Gevolg: een gigantische plensbui met enorm harde wind. Mijn mams kan hard schreeuwen maar af en toe was ik het echt even kwijt

Gevolg: paard ging zo nu en dan zowel in lijf als in hoofd dwars door de baan heen... Die vond het natuurlijk maar helemaal niks. Da's toch al een beetje een trutje op haar oren.
Goed, alles prima en wel: daar doe je weinig aan. Ik heb thuis ook wel eens in een stortbui gereden dus dat dit zou gebeuren wist ik eigenlijk wel. Kon er ook niet zo mee zitten en stiekem moest ik wel lachen om de gekke capriolen die Win uithaalde.
Maar: kom bij de jury en die zei: "Ik heb wel een beetje zo *houdt vingers voor gezicht* gedaan, hoor". Nou prima, da's best sociaal, haar keus, van mij had het niet gehoeven. Ze moet immers toch punten op wat ze ziet en veel meer dan ergens in de 160 was het imo niet waard.
Dus ik zei al gekscherend tegen mam: "Nah, dan heb ik in de 170!"
Ik heb niet op de uitslag gewacht. Paardje dekentje op gedaan, weggezet op de trailer, andere punten gehaald en naar huis gegaan. Daar paard lekker verzorgd en vervolgens zelf onder de warme douche gesprongen.
Gisterenavond op internet: 181

Ik verslikte me prompt in mijn drinken... ik vind het erg sociaal van de jury dat ze zover gaat in het matsen. Mijn andere proef had ik, geheel terecht, 184, ze drukte net teveel het neusje eruit, maar had verder geen fouten. De proef in de regen was echt wel 10 a 15 punten slechter...
Dus, juryleden: wat doen jullie met slecht weer? Is het gewoon 'jammer dan' zoals ik zelf dacht, of zien jullie wel het een en ander door de vingers?
Even uit nieuwsgierigheid...







Liever een keer te weinig aangesprongen dan een keer te veel
in de B onder zulke omstandigheden...
) beetje jammer.