog een hele tijd gerevalideerd op de fokkerij.
Deze foto is gemaakt in februari 2012, 3 maanden later dus. Door mijn dikke vacht zie je het niet zo goed, maar ik ben al best wel dikker geworden!!
Ik krijg iedere dag slobber en bietenpulp en verder nog heel veel lekkers. Eigenlijk word ik gewoon heel erg verwend, maar ik heb het dan ook nodig…
Tot mijn verbazing ben ik nog steeds zwart maar er beginnen heel wat witte haren tussen mijn vacht door te komen.
September 2012 ben ik genoeg gerevalideerd om een eigen plekje te krijgen. Dit keer zonder shetlanders en met genoeg eten! Ik verhuis naar Hatert. Eerst alleen zodat het echt MIJN wei word. Later kreeg ik een Tinker x Connemara vriendje. Helaas kon deze niet lang blijven en stond ik er de hele winter alleen voor… Mijn baasje kon geen geschikt vriendje voor mij vinden.
Ik ben nog steeds niet klaar met revalideren, maar ik voel me weer kiplekker. Mijn baasje speelt veel tikkertje met mij. We gaan wandelen, ik word geborsteld en ik vind het heerlijk als ze er is. Ze is er dan ook iedere dag twee keer!
Helaas is mijn baasje geen paard en moet ze steeds weer weg.
De winter heb ik dus alleen doorgebracht, maar ik vermaakte mij prima met de sneeuw! Mijn baasje vond dit overigens minder leuk omdat mijn drinken steeds bevroor en de pomp ook… Gelukje voor mij was dat ze nu nog vaker per dag kwam!
Ik had weer energie voor 10!
In februari 2013 werd het koopcontract ondertekend voor mijn nieuwe vriendje, en 9 maart was de dag dat Morris bij mij in de wei verscheen. Anne is het baasje van Morris, Zoë en Anne kennen elkaar al heel lang.
De dag dat Morris kwam was het ontzettend slecht weer. Het regende zo hard dat alle sneeuw was weg gespoeld.
Eindelijk had ik weer een vriendje!
Samen met Morris kon ik weer leuk spelen. Ook het wandelen werd leuker omdat we gezellig samen gingen
Met onze baasjes er bij konden we altijd lekker gekke ideeën hebben. Zoals deze dag in de paardenbloemenwei.
In mei word besloten dat het voor Morris maar vooral voor mij beter is als ik op een wei kom waar ik onbeperkt eten tot mijn beschikking heb. Dit omdat ik nog steeds aan moet komen.
Op 18 mei 2013 verhuizen we over naar een privé stal op de broekkant. Deze plek is ideaal. Grote, ruime, dichte stallen, onbeperkt weidegang met gras tot bijna aan mijn knieën, een grote rijbak, spuit en poetsplaats en had ik al gezegd dat ik onbeperkt weidegang had?
Dit is de eerste dag dat we aan kwamen. Omdat we al zo lang niet meer zo veel gras op hadden moesten we het op de wei staan opbouwen. Dus we kregen eerst kort gras en daar mochten we maar een middagje op. Hoe langer we op deze plek stonden hoe hoger het gras werd en hoe langer we buiten mochten blijven!
Morris en ik gingen een geweldige zomer tegemoet samen. Inmiddels ben ik sterk genoeg om meer te doen als alleen eten. Onze baasjes zijn begonnen met ons langzaam aan het hoofdstel te laten wennen. We hebben al eens een zadeltje op gehad en longeren zijn we ook druk mee… hoewel ik daar het punt niet zo van begrijp want ik loop toch alleen maar in cirkeltjes. Ik probeer dan ook vaak of ik kan blijven staan.
Morris en ik mogen samen opgroeien, we leren alles samen!
Ik heb een heerlijke zomer gehad met veel rust maar ik heb ook erg veel geleerd.
Ik voel mij steeds beter en begin ook al in te lopen op mijn achterstand. Natuurlijk duurt het nog even voordat ik net zo mooi ben als mijn papa, maar op een dag, dan word ik ook dekhengst!
Deze foto is gister gemaakt. Zie je hoe mooi mijn grasbuikje is geworden? Morris is er ook nog steeds bij! Dat zijn die dikke billen op de achtergrond
Dankjewel dat jullie mijn verhaal gelezen hebben. En misschien zie ik jullie ooit terug op de keuring!
Dikke kus van ons!
( Mijn paarden staan nu in de wei in hatert )