Een maand of wat geleden reden we zonder zadel over het pad en ging ze gewoon liggen, midden op het pad! Onder het lopen bedacht ze dat ze liever op de grond lag, dus PLOF lag in eens mijn pony daar! Het meisje met wie ik uit rijden was kwam niet meer bij en ikzelf natuurlijk ook niet.
Verder rent ze wel eens terug naar huis als iets haar niet bevalt. Bijvoorbeeld als we langs een nieuw hoopje zand moeten dat ze niet vertrouwt, dan draait ze zich om en rent terug en dan is ze haast niet meer te houden. Vreselijk irritant natuurlijk (vooral midden op een druk kruispunt!!!) maar toch wel heel erg Tirzah...
Of in de bak rijden als ze geen zin heeft... Dan probeert ze steeds opnieuw naar de uitgang te rennen. Helaas ben ik net zo eigenwijs en ga ik door met voltes aan de andere kant rijden tot ze niet meer naar de deur rent, maar dat kan rustig een half uur tot een uur duren.
Met andere woorden heb ik een superlief paard, maar alleen als ze daar zelf zin in heeft


) ging zijn hoofd opzij, knalde met zijn hoofd tegen mijn hoofd, waardoor mijn nek een enorme klap maakte. Ik voelde en hoorde het kraken. Ik dacht nog: verdorie wéér mijn nek, en die doet al zo zeer! Maar vrij snel daarna voelde ik dat mijn nek níet meer zeer deed!! Janus had mijn nek weer de goede kant opgekraakt.
en hij doet het voor niks.... eh.... nou vooruit,... voor een lekkere wortel 

