Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-02-13 11:52

Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-02-13 11:52

Ik geef al ruim 7 jaar les op een kleinschalige manege (privé en groepslessen). Wij hebben max 5 mensen in de groepsles en er is voldoende aandacht voor iedereen. Ik heb al diverse 'bange' kids en volwassenen 'ontangst'. Echter iedereen heeft daar zo zijn eigen manieren voor. Tijdens de opleiding is dit helemaal niet aan bod gekomen. Hoe gaan jullie om met bange kids/ volwassenen, hebben jullie speciale tactieken, trukjes of oefeningen? Zo kunnen we misschien iets van elkaar opsteken!

**Geplaatst**: 01-02-13 11:54

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 01-02-13 11:54

Leuk topic.

Een tip is neem de tijd voor een angstige ruiter, maak duidelijk dat je hun angst begrijpt.
En dat je er rekening mee houdt.

**Geplaatst**: 01-02-13 11:57

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 01-02-13 11:57

Wat ik vaak zeg als een kind niet durft: "als ik denk dat jij dit niet kunt, had ik het je nooit laten doen, ik weet zeker dat je dit kan". Negen van de tien keer durven ze dan wel, kan net dat extra stukje zelfvertrouwen geven dat ze nodig hebben. Daarna natuurlijk de hemel in prijzen

Ohja, je moet natuurlijk dan ook echt zeker weten dat ze het kunnen, want anders werkt het nooit meer :Y)

**Geplaatst**: 01-02-13 12:13

Geplaatst: 01-02-13 12:13

Tsjah dat is een beetje zoals alles met lesgeven zeker: aanvoelen hoe ver je kan gaan. Ik geef altijd privéles aan angstige ruiters dus ze hebben sowieso alle aandacht en dan ga ik ze aanmoedigen maar doe wel rustig aan. Zolang ze blijven nadenken en niet rijden blijft die angst dus heb je er enkel voor te zorgen dat het niet misgaat en dat ze bezig blijven.
En ik maak ze ook duidelijk dat ik in hen geloof.

**Geplaatst**: 01-02-13 12:21

Geplaatst: 01-02-13 12:21

Hangt van het kind af. Bij kinderen is het slechtste wat je kunt doen: er teveel rekening mee houden.

De één zal ik elke week in ieder geval 3 pasjes laten galoperen als ze dat eng vinden, met juffie er hoogstpersoonlijk naast, daarna mogen ze direct weer terug naar de draf. Tegen de ander zal ik een beetje plagend zeggen: "Ik heb nog wel een Pampertje in m'n tas voor je", met een dikke knipoog.
Heel verschillend dus

**Geplaatst**: 01-02-13 14:58

Geplaatst: 01-02-13 14:58

Leuk topic.

Angst is iets raars. Angst overwin je door kennis en ervaring, samen groter te maken dan de angst.

Dus zul je kennis moeten gaan geven aan klanten met angst. En zorgen dat ze goede ervaringen op doen.
Angst is voor iedereen ook anders, dus moeilijk om ieder het zelfde te behandelen.

Sommige hebben angst voor bv de galop. Als ik een kleine ruiter had die galop eng vond, dan pakte ik onze voltige pony en ging dan samen met haar 2 galop sprongen doen. Dus ik er op en zij voor mij, dus tussen mij en de beugel ingeklemd. Dat voelt heel safe, want naast dat ik ze vast heb, kunnen ze zich zelf ook goed vast houden. Als dat goed ging heel rustig dan verder werken om steeds langer te galopperen. En uiteindelijk alleen.
Al liet ik kinderen die begonnen met rijden, altijd hun eerste galop doen met de voltige singel (gewoon alleen), kunnen ze zich beter vasthouden en mijn ervaring was dat ze daarna makkelijker in het zadel de beweging konden volgen.

Ruiters die bang zijn in het algemeen maar wel heel graag willen had ik afspraken mee. Ze mochten van mij 2 paarden/ponys uitkiezen waar ze op wilde rijden, die ze dus niet eng vonden. 2 maanden lang reden ze alleen op die 2 paarden. Maar in de 3de maand wilde ik er graag een 3de paard bij, die mochten ze ook zelf uitkiezen. Maar zei ze dan ook dat als ze op die 3de ingedeeld werden dat ik zorgde dat 1 van de eerste 2 ook in de les liep en dat als ze het niet fijn vonden, ze konden ruilen. En dat is eigenlijk nooit gebeurd. En zo kwam er steeds weer een paard bij.

Kinderen die echt heel bang zijn had ik altijd in een privé les aan de longe. Op de braafste pony die ik had en dan hield ik ze aan het praten. Dus wilde hele verhalen over dingen die ze de afgelopen week gedaan hadden. Ondertussen pony lekker laten stappen en zo heel af en toe stiekem aan laten draven (was een pony met een heerlijke vlakke draf), vaak hadden ze het niet eens door dat ze aan het draven waren. Tot ik vroeg of ze even op hun pony wilde letten: schokken dan vaak, want ja hij zat in draf. Mijn antwoord was dan altijd: dat zit je al 4 rondjes en had je het door? Nee was dan het antw, dus zei ik: nou als je het eerst niet door had was het vast zo eng niet, zullen we maar doorgaan met kletsen over je vakantie?

**Geplaatst**: 01-02-13 15:05

Geplaatst: 01-02-13 15:05

Inderdaad, praten werkt ook heel goed

Een van mijn ruitertjes is over haar angst heen gekomen omdat ik 10 rondjes naast haar galopperende pony meescheurde terwijl zij over haar vakantie mocht beppen :')

En daarna moest juf echt uithijgen _O-

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-02-13 15:18

Geplaatst door de TopicStarter : 01-02-13 15:18

Haha, heel herkenbaar inderdaad! Vooral met het wat koudere weer (en ik toch echt mijn thermo laarzen aantrek) is het soms vrij zwaar dat meesjezen

.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het een stuk eenvoudiger vindt om de angst te doorbreken bij iemand die voornamelijk voor een onderdeel bang is (al zijn ze dan vaak over het algemeen ook wel een beetje bang) dan bij iemand die eigenlijk angst heeft voor het hele paardengebeuren maar die toch niet willen stoppen! Dat kost een stuk meer tijd, bloed, zweet en tranen!

Bij kleine kinderen beeindig ik eigenlijk altijd mijn lessen met gymnastiek oefeningen op het paard en bij de oudere met een luchtige oefening. Om in ieder geval de les altijd in rust te laten eindigen!

**Geplaatst**: 01-02-13 21:23

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 01-02-13 21:23

Toen ik nog (kinder)groepslessen gaf, probeerde ik de angstigen heel duidelijk te maken dat zij de touwtjes in handen hadden. Dus dmv overgangen laten merken, dat zij rem en gas bepaalden.
Eerst simpel stap-halt, daarna draf-halt enz enz, daarna ook stuur, de ruiter bepaalt, zodra ze voelen dat zij de controle hebben, worden ze vaak ook wat zekerder.

**Geplaatst**: 13-02-13 21:09

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 13-02-13 21:09

Ik ben dan geen instructeur, maar ben wel een angstige ruiter (geweest).
Ik heb al jaren les van dezelfde instructrice. Met mijn vorige paard veel mee gemaakt, waaronder achterover geklapt wat bij mij de oorsprong was van mijn angst. Ik modderde wat aan, en mijn instructrice zag ook dat er iets in mijn rijden niet klopte. Toen ze mij hier op aansprak (in eerste instantie streng (heb ik soms ook nodig haha)) brak ik en zei dat ik niet wist wat er was, maar dat ik het niet kon.
Veel gepraat met mijn instructrice en toen zelf de knoop doorgehakt dat dat paard niet meer voor mij was.
Een ander paard gevonden, mijn huidige. Een ontzettend lief dier, zit geen kwaad in, maar wat onzeker.
De angst was met een nieuw paard ook echt niet over, werd eigenlijk alleen maar erger. Zijn onzekerheid en mijn angst zorgde voor 2 valpartijen waardoor ik nog banger werd. Weer met mijn instructrice gesproken en besloten 2 x in de week les te nemen, en verder niet te rijden, ik durfde niet alleen te rijden. (Aviro werd verder de week nog wel gereden door mijn bijrijdster)

Tijdens mijn lessen moest mijn instructrice me overal doorheen praten. Tijdens de les had ze het niet zo zeer over mijn angst, maar benoemde vooral wat goed ging, en bleef praten als het moeilijk ging.
Het waren vaak lange 30 minuten voor mijn instructrice want ze bleef maar praten haha.
Stukje bij beetje groeide mijn vertrouwen weer, en kreeg ik de opdracht om weer alleen te rijden. (met een vriendin langs de kant maar zonder instructrice).

Nu (een jaar verder) is mijn angst grotendeels weg, het steekt af en toe nog de kop op maar ik kan er steeds beter mee om gaan. Heb zelfs zondag mijn eerste wedstrijd op vreemd terrein! (brr, toch wel spannend)

Dus wat een instructrice zou moeten doen weet ik, maar bovenstaande werkte bij mij, en ben ontzettend blij met mijn instructrice, voor mij geen ander!

**Geplaatst**: 15-02-13 12:19

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 15-02-13 12:19

zelf geef ik diverse kinderen met stoornissen les. autistisch adhd pdd-nos leer achterstanden, spraak achterstanden, hoog begaafden en: Angststoornissen!

ik heb geheel mijn eigen aanpak hierin.

uiteraard zijn mijn pony's braaf, maar ik heb geen dooie. Ze kunnen net als alle andere paarden bokken, trappen, bijten, wegrennen, nukkig zijn, blij zijn, ga zo maar door!

Zeggen dat ze niks doen doe ik dan ook nooit; ik introduceer kinderen geen robot, ik introduceer ze een karakter, een personage.

Bijvoorbeeld:
Dit is eef, eef is een blije, lieve merrie. Ze kan hier en daarom een beetje nukkig zijn, waar word jij nukkig van?? eef word blij van brokjes en als je haar kriebelt bij haar manen, word jij daar ook blij van?

Zo is het geen ding of whatever, maar een personage, een karakter, en een gevoel. geen plastic my little pony, ondanks dat ze werkelijkwaar heel schattig zijn!

**Geplaatst**: 21-02-13 00:20

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 21-02-13 00:20

Voor mij ligt het heel erg aan de ruiter. Ik probeer ze aan te voelen en dan daarnaar te handelen naar de volgende tactieken:

-Moed inpraten
-Rustig aan doen, kleine stappen.
-Streng zijn (gewoon doen, geen gezeur).

Het ligt natuurlijk aan verschillende factoren, leeftijd, aard van de angst, karakter, etc.

Streng zijn klinkt erg gemeen maar heeft bij veel ruiters echt geholpen waarna ik ook vaak bedankt werd.

**Geplaatst**: 25-02-13 16:46

Geplaatst: 25-02-13 16:46

MisticRider schreef:
zelf geef ik diverse kinderen met stoornissen les. autistisch adhd pdd-nos leer achterstanden, spraak achterstanden, hoog begaafden en: Angststoornissen!

ik heb geheel mijn eigen aanpak hierin.

uiteraard zijn mijn pony's braaf, maar ik heb geen dooie. Ze kunnen net als alle andere paarden bokken, trappen, bijten, wegrennen, nukkig zijn, blij zijn, ga zo maar door!

Zeggen dat ze niks doen doe ik dan ook nooit; ik introduceer kinderen geen robot, ik introduceer ze een karakter, een personage.

Bijvoorbeeld:
Dit is eef, eef is een blije, lieve merrie. Ze kan hier en daarom een beetje nukkig zijn, waar word jij nukkig van?? eef word blij van brokjes en als je haar kriebelt bij haar manen, word jij daar ook blij van?

Zo is het geen ding of whatever, maar een personage, een karakter, en een gevoel. geen plastic my little pony, ondanks dat ze werkelijkwaar heel schattig zijn!

Maar... Dit lost het angstgevoel niet op......
Ik neem aan dat elke instructeur zijn/haar leerlingen leert ( ervaren) dat paarden unieke wezens zijn met een eigen karakter en wil, waarbij ze onvoorspelbaar kunnen reageren.

Dit is eef.. Eef is soms nukkig, misschien bijt eef sms wel...
Ik spiegel ook vaak gevoelens naar kinderen, maar ben erg benieuwd hoe je oplost dat ze nukkige eef niet eng gaan vinden als die bv continue nukkig is. Ook al zijn ze dit zelf ook soms, dit neemt de angst niet weg als het paard nukkig blijft.

Ik heb zelf ook veel te maken met angstige leerlingen, zowel verleden met paardrij ongelukken, als gewoon reguliere kinderen die het allemaal gewoon een beetje eng vinden.
Leren ontspannen, kleine stappen doen, en vooral, blijven communiceren zijn de 3 handvaten die ik hier gebruik.
Stapje bij beetje succes ervaringen opdoen, blijven terugkoppelen hoe dit aanvoelt, en hierbij continue proberen een stapje verder te willen ( zonder druk voor de ruiter).
Grondwerken, voltige etc helpen hierbij superfijn om de ruiter we te laten ontspannen, en de paarden wat beter te begrijpen.

Binnen de reguliere groepslessen probeer ik het vaak met een grapje op te lossen, of mogen kinderen het eerst op een braaf dier proberen zodat ze zelfvertrouwen krijgen, eer ze op een neutraal dier' gezet worden om iets te overwinnen.

**Geplaatst**: 25-02-13 20:07

Geplaatst: 25-02-13 20:07

Ik zet nu even een stipje hier om mee te lezen.
Ben vroeger ook angstig geweest. Had een pony waar ik met salto's van afdook na een flinke rodeo. Altijd ging ik terug en bleef rijden. Op gegeven moment kwam ze omhoog en viel ze opzij. Gelukkig geen gevolgen maar instructrice vond dat ik haar moest verkopen omdat het mijn "dood" kon betekenen. (geeft aan hoe gevaarlijk het er blijkbaar aan toe ging maar dat besefte ik niet) Toch doorgegaan en priveles gekregen enz. Ben uiteindelijk over de angst heen gekomen. Jaren gereden en nog met springen wel gevallen maar hop er terug op en gaan. Geen angst.

Nu ben ik in september van een paard afgelanceerd. En daarbij pols gebroken en met nekkraag afgevoerd enz. Ik kon er niet gelijk op. Polsbreuk was een complexe dus langere tijd eruit. MIjn eigen paard was ook wat aan het sukkelen en aan het opbouwen.
In Januari ben ik weer gaan rijden. Maar heb best angst. Ging nog wel goed. Tot vlak voor eerset sneeuwperiode. Eigen paard bokt en ik viel er weer voorover af. (nog nooit van mijn eigen paard gevallen. vorige keer was van bijrijdpaard)
Nu durf ik dus niet meer en moet ik eerst mijn vertrouwen terug zien te krijgen.
Dus ga even meelezen hoe dit opgelost wordt door instructeurs. Ik weet het niet goed meer.
Mijn paard is hartstikke lief maar goed sterk, en wel eigenwijs en voelt me precies aan dus ook de angst......

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-13 22:12

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-13 22:12

Komen weer handige tips voorbij maar ook hieruit blijkt: het blijft maatwerk. Wat dat betreft is het best jammer dat er in de opleiding eigenlijk geen aandacht aan wordt besteed. Ik heb ooit een bijscholing over dit onderwerp gedaan maar ook dat stelde niet zo veel voor. Ging meer over spanning dan echte diepe angst (ik voel bijvoorbeeld ook nog spanning als ik over een hindernis van bepaalde hoogte spring, en daar ging het voornamelijk om).

Ook fijn trouwens om van ervaringsdeskundigen te horen!

**Geplaatst**: 25-02-13 22:25

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 25-02-13 22:25

Ook ik geef geen les, maar ben wel door een flinke val angstig geworden. Misschien is angst wel een groot woord en is het spanning, maar vervelend is het wel. Toen ik na het ongeluk weer op het paard klom (op dezelfde manege waar ik destijds reed) was de reactie vooral: 'hoe kon dat nou gebeuren, jij kunt toch heel prima rijden'? Lief bedoeld, maar de moed zakte me in de schoenen. Later merkte ik in de lessen dat angst daar verward werd met 'niet kunnen rijden' en daar is het achteraf gezien veel erger door geworden. Als er werd gesprongen ging de boel voor mij omlaag, bij springlessen werd ik bij de pony's ingedeeld etc. etc.
Nu les ik bij mijn oude instructrice en zij begrijpt heel goed hoe die spanning je letterlijk kan verlammen. Op een moment dat het bij mij toeslaat vloeit alle kracht uit mijn lichaam weg, ik krijg gewoon puddingbenen van hier tot tokyo. Dat mijn instructrice mijn angst begrijpt vind ik HEEL belangrijk. Mensen die zelf geen angst kennen, kunnen vaak moeilijk begrijpen wat het met je doet, hoe graag ze ook willen. Voor de lessen heeft ze mij dan ook uit laten leggen wanneer de angst naar boven kwam en wat het veroorzaakte. Tijdens de lessen heeft ze er echter niet over gepraat. Als ze dat wel had gedaan was ik waarschijnlijk in huilen uitgebarsten. Ze is streng voor me, maar laat me wel alleen dingen doen waarvan ze weet dat ik die kan. Nooit gaat ze een stap te ver, omdat ze weet dat een stap te ver bij mij vaak vijf stappen terug betekent. Liever babystapjes vooruit

**Geplaatst**: 25-02-13 22:53

Geplaatst: 25-02-13 22:53

Lowara schreef:
Ik spiegel ook vaak gevoelens naar kinderen, maar ben erg benieuwd hoe je oplost dat ze nukkige eef niet eng gaan vinden als die bv continue nukkig is. Ook al zijn ze dit zelf ook soms, dit neemt de angst niet weg als het paard nukkig blijft.

Als een paard of pony inderdaad erg nukkig is en blijft is dat natuurlijk lastig, en ook niet erg leuk voor de ruiters trouwens. Maar ik merk dat het toch vaak best wel helpt als je vertelt waarom het paard zo reageert. Ik weet nog dat een van de ruiters altijd erg schrok als het paard (had nogal last van singeldwang) boos reageerde als ik de singel vastdeed. Ik stond altijd tussen de ruiter en het paard in, maar ze schrok toch. Toen ik echter vooraf ging vertellen: 'we weten al dat [pony] de singel niet leuk vindt, dus dan gaat ze met haar hoofd zwaaien' werd dat heel snel minder. En als ze dan aan de pony uit gaan leggen dat de singel / vogels in de vijver / iets anders eigenlijk helemaal niet eng zijn, dan heb je het pleit voor een groot deel gewonnen, want dan voelen ze zich een beetje de 'grote broer/zus' en dat helpt altijd enorm.

Maatwerk is het zeker. Ik heb als vrijwilliger / bijloper 1 ruiter gewoon gedwongen door te lopen ("nee, we gaan niet stoppen, doe niet zo raar!" Als blikken konden doden....

Maar het hielp wel en het was in alle opzichten gewoon nodig. Er zat net iets te veel dramaqueen gemixt met de angst.)

Een andere ruiter moedigde ik zoveel mogelijk aan, daarbij soms niet te snel toegeven, maar wel de controle laten houden. Dan riep zij 'stoppen' en dan reageerde ik dat we zeker gingen stoppen als ze dat wilde, namelijk bij de C (dan hadden we nog een kwart rondje bv). Dat omdat ze meestal al bij voorbaat riep dat ze wilde stoppen, voordat ze had bedacht dat ze het eng vond. Maar teveel pushen was ook zeker geen optie. Smalle balans

Voor mijzelf is het nog weer anders: ik hoef niet gepusht te worden. Dat kan ik zelf helemaal prima

Geef me de tijd, dan wil ik het vanzelf. Er doorheen rijden werkt voor mij in elk geval zeker niet, daar wordt het vooral erger van.

**Geplaatst**: 03-03-13 19:56

Re: Instructeurs; hoe gaan jullie om met bange ruiters?

Geplaatst: 03-03-13 19:56

Wat ik doe bij angstige ruiters is doelen stellen. bvb als iemand de draf eng vindt. Vandaag is ons doel 2 voltes draven, maakt niet uit wanneer maakt niet uit op welke hand maar we gaan pas stoppen als we 2 voltes gedraafd hebben.
Ik ben zelf vroeger ook behoorlijk bang geweest dus kan me goed verplaatsen in bange ruiters. Ik zal iemand niet snel dwingen, had er vroeger een hekel aan als dat bij mij gedaan werdt.
Maar ik kan wel een keer streng zijn, zeker als ik zie dat ze angst van de ruiter een zeer negatief effect heeft op het paard en ze allebei daardoor risico lopen. bvb bij het springen door zo zacht aan te rijden dat het paard door de hindernis heen gaat.
Denk ook dat je je moet aanpassen aan het kind en aan de angst, denk niet dat je overal een standaard antwoord op kan geven. Iedereen werkt/leert anders en iedereen heeft een gegronde reden voor zijn angst. Denk dat we als instructeurs niet meer kunnen dan iemand zoveel mogelijk zelfvertrouwen en plezier in het rijden/omgaan te geven

Nomineer dit bericht ×