Paramedisch beroep en mensenmoe

Moderators: Ladybird, Mjetterd, xingridx, ynskek, Polly, Hanmar

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
_Femkeeex
Berichten: 3463
Geregistreerd: 09-08-13

Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 30-06-22 16:23

Daar zit je dan, in je stages, nog een jaar te gaan en je bent mensenmoe...

Ik ben momenteel bezig met een paramedische opleiding en ik zit middenin de stages. De hele dag bezig zijn met mensen, een masker moeten opzetten als je je poedersuiker voelt, omdat je professioneel en leuk moet blijven voor de patienten, het eerste halfuur een patient tegenover je hebben zitten met erge psychosociale problemen, het tweede halfuur een patient tegenover je hebben zitten die graag elk detail van zijn/haar leven uitgebreid verteld... Het valt mij erg zwaar. Ik ga elke dag met tegenzin naar stage en ik kom doodop thuis. Het ligt niet aan de plek, het is hetzelfde verhaal bij elke stage tot nu toe.

Ik ben geen mensenmens, maar ook weer wel. Ik ben introvert, mensen vreten mijn energie op, maar ik kan ook ontzettend veel energie krijgen van patienten waarmee ik leuke gesprekken heb of die aangeven goed geholpen te zijn door mij. Het is niet allemaal negatief, alleen de negativiteit overschaduwd wel.

Ik betrap mijzelf er vaak op dat ik fantaseer over een baan met weinig contact met mensen, waarbij ik gewoon lekker in mijn eentje mijn werk op een kantoortje of waar dan ook kan doen. Ik weet dat het stage lopen anders is dan werken. De prestatiedruk, het beoordeeld worden, de druk van stagiaire zijn, niet ervoor betaald krijgen, zal allemaal bijdragen aan mijn vermoeidheid en negatieve gevoel.

In de ideale toekomst zou ik een of twee dagen werk uitvoeren in de paramedische sector en de rest van de dagen een baan hebben met minder contact met mensen. Maar hoe? Is dit mogelijk zonder er (veel) salaris voor te moeten inleveren? Idealiter zou ik gewoon drie dagen van thuis uit willen werken. Dit klinkt echt als een droom, maar is dit realistisch?

Zijn er andere mensen met een paramedisch beroep die hiermee worstelen of hebben geworsteld? En hoe hebben jullie dit opgelost?


Noukie
Berichten: 10955
Geregistreerd: 27-12-01

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 16:28

Niet helemaal hetzelfde, maar ik werk wel bewust zorg gerelateerd, maar dan op kantoor. Ik wil graag een bijdrage leveren, maar ben niet de persoon om de hele dag direct met mensen te werken. Ik heb nu zelf een hele leuke beleidsfunctie, maar bij ons werken ook wel mensen die nog dichter op de echte zorg zitten zeg maar en ook op de werkvloer komen in die zin. Zou zoiets een optie voor je zijn?
Dus je paramedische kennis en interesse inzetten in een meer solo functie?

Jennyj01
Berichten: 5375
Geregistreerd: 25-02-14

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 16:32

Te veel patienten contact stompt mij af.

Waarom hebben de meeste stallen zo’n grote kantine?
Dan is er voor alle “technische juryleden” en beste stuurlui plek!

Sem_
Berichten: 7768
Geregistreerd: 17-02-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 16:39

Herkenbaar, al heb ik geen paramedische, maar wel een sociale opleiding gedaan. Ik ben (inmiddels) afgestudeerd maatschappelijk werker, maar mijn stagejaar was echt niet mijn jaar, om het maar even zacht uit te drukken. Ik heb de opleiding wel afgemaakt en ben daarna "gewoon" gaan solliciteren op allerlei vacatures. Er zijn genoeg banen waarbij een bepaald niveau wordt gevraagd, maar geen specifieke opleiding. Nu werk ik al ruim twee jaar drie dagen in de week vanuit huis (nagenoeg iedereen werkt blijvend vanuit huis sinds corona). Wat een verademing! Het is geen paramedisch/sociaal beroep, maar ik haal mijn passie en energie meer uit mijn hobby's.

Als ik jou was zou ik op zoek gaan naar vacatures die je aanspreken en gewoon gaan solliciteren. Er zijn altijd banen waarbij het contact met mensen meer op de achtergrond staat. Doe vooral waar je zelf gelukkig van wordt. :) Je kunt bovendien altijd weer iets nieuws zoeken, als iets toch niet is waar je op hoopte.

Je zou misschien ook kunnen kijken naar aanvullende opleidingen/cursussen die meer de beleidskant op gaan.

BillyJ

Berichten: 1371
Geregistreerd: 02-10-16
Woonplaats: België

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 17:16

medisch ingenieur bvb niet wat voor je?
Zoals in de OK (neuromodulation of electrophysiologie) de leads ed aangeven en alles opvolgen? Kan héél interessant zijn én je hebt minder omgang met de patiënten zelf.
Ik ben zelf bvb repair technician en zit ook in "the field". Dus ik ga bij ziekenhuizen en patienten langs om hun "devices" te repareren of preventive maintenance uit te voeren.. Maar wij hebben dus idd collega's die in de OK alles aangeven aan de (neuro)chirurg en de data uitlezen dus bvb.

Het enige waar je spijt van krijgt zijn de risico's die je niet neemt
All men will be sailors, untill the sea shall free them

Sanet

Berichten: 7988
Geregistreerd: 10-10-04
Woonplaats: Fryslan!

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 17:37

In de ICT van de zorg worden ook altijd mensen gezocht. Wat achtergrond kennis hoe het werkt in de zorg kan daarbij heel handig zijn.

Syb (1997) ZZ-Zwaar+6! | Lyr (2011) Z1+8! | Thyra (2022) | Cyseau (2024)

Macs

Berichten: 7649
Geregistreerd: 19-06-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 17:56

Misschien valt het bij je toekomstige baan wel mee? Ik ben docent en sta echt maar enkele uurtjes pw voor de klas. Ik ontwikkel ook materiaal en doe veel taken in mijn team. Dus ben écht niet altijd met studenten zelf bezig. Als stagiaire stond ik alleen maar les te geven en vroeg ik me ook af of ik dat wel wilde... Maar in mijn grote mensen baan is er dus genoeg mogelijk. Misschien eens inventariseren bij collega's?

Maks :+:

SusanH
Lid Bezwaarcommissie

Berichten: 34754
Geregistreerd: 27-06-07
Woonplaats: In het midden van het land

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 18:06

Introvert en werken met mensen, check. Ik heb geleerd mijn kwaliteiten als introvert bewust in te zetten. En plan in mijn vrije tijd veel tijd in om op te laden. Dat heeft mij zoveel werkplezier gegegeven. Het heeft wel wat jaren geduurd trouwens, zeker in stages voelde ik me nooit op mijn plek, daar werden extraverte kwaliteiten van mij gevraagd. Daar wilde ik zo graag aan voldoen dat ik zelfs lang heb gedacht dat er iets mis was met me, en dat ik als ik maar beter mijn best zou doen het wel goed zou komen. Maar daardoor liep ik juist vast. Google eens op de succesvolle introvert. Dat was voor mij echt een eye opener.

pateeke
Berichten: 2240
Geregistreerd: 12-05-06

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 19:37

Mijn verhaal is wat anders dan het jouwe maar herken ook wel bepaalde dingen. Ik heb mijn stage erg graag gedaan en ook mijn werk deed ik doorgaans graag. Persoonlijk vond ik niet dat er minder druk was als je echt aan het werk bent; in tegendeel zelfs.
Ik heb een tijd een middenkaderfunctie gehad. Weinig clientcontact, deel beleid, inhoudelijke aansturing van medewerkers, administratie,… en hoewel ik ook introvert ben enz, miste ik het clientencontact heel erg. Overgegaan naar een andere baan, geen middenkader meer en veel clientencontact. Mij lag dat vele malen beter. Uiteindelijk door omstandigheden nieuwe job gezocht. Weer niet heel veel clientencontact, veel administratie, overleg met andere professionelen… en hoewel ik dat ook fijn vond en echt geweldige collega’s had, merkte ik dat het mij door omstandigheden ook moeilijker lukte om er echt te zijn voor collega’s of cliënten (al was dat niet merkbaar voor anderen).

Wat ik wil zeggen: ook met een paramedisch beroep kan je banen vinden met weinig clientencontact. Maar daarnaast zou ik me ook de vraag stellen: waarom kost dat je zoveel energie en waarom staat het je tegen? Aan sommige dingen kan je nl ook iets doen zodat het voor jou ook gemakkelijker wordt om mee om te gaan. En bovendien kan het je ook richting geven in wat voor job je graag zou willen doen.

verootjoo
Berichten: 35670
Geregistreerd: 19-10-03

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 20:43

Vind je het vak zelf wel leuk, alleen de mensen niet? Dan kan je na deze opleiding overwegen om bv bewegingswetenschappen/gezondheidswetenschappen te gaan studeren. Dan kom je meer in de achtergrond terecht, maar niet met de mensen zelf.

Je geeft aan dat je sommige mensen wel leuk vindt, maar bepaalde mensen niet. Als je je vak wel leuk vindt, maar alleen sommige patiënten niet zou het ook de moeite waard zijn om bv met een coach uit te zoeken waar het hem in zit dat sommige mensen wat met je doen en hoe je dit wat los kunt laten.

Als je het helemaal niks vindt, kun je met een hbo-diploma ook nog alle kanten op. Denk je dat je nog wel af kunt studeren? Dan zou ik dat doen, dan heb je iig een hbo-diploma en dat vergroot je andere mogelijkheden ook sterk.
In dat geval zou je ook met een loopbaancoach of lifecoach kunnen spreken om te ontdekken wat dan wel bij je past.

[o]

Leo

Berichten: 50199
Geregistreerd: 06-12-02

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 20:54

Ik ben een introverte paramedicus en ik werk niet alleen met mijn directe cliënten (kinderen met een beperking) maar ook met ouders en collega's. En ja, dat is pittig. Mijn doelgroep vraagt een zekere vorm van extrovert zijn (ik kan daar naartoe schakelen). Daarnaast vraagt mijn functie van mij dat ik vaak snel moet schakelen, snel moet denken en ad hoc zaken realiseren. Dat maakt dat ik thuis echt op ben, en dat ik dit niet fulltime kan doen (ik werk 3 dagen). Mijn vrije dagen heb ik hard nodig om op te laden. Ik dacht altijd dat ik iets fout deed, dat er iets mis met me was of zelfs "lui", maar gaandeweg heb ik leren accepteren dat het voor mij zo werkt, en dat mijn kwaliteiten ook tot uiting komen in mijn werk. Want uiteindelijk is deze doelgroep zeker ook waar mijn passie ligt en wil ik het zeker niet inruilen.
Zoals ik het nu doe werkt voor mij, maar de vermoeidheid eind van de dag blijft, vooral in de donkere maanden. Het is een weegschaal die ik altijd bewust in balans moet houden.

..
The music of this awe
Deep silence between the notes
Deafens me with endless love

..

Janneke2

Berichten: 22886
Geregistreerd: 28-02-13
Woonplaats: Ergens in Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-06-22 21:26

_Femkeeex schreef:
Daar zit je dan, in je stages, nog een jaar te gaan en je bent mensenmoe...

Ik ben momenteel bezig met een paramedische opleiding en ik zit middenin de stages. De hele dag bezig zijn met mensen, een masker moeten opzetten als je je poedersuiker voelt, omdat je professioneel en leuk moet blijven voor de patienten, het eerste halfuur een patient tegenover je hebben zitten met erge psychosociale problemen, het tweede halfuur een patient tegenover je hebben zitten die graag elk detail van zijn/haar leven uitgebreid verteld... Het valt mij erg zwaar. Ik ga elke dag met tegenzin naar stage en ik kom doodop thuis. Het ligt niet aan de plek, het is hetzelfde verhaal bij elke stage tot nu toe.

Ik ben geen mensenmens, maar ook weer wel. Ik ben introvert, mensen vreten mijn energie op, maar ik kan ook ontzettend veel energie krijgen van patienten waarmee ik leuke gesprekken heb of die aangeven goed geholpen te zijn door mij. Het is niet allemaal negatief, alleen de negativiteit overschaduwd wel.

Ik betrap mijzelf er vaak op dat ik fantaseer over een baan met weinig contact met mensen, waarbij ik gewoon lekker in mijn eentje mijn werk op een kantoortje of waar dan ook kan doen. Ik weet dat het stage lopen anders is dan werken. De prestatiedruk, het beoordeeld worden, de druk van stagiaire zijn, niet ervoor betaald krijgen, zal allemaal bijdragen aan mijn vermoeidheid en negatieve gevoel.


Mbt dat masker en 'vriendelijk en professioneel blijven' - ik heb veel gehad aan een cursus rondom "overdracht en tegenoverdracht".

Die kreten mag je meteen weer vergeten, het zijn oeroude psychologische constructies.

Maar waar ik baat bij had:
op het moment dat een verhaal net niet fijn voelt
ZOU het zo kunnen zijn dat 'er iets gebeurt' in je patiënt.
Als je op dat moment zelf het initiatief neemt om even een opmerking binnen het professionele te maken
KAN het zijn dat het gesprek veel fijner wordt (of minder vermoeiend).

Zo ZOU 'een enorme opsomming' kunnen betekenen dat de patiënt zich ooit niet echt gehoord voelde.
Uiteraard: er kunnen 100 dingen achter zitten...!!!
... en ipv braaf glimlachend je voorbereiden op nog veel meer, kun je een proefballonnetje oplaten, 'Goh, wat een ellende allemaal - is er iets mee gedaan?'
(Is je proefballon fout, is er weinig aan de hand. Uiteraard is enige tact wel van belang!! En een aantal minuten later kun je een tweede ballonnetje oplaten.)

Ideaal gesteld: patiënt voelde zich niet gehoord,
goede proefballon,
patiënt blij, want voelt zich nu wel gehoord.

[o]

Je suis Charlie - comme tout le monde.

(...en BAH wat is dit onderschrift actueel. )

_Femkeeex
Berichten: 3463
Geregistreerd: 09-08-13

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-07-22 12:33

Noukie schreef:
Niet helemaal hetzelfde, maar ik werk wel bewust zorg gerelateerd, maar dan op kantoor. Ik wil graag een bijdrage leveren, maar ben niet de persoon om de hele dag direct met mensen te werken. Ik heb nu zelf een hele leuke beleidsfunctie, maar bij ons werken ook wel mensen die nog dichter op de echte zorg zitten zeg maar en ook op de werkvloer komen in die zin. Zou zoiets een optie voor je zijn?
Dus je paramedische kennis en interesse inzetten in een meer solo functie?


Zoiets zou zeker een optie zijn! Wat voor soort functie heb je precies? En wat voor soort baan hebben de mensen die bij jullie werken?

Sem_ schreef:
Herkenbaar, al heb ik geen paramedische, maar wel een sociale opleiding gedaan. Ik ben (inmiddels) afgestudeerd maatschappelijk werker, maar mijn stagejaar was echt niet mijn jaar, om het maar even zacht uit te drukken. Ik heb de opleiding wel afgemaakt en ben daarna "gewoon" gaan solliciteren op allerlei vacatures. Er zijn genoeg banen waarbij een bepaald niveau wordt gevraagd, maar geen specifieke opleiding. Nu werk ik al ruim twee jaar drie dagen in de week vanuit huis (nagenoeg iedereen werkt blijvend vanuit huis sinds corona). Wat een verademing! Het is geen paramedisch/sociaal beroep, maar ik haal mijn passie en energie meer uit mijn hobby's.

Als ik jou was zou ik op zoek gaan naar vacatures die je aanspreken en gewoon gaan solliciteren. Er zijn altijd banen waarbij het contact met mensen meer op de achtergrond staat. Doe vooral waar je zelf gelukkig van wordt. :) Je kunt bovendien altijd weer iets nieuws zoeken, als iets toch niet is waar je op hoopte.

Je zou misschien ook kunnen kijken naar aanvullende opleidingen/cursussen die meer de beleidskant op gaan.


Dankjewel voor de tips! Fijn dat je een baan hebt gevonden die bij je past. Wat voor soort werk doe je nu als ik vragen mag?

BillyJ schreef:
medisch ingenieur bvb niet wat voor je?
Zoals in de OK (neuromodulation of electrophysiologie) de leads ed aangeven en alles opvolgen? Kan héél interessant zijn én je hebt minder omgang met de patiënten zelf.
Ik ben zelf bvb repair technician en zit ook in "the field". Dus ik ga bij ziekenhuizen en patienten langs om hun "devices" te repareren of preventive maintenance uit te voeren.. Maar wij hebben dus idd collega's die in de OK alles aangeven aan de (neuro)chirurg en de data uitlezen dus bvb.


Zoiets lijkt mij ontzettend interessant, maar ik heb helaas niet het beta brein wat daarvoor wel nodig is. Alles met cijfers (natuurkunde, scheikunde, wiskunde) valt helaas voor mij af, omdat ik hier niet de capaciteit voor heb.

Sanet schreef:
In de ICT van de zorg worden ook altijd mensen gezocht. Wat achtergrond kennis hoe het werkt in de zorg kan daarbij heel handig zijn.


Idem zoals hierboven. Lijkt mij heel leuk, maar ik denk niet dat ik daar de capaciteit voor heb.

Macs schreef:
Misschien valt het bij je toekomstige baan wel mee? Ik ben docent en sta echt maar enkele uurtjes pw voor de klas. Ik ontwikkel ook materiaal en doe veel taken in mijn team. Dus ben écht niet altijd met studenten zelf bezig. Als stagiaire stond ik alleen maar les te geven en vroeg ik me ook af of ik dat wel wilde... Maar in mijn grote mensen baan is er dus genoeg mogelijk. Misschien eens inventariseren bij collega's?


Dat zou zeker kunnen. Ik ben ook van plan om aan collega's en school te vragen welke opties er zijn buiten het standaard werk waar ik nu voor studeer.

SusanH schreef:
Introvert en werken met mensen, check. Ik heb geleerd mijn kwaliteiten als introvert bewust in te zetten. En plan in mijn vrije tijd veel tijd in om op te laden. Dat heeft mij zoveel werkplezier gegegeven. Het heeft wel wat jaren geduurd trouwens, zeker in stages voelde ik me nooit op mijn plek, daar werden extraverte kwaliteiten van mij gevraagd. Daar wilde ik zo graag aan voldoen dat ik zelfs lang heb gedacht dat er iets mis was met me, en dat ik als ik maar beter mijn best zou doen het wel goed zou komen. Maar daardoor liep ik juist vast. Google eens op de succesvolle introvert. Dat was voor mij echt een eye opener.


Ik voel mij precies zo. Op de stages worden extraverte kwaliteiten gevraagd die ik gewoon niet heb, hoe hard ik het ook probeer. Heel erg bedankt voor de tip !

pateeke schreef:
Mijn verhaal is wat anders dan het jouwe maar herken ook wel bepaalde dingen. Ik heb mijn stage erg graag gedaan en ook mijn werk deed ik doorgaans graag. Persoonlijk vond ik niet dat er minder druk was als je echt aan het werk bent; in tegendeel zelfs.
Ik heb een tijd een middenkaderfunctie gehad. Weinig clientcontact, deel beleid, inhoudelijke aansturing van medewerkers, administratie,… en hoewel ik ook introvert ben enz, miste ik het clientencontact heel erg. Overgegaan naar een andere baan, geen middenkader meer en veel clientencontact. Mij lag dat vele malen beter. Uiteindelijk door omstandigheden nieuwe job gezocht. Weer niet heel veel clientencontact, veel administratie, overleg met andere professionelen… en hoewel ik dat ook fijn vond en echt geweldige collega’s had, merkte ik dat het mij door omstandigheden ook moeilijker lukte om er echt te zijn voor collega’s of cliënten (al was dat niet merkbaar voor anderen).

Wat ik wil zeggen: ook met een paramedisch beroep kan je banen vinden met weinig clientencontact. Maar daarnaast zou ik me ook de vraag stellen: waarom kost dat je zoveel energie en waarom staat het je tegen? Aan sommige dingen kan je nl ook iets doen zodat het voor jou ook gemakkelijker wordt om mee om te gaan. En bovendien kan het je ook richting geven in wat voor job je graag zou willen doen.



Bedankt voor de tip! Genoeg stof om overna te denken. Ik wil wel graag clientencontact, maar niet full-time. Ik denk dat ik daar niet gelukkig van ga worden. Een combi-baan zou ideaal zijn.

verootjoo schreef:
Vind je het vak zelf wel leuk, alleen de mensen niet? Dan kan je na deze opleiding overwegen om bv bewegingswetenschappen/gezondheidswetenschappen te gaan studeren. Dan kom je meer in de achtergrond terecht, maar niet met de mensen zelf.

Je geeft aan dat je sommige mensen wel leuk vindt, maar bepaalde mensen niet. Als je je vak wel leuk vindt, maar alleen sommige patiënten niet zou het ook de moeite waard zijn om bv met een coach uit te zoeken waar het hem in zit dat sommige mensen wat met je doen en hoe je dit wat los kunt laten.

Als je het helemaal niks vindt, kun je met een hbo-diploma ook nog alle kanten op. Denk je dat je nog wel af kunt studeren? Dan zou ik dat doen, dan heb je iig een hbo-diploma en dat vergroot je andere mogelijkheden ook sterk.
In dat geval zou je ook met een loopbaancoach of lifecoach kunnen spreken om te ontdekken wat dan wel bij je past.


Ik vind het vak leuk en de mensen ook, alleen niet full-time. Ik loop nu 32 uur in de week stage en dit vind ik echt enorm veel. Bewegingswetenschappen is iets wat zeker in mijn gedachte zit, maar dan ga je de onderzoekskant op en ik weet niet of ik daar de capaciteit voor heb... Afstuderen gaat wel lukken en dit wil ik ook zeker doen.

Leo schreef:
Ik ben een introverte paramedicus en ik werk niet alleen met mijn directe cliënten (kinderen met een beperking) maar ook met ouders en collega's. En ja, dat is pittig. Mijn doelgroep vraagt een zekere vorm van extrovert zijn (ik kan daar naartoe schakelen). Daarnaast vraagt mijn functie van mij dat ik vaak snel moet schakelen, snel moet denken en ad hoc zaken realiseren. Dat maakt dat ik thuis echt op ben, en dat ik dit niet fulltime kan doen (ik werk 3 dagen). Mijn vrije dagen heb ik hard nodig om op te laden. Ik dacht altijd dat ik iets fout deed, dat er iets mis met me was of zelfs "lui", maar gaandeweg heb ik leren accepteren dat het voor mij zo werkt, en dat mijn kwaliteiten ook tot uiting komen in mijn werk. Want uiteindelijk is deze doelgroep zeker ook waar mijn passie ligt en wil ik het zeker niet inruilen.
Zoals ik het nu doe werkt voor mij, maar de vermoeidheid eind van de dag blijft, vooral in de donkere maanden. Het is een weegschaal die ik altijd bewust in balans moet houden.


Bedankt voor het delen :j Ik denk dat die acceptatie ook inderdaad heel belangrijk is. Ik wil wel graag full-time gaan werken, want ik wil ook het huisje, boompje en ook het beestje en dat kost geld. Ik merk dat ik van de gedachte dat ik full-time als paramedicus moet gaan werken gewoon erg veel stress krijg...

Janneke2 schreef:
_Femkeeex schreef:
Daar zit je dan, in je stages, nog een jaar te gaan en je bent mensenmoe...

Ik ben momenteel bezig met een paramedische opleiding en ik zit middenin de stages. De hele dag bezig zijn met mensen, een masker moeten opzetten als je je poedersuiker voelt, omdat je professioneel en leuk moet blijven voor de patienten, het eerste halfuur een patient tegenover je hebben zitten met erge psychosociale problemen, het tweede halfuur een patient tegenover je hebben zitten die graag elk detail van zijn/haar leven uitgebreid verteld... Het valt mij erg zwaar. Ik ga elke dag met tegenzin naar stage en ik kom doodop thuis. Het ligt niet aan de plek, het is hetzelfde verhaal bij elke stage tot nu toe.

Ik ben geen mensenmens, maar ook weer wel. Ik ben introvert, mensen vreten mijn energie op, maar ik kan ook ontzettend veel energie krijgen van patienten waarmee ik leuke gesprekken heb of die aangeven goed geholpen te zijn door mij. Het is niet allemaal negatief, alleen de negativiteit overschaduwd wel.

Ik betrap mijzelf er vaak op dat ik fantaseer over een baan met weinig contact met mensen, waarbij ik gewoon lekker in mijn eentje mijn werk op een kantoortje of waar dan ook kan doen. Ik weet dat het stage lopen anders is dan werken. De prestatiedruk, het beoordeeld worden, de druk van stagiaire zijn, niet ervoor betaald krijgen, zal allemaal bijdragen aan mijn vermoeidheid en negatieve gevoel.


Mbt dat masker en 'vriendelijk en professioneel blijven' - ik heb veel gehad aan een cursus rondom "overdracht en tegenoverdracht".

Die kreten mag je meteen weer vergeten, het zijn oeroude psychologische constructies.

Maar waar ik baat bij had:
op het moment dat een verhaal net niet fijn voelt
ZOU het zo kunnen zijn dat 'er iets gebeurt' in je patiënt.
Als je op dat moment zelf het initiatief neemt om even een opmerking binnen het professionele te maken
KAN het zijn dat het gesprek veel fijner wordt (of minder vermoeiend).

Zo ZOU 'een enorme opsomming' kunnen betekenen dat de patiënt zich ooit niet echt gehoord voelde.
Uiteraard: er kunnen 100 dingen achter zitten...!!!
... en ipv braaf glimlachend je voorbereiden op nog veel meer, kun je een proefballonnetje oplaten, 'Goh, wat een ellende allemaal - is er iets mee gedaan?'
(Is je proefballon fout, is er weinig aan de hand. Uiteraard is enige tact wel van belang!! En een aantal minuten later kun je een tweede ballonnetje oplaten.)

Ideaal gesteld: patiënt voelde zich niet gehoord,
goede proefballon,
patiënt blij, want voelt zich nu wel gehoord.


Bedankt voor je tip! Het is ook vooral dat ik heel moeilijk kan 'faken', je ziet aan mij als ik niet lekker in mijn vel zit terwijl patienten wel een professionele, vrolijke therapeut verwachten.

verootjoo
Berichten: 35670
Geregistreerd: 19-10-03

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-07-22 13:04

Ik ben zelf ook een introverte paramedicus en herken me wel in de verhalen dat er toch vaak extraverte kwaliteiten gevraagd worden.
Toch is er echt meerwaarde als je introvert bent. Ik werk zelf in een setting waarin mijn rust een meerwaarde is, ik krijg van patiënten vaak terug dat ik een fijne rustige stem heb (tijdens bv ontspanningstherapie) en dat mijn rust in de omgang gewaardeerd wordt.

Je zegt dat je het werk en de mensen wel erg leuk vindt; je kunt ermee om leren gaan dat het je veel energie vreet, daar zijn allerlei tips en technieken voor.

En denk niet dat je geen capaciteit hebt voor onderzoek/een masteropleiding. Ik heb dat lang gedacht en nu ik het doe valt het zo ontzettend mee :+
Daarnaast is onderzoek doen ook gewoon iets wat je kan leren en waar ervaren mensen je in begeleiden en dan kan je het echt.

[o]

SusanH
Lid Bezwaarcommissie

Berichten: 34754
Geregistreerd: 27-06-07
Woonplaats: In het midden van het land

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-07-22 13:37

Idd dat bedoel ik ook precies. Als je je kwaliteiten als introvert in kunt zetten hebben cliënten er baat bij en krijg je zelf meer energie en voldoening van je werk. Dat gezegd hebbende, ik zou ook niet fulltime kunnen werken. Want dan heb ik onvoldoende tijd om op te laden.

verootjoo
Berichten: 35670
Geregistreerd: 19-10-03

Re: Paramedisch beroep en mensenmoe

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-07-22 13:53

Fulltime heb ik ook nooit gedaan. Maar ik denk dat ik daar in elk werk in zou vastlopen. Ik heb tijd voor mezelf nodig en om echt even niks te doen. En wil ook mijn gezin, sociaal leven, hobby’s aandacht geven.
Dat past voor mij niet naast een fulltime baan.

[o]


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: ClaudeBot en 3 bezoekers