Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
woepsie90 schreef:Vijf jaar geleden kreeg mijn man een aanbod om te werken op Isle of Man. Hadden wij ook nog nooit van gehoord! Onze dochter was net 3. En we zijn ervoor gegaan. Ik heb toen mijn bedrijf verkocht. Binnen vier maanden waren we verhuisd. We hadden weliswaar geen einddatum maar ben erg dankbaar dat we deze kans hadden. Sinds een paar maanden zijn we weer terug in NL (vanwege Corona, anders hadden we nog langer gebleven). We hebben er 4,5 jaar gewoond en ik mis het heel erg. Het was een ontzettend mooie tijd en ik ben er erg door veranderd, in goede zin. Wereldser, rustiger, en volgens mijn vader schijnbaar ook volwassener haha.
O en onze nu 8 jarige dochter spreekt vloeiend Engels naast haar Nederlands, ook een pluspunt.



(Persoonlijk heb ik altijd meer met contact zoeken met locals dan in een expatbubbel gaan zitten.
)

Anna_Leo schreef:Terwijl het juist de jonge kinderen zijn die zich ontzettend makkelijk aanpassen. Ik vind het vaak sneuer voor kinderen die als tiener meegesleurd worden, en al helemaal als het naar een land is waarvan ze de taal niet (heel goed) spreken. Die zitten daar vaak toch minder op te wachten en hebben vaak ook meer moeite om te aarden dan een turf van 3.Ik heb ook als kind in het buitenland gewoond, we zijn vertrokken toen ik 3.5 was en ben na 3 verschillende landen en 15 jaar later weer terug naar Nederland gekomen voor mijn opleiding. Ik vond het altijd heerlijk, je leert ongelofelijk veel van de wereld kennen en praat nu naast Nederlands ook Duits en Engels vloeiend. Ik ken ook veel expat kinderen die het niet altijd even geweldig vonden, maar iedereen zegt wel altijd dat je echt een ervaring rijker bent.
Onze familie zei soms wel hoe kun je dit je kinderen op jonge leeftijd aandoen, maar mijn broer en ik zijn mijn ouders echt ontzettend dankbaar dat ze dit avontuur met ons aan zijn gegaan, je groeit er als persoon echt alleen maar van, ook als het bijvoorbeeld toch tegen valt
Anna_Leo schreef:Ik heb ook als kind in het buitenland gewoond, we zijn vertrokken toen ik 3.5 was en ben na 3 verschillende landen en 15 jaar later weer terug naar Nederland gekomen voor mijn opleiding. Ik vond het altijd heerlijk, je leert ongelofelijk veel van de wereld kennen en praat nu naast Nederlands ook Duits en Engels vloeiend. Ik ken ook veel expat kinderen die het niet altijd even geweldig vonden, maar iedereen zegt wel altijd dat je echt een ervaring rijker bent.
Onze familie zei soms wel hoe kun je dit je kinderen op jonge leeftijd aandoen, maar mijn broer en ik zijn mijn ouders echt ontzettend dankbaar dat ze dit avontuur met ons aan zijn gegaan, je groeit er als persoon echt alleen maar van, ook als het bijvoorbeeld toch tegen valt