Geplaatst: 09-01-06 16:28 door dit hele verhaal is er wat geknapt bij d'r, om het zo maar te zeggen en is ze ermee opgehouden en komt ook niet meer op bokt.
nu kun je je afvragen of dat de juiste weg is, maar met emoties valt niet te sollen. helemaal als je weet hoeveel er los komt bij gesprekken met dieren.
Citaat:Hoi Michèlle,
Ik krijg ook duidelijk het gevoel dat hij nog leeft - Toen ik gisteren jouw PB kreeg en las dat hij dood zou zijn, was mijn eerste ingeving: "dit klopt niet" maar ik vind zoiets altijd heel moeilijk te zeggen, omdat ik het ook mis kan hebben natuurlijk. Ik zag en voelde gewoon nog teveel leven in hem.
Verder is hij ergens waar het donker is, nat en koud. Dat kan duiden op een konijnenhol bijvoorbeeld. Duidelijk stress, angst. Ik zie hem nu letterlijk in elkaar gedoken zitten (baasje, waar ben je nou toch? Kom me halen, ik ben bang) Heel veel verdriet en emotie komt daarbij vrij. Helaas ook heel veel angst ten opzichte van mij - "wie ben jij? waarom pest jij mij? heb jij dit gedaan?" Ik leg uit wie ik ben en wat ik voor hem wil betekenen, dan keert de rust terug. Hij begint als troost voor zichzelf te spinnen, dat doen katten in doodsangst en stervende katten ook. Hij is mager, vies en bang.
Hij is niet ver weg. Woon je bij een bos, parkje of iets in die trant? Ga daar eens kijken. Zoek het laag bij de grond, niet in bomen o.i.d. Ik zie duidelijk iets laag bij de gronds... weggekropen, ver weg.
Vanaf dat moment is het beeld en contact dat ik had weg. Ik probeer het later nog eens als je dat wilt. Maar misschien heb je hier al iets aan?
Sterkte nogmaals
Citaat:Hoi Michèle,
Het laat mij ook niet los, het is voor mij verwarrend. Ik denk dat dat het gevoel is dat ik van Frits overkreeg/krijg.
Heel duidelijk is er die allesverlammende angst, verdriet, gedesoriënteerd gevoel. Ik zeg je eerlijk dat ik sinds vandaag ook minder energiestromen kan waarnemen, het verzwakt. Dit alles kan duiden op tekenen van ziekte, gewond zijn, stervende zijn.
Ik heb Frits gevraagd waarom hij niet reageert op mensenroep, maar daar krijg ik alleen van door "haal me hier nu uit, help me toch" Dus weer de angst en verdriet, niet in staat om te antwoorden op hetgeen ik vraag. Er is veel verwarring tussen ons beiden merk ik. Het kost mij moeite om niet de emotionele waarden over te nemen merk ik.
Één ding komt bij mijzelf steeds terug..... DE TIJD GAAT DRINGEN. Als je al niet te laat bent. Moeilijk om dit jou zo te zeggen, maar je hebt recht op hetgeen ik doorkrijg, te weten.
Of Frits binnen of buiten is, kan ik niet met zekerheid zeggen, wel is het benauwd, klein... hij zit duidelijk ergens vast. Droeg hij een halsband?
Ik krijg ineens een benauwend gevoel bij mijn keel, alhoewel dat ook kan duiden op de keelchacra - emoties.
Feit is wel dat ik geen gevoel van berusting krijg, teken dat Frits duidelijk nog wel de vechtlust heeft om dóór te gaan. Emoties zijn duidelijk als ik hem uitleg wat er allemaal voor hem gedaan wordt.
Ik vraag hem waarom hij niet weg kan gaan waar hij nu zit. "Ik weet niet waar ik ben" krijg ik daar op te horen. Hier krijg ik weer duidelijk beelden van een bos, park oid. Ik denk dus wel dat je het in die hoek moet zoeken. Wanneer ik specifiek over de roeken begin (in dit geval het geluid visualiseer aan Frits) krijg ik door dat hij dit herkent, maar ver, ver ver weg. Daarna heel duidelijk "ik wil volhouden voor mijn baasjes". maar ook "Ik ben zo moe, ik ben het vechten zo moe" en komt er een einde aan het contact dat ik heb.
Kort samengevat zou ik zeggen: Kijk nog eens bij het park, wat verder weg. Hou het laag bij de grond, donkere gedeelten. Maak zelf niet te veel lawaai, ik acht het namelijk heel goed mogelijk dat Frits niet (meer) in staat is luidkeels te mauwen of gillen.
Uiteraard blijf ik proberen om meer te weten te komen, maar het valt niet mee, zeker omdat Frits duidelij verzwakt is. Over jouw vraag of Frits ergens van geschrokken is, een mens die hem iets aan heeft gedaan kan ik zeggen: hij is wel heel duidelijk geschrokken, maar wil niet zeggen van wat. Wel is het de oorzaak van de situatie waar hij nu in zit.
Al typende kom ik ineens tot een andere, wat ergere conclusie. Ik weet niet in hoeverre je op de hoogte bent van het proces van de ziel na het sterven, maar.... zoals mijn "geloof" het ziet, is er na het sterven een korte periode waarin een ziel in een tussenstation verblijft, om zeg maar te wennen aan het feit dat men gestorven is. Nadien is het mogelijk door verschijningen e.d. terug te keren naar het hier en nu wanneer daar behoefte aan is. Tis misschien allemaal simpel gezegd maar het is maar even een korte samenvatting.
Ineens kwam bij mij het andere beeld op, dat het ook mogelijk zou kunnen zijn, dat Frits zich inmiddels in dat tussenstation bevindt (ofwel, bot gezegd: dood is). En wel om de volgende redenen:
- verwarring / ruis in het contact
- niet weten waar hij is, alles van veraf meemaken
- emoties/verdriet dat loskomt, en het niet snappen
- donker, verdwaald zijn
Allemaal aanwijzingen die ook die kant op wijzen. Maar daar ben ik niet uit, zeker ook omdat ik het contact dat ik gehad heb, niet in die richting kan laten gaan.
Jeetje, het is allemaal erg moeilijk, vooral omdat er niet duidelijk een pad is te volgen. Ik zal trachten het binnenkort weer te proberen, dan ga ik duidelijk sturen op het pad van het hiernamaals. Als jij het goed vind tenminste.
Groeten,
Barbara
Citaat:Hoi Michèlle,
Ik word bijna verlegen van je woorden....
Of het geweldig is wat ik doe? Ik weet het niet, het zit gewoon in mij. Nou ja, ik weet natuurlijk wel dat er mensen zijn die er veel aan hebben, maar ik zie het als mijn "plicht" om hier iets mee te doen zeg maar, het zou zonde zijn het voor mijzelf te houden.
Wat Frits betreft: ik baal als een stekker dat ik niet verder kom. Ik blijf stuiten op die beelden die ik steeds maar krijg. Het vervelende natuurlijk is dat ik jou die beelden niet over kan brengen omdat ik jouw woonplaats niet ken. En dan is een bos/park/veld natuurlijk een plaats zoals ieder ander, je herkent geen struiken, bomen oid.
Overigens krijg ik nu sterk het gevoel dat Frits weg is, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik krijg sinds gisteren geen contact meer met hem. De signalen werden wel zwakker maar ik had de hoop toch nog dat ik nog één keer met hem zou kunnen communiceren.
En dat is zó ontzettend jammer, want eigenlijk ben je er geen steek mee opgeschoten zo.
Natuurlijk moet ik mij er van afsluiten, deels dan. Want ik wil het met gevoel blijven doen, niet als een robot. Maar door vantevoren goed te gronden en daarna alles uit mijn lichaam te laten verdwijnen (negatieve en positieve energiebanen) en alles weer in balans te krijgen, lukt het aardig om mezelf bij elkaar te rapen en houden.
Wat niet wil zeggen dat ik niet enorm meevoel met jullie! De onzekerheid is ontzettend, je voelt je radeloos. Ik herken het gevoel omdat ik ook zo één van mijn katten ben kwijtgeraakt. Pas bijna een jaar later zei mijn begeleidster ineens tegen mij: ik zie een zwart-witte kat onder de bossen liggen... is die van jou? En toen wist ik genoeg. Tommie was dood en hij zou echt nooit meer thuiskomen. Sommige mensen zeggen weleens tegen me "Ja, maar je weet het nooit zeker". En ik zeg dan "Dat weet ik wel, want zo is het gegaan en zo is het".
Ik blijf met Frits bezig, en als het lukt om contact met hem te krijgen, dan geef ik door wat jullie aan hem willen zeggen.
Bedankt voor het vertrouwen in mij en veel kracht om de komende tijd door te komen.
Liefs,
Barbara
Citaat:Hoi Michèle,
Ik denk dat je gelijk hebt, ik krijg namelijk geen contact meer met Frits, wat heel erg goed kan duiden op de definitieve overgang naar de andere zijde. Voorlopig is dan contact niet mogelijk en zelfs niet wenselijk, om de ziel niet te verstoren in zijn overgangsfase. Wel kreeg ik een heel hol gevoel in mijn maagstreek, dat krijg ik meestal bij overleden dieren.
Het gevoel wat hier heel duidelijk bij spreekt is rust, liefde, vertrouwen.
Frits is in rust heengegaan, hij heeft niet geleden.
Over een tijd (na 6 weken) zal ik nog eens contact met hem opnemen als je dat graag hebt.
Ik hoef geen geld - alhoewel ik geld vraag voor consulten heb ik voor Frits nauwelijks kosten hoeven maken. Het geld (10 euro per consult) is voor mij voornamelijk de kosten voor papier, cartridge, printen etc. Het is zeker niet winstgevend maar aangezien ik voor Frits niets op papier heb hoeven zetten én ik het daarbij een heel ander verhaal vindt dan iemand die graag wil weten of zijn/haar pony graag hindernissen springt, wil ik geen vergoeding hebben.
Hetgeen ik doe is voornamelijk uit liefde voor dieren en dit heb ik met liefde voor Frits en ook voor jullie gedaan. Ik zou alleen willen dat het anders was afgelopen uiteindelijk.
Liefs,
Barbara
dit was barbara dus, het doet me nog erg veel pijn om het terug te lezen, we hebben fritsie nooit meer gevonden, maar dit is de reden waarom ik zo ontzettend boos op die gasten was... wat wéten ze er nou werkelijk van?!
neem je ook je rust...
) 
't wordt binnekort weer tijd voor de Teunisbloemoliecapsules geloof ik 
