Bokt.nl

Amado7 schreef:

Buiten heb ik dit ook. Wat ik gedaan heb: omdraaien en achterwaarts zetten. En als hij dan stopt met achterwaarts nog verder achterwaarts zetten. Dan weer omdraaien en voorwaarts. Wil hij niet voorwaarts? Dan draaien en achterwaarts de goeie kant op. Weer draaien. En opnieuw. Na 9 keer viel het kwartje en ging hij weer vooruit.

brokjes schreef:

Je paard wilt naar huis, je zou daar natuurlijk ook naar kunnen luisteren ipv het gedrag om te buigen naar je eigen zin.
Wat vind je paard wel leuk? Misschien gaat wandelen in het bos wel goed en kan je het steeds weer verder uitbouwen.

OleJon schreef:

Mijn tinker heeft ook van die fratsen gehad. Bij haar hielp kordaat en duidelijk te zijn.ik heb ook eens een half uur bij een schelpenpad gestaan omdat ze daar niet in wou. En als ik been gaf zwiepte ze met de staart. Om te laten blijken dat ze het er niet mee eens was. Op laatst stevig en kordaat been gegeven en toegesproken en rondjes gedraaid en toen wou ze verder.

Janneke2 schreef:

Cynthia1987 schreef:

.... het is pur dwars want als we een eindje onderweg zijn en Mn zoontje pakt de moutainbike route in her bos dan galoppeert ze erachteraan, oren naar voren......en briezen dan zie je haar genieten.

Ik begrijp dit maar half.

Het feit dat je dier 'op een bepaald moment' geniet, wil in de verste verte niet zeggen dat ze op een eerder moment geen heftige emoties zoals verlatingsangst ervaart.

Wel is het moment van genieten iets wat je zou kunnen "uitbuiten".

Celine_Famke schreef:

Een paard is geen mens, hè. Ze testen je niet uit. Zo kan een paard helemaal niet denken. Dat is vermenselijken.

Dat gezegd hebbende, waarschijnlijk moet je paardje nog even acclimatiseren. Geef haar de tijd. En doe het vooral rustig, stap voor stap. Belonen als het goed gaat. Ontwikkel een band. Wil niet meteen te veel Ze geeft het blijkbaar duidelijk aan wanneer je de grens overgaat.

Lindsey_99 schreef:

Klopt, maar het is heel lastig om je in te leven in het denkvermogen van het paard. Ze zijn inderdaad niet intelligent genoeg om te kunnen beredeneren dat ze te ver van huis zijn, en even lekker dwars gaan doen. Wat ze wel doen is zich verder van de vertrouwde omgeving zonder begeleidend mens of paard op de grond zich onveilig en alleen voelen, en de veiligheid willen opzoeken. Dus terug. Want die ene op de rug vinden ze (nog) onvoldoende om zich veilig te voelen op vreemd terrein.

Citaat:

het is pur dwars want als we een eindje onderweg zijn en Mn zoontje pakt de moutainbike route in her bos dan galoppeert ze erachteraan, oren naar voren

Analyseer dit gedrag maar eens objectief, door de ogen van het paard...

Is het dan nog steeds dwarsigheid als de begeleider op de fiets ineens een ander pad neemt? Of zou het toch onzekerheid zijn, en gebrek aan vertrouwen, en wil ze bij de 'kudde' blijven?

Pas als je echt een 'team' bent met je paard, compagnons, dan zal het paard rustig verder gaan over een ander pad, want hij is niet alleen, en zijn vertrouwen zit erboven op. Zolang dat niet het geval is, is er nog werk aan de winkel om een team met je paard te worden.

AnnickT schreef:

Wellicht dat je iets hebt aan de video's van Warwick Schiller. Die gaat in op wat ik hier ook al een paar keer voorbij zag komen: de stal is veilig/betekent rust en buiten niet. Hij heeft hier een zinvolle methode voor om dit op te lossen, in de volgende twee video's wordt dat het duidelijkst:

[ Video ]

[ Video ]

Hopelijk heb je hier iets aan.

Horseloverl schreef:

Ja ik zou hm echt op z’n mieter geven. Niet te voorzichtig. Ik vind dat soort dingen altijd dominant en daar houd ik niet van. Ooit een Fries gehad die deed dit ook. Alles nagekeken en niks aan de hand. 2x goede klap gegeven met de zweep ( terrecht want ze werd echt gevaarlijk) en het was in 1x klaar