Geplaatst Hopelijk mag ik hier mijn boek, die in april uitgegeven is, hier plaatsen, niet om hem voor mezelf te promoten, maar meer omdat ik denk dat mensen die in de hulpverlening gewerkt hebben, werken of gaan werken, door mijn boek een diepere kijk kunnen krijgen over de mentale gezondheidszorg. Hoe ik die beleeft heb als ervaringsdeskundige en daarbij ook een groot deel over mijn leven.
Het boek bestaat uit 3 delen
Deel 1: Mijn leven voor de psychiatrie
Deel 2: Mijn leven in de psychiatrie
Deel 3: Een diepere kijk op wat de mentale gezondheidszorg inhoudt
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, PTSS, eetstoornis ongespecificeerd, persoonlijkheidsstoornis ongespecificeerd en een psychotische stoornis.
Al 14 jaar strijd ik tegen depressies en zelfdodingsgedachten. Na 10 jaar van opnames in de psychiatrie besloot ik begin dit jaar een boek te schrijven en deze is uitgegeven en overal te koop (boekscout, bol.com, bruna etc.)
Voor een ieder die worstelt met psychische problemen kan mijn boek bijdragen aan het vragen om hulp.
En ook voor mensen die op wat voor manier dan ook mensen helpen, kan dit boek een heldere kijk geven op de omgang met mensen met psychische stoornissen.
Je bent niet 'gek' als je psychisch iets mankeert, helaas wordt dit vaak nog steeds wel zo gezien.
Vandaar dat ik mijn boek hier graag wilde plaatsen, om het taboe rondom de psychiatrie een stukje te doorbreken.
Samenvatting
Het leven is geen rozengeur en maneschijn, voor niemand. Bij sommigen kan het leven dusdanig zwaar gaan wegen, dat je moet gaan overleven. Dit boek zal een kijk geven over het leven in de psychiatrische zorg, wat de mentale gezondheidszorg inhoudt, het overleven met autisme, depressies, zelfbeschadiging en suïcidaliteit. Het zal heftige, ingrijpende hoofdstukken bevatten, maar ook luchtige hoofdstukken. Het is niet zo dat je nooit kan genieten van het leven met een depressie.Ook is het niet zo dat je als psychiatrisch patiënt "gek' bent. Je hersenen werken alleen net iets anders dan bij anderen. Ik ben klaar om mijn verhaal te delen en het taboe rondom de psychiatrie te doorbreken.
inkijk
Uit het boek
Het valt nauwelijks te omschrijven: de depressies en de andere stoornissen die erbij komen kijken.
Komen die stoornissen allemaal voort uit mijn autisme? Ik weet het niet, maar dat het lijkt alsof er met de tijd steeds meer bijkomt, doet mijn hoop afnemen op een toekomst die leefbaar is.
Zo graag zou ik uit willen leggen wie ik ben, wat ik voel, waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Ik kan het niet, want ik weet niet wie ik ben. Ik weet vaak niet wat ik voel en ik weet ook niet waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Mijn hele leven denk ik al aan mijn omgeving. Ik wil mijn omgeving tevreden houden, maar ik faal hier keer op keer in. Egoïstisch werd ik genoemd, terwijl mijn hoofd continu aan anderen dacht.
Ik wilde mezelf wegcijferen, anderen helpen, maar mijn hulp kwam altijd op het verkeerde moment en werd verkeerd ingeschat, waardoor het weer uitliep op: ‘Je denkt alleen maar aan jezelf’, ‘Je bent egoïstisch’.
Enorm veel pijn deden en doen deze opmerkingen mij, juist omdat ik er de hele tijd mee bezig ben in mijn hoofd hoe ik het anderen naar hun zin kan maken. Maar ik voer het verkeerd uit. Ik wil niemand teleurstellen, maar juist als ik denk iemand te helpen, stel ik die persoon teleur, omdat ik diegene niet helpen kan. [...]
Ik word niet beter, hoeveel mensen mij ook vertellen “Je kunt ermee leren leven” of “Je moet jezelf leren accepteren”. Die mensen snappen niet dat ik dat niet kan.
Alle pillen die ik geslikt heb, deden niks, want ze zorgen er niet voor dat mijn hersenen minder goed gaan functioneren ... Als dat wel het geval zou zijn geweest, dan zou ik waarschijnlijk niet beseffen dat mijn leven niet leefbaar is en dat ik eigenlijk geen hoop meer heb op de toekomst. [...]
Zullen mensen met autisme ooit kunnen functioneren in de maatschappij? Kan de maatschappij ooit mensen met autisme accepteren? Komt er een moment dat mensen met autisme ook net zo kunnen leven als een persoon die niet gediagnosticeerd is met autisme? Zal het ooit zover komen?
Een paar recensies
''Ik heb het boek in twee avonden uitgelezen en dat gebeurt alleen wanneer een boek mij echt aanspreekt.
Ik heb veel respect voor Gaby dat zij haar gedachten en gevoelens zo op papier kan en durft te zetten. Ze stelt zich hiermee kwetsbaar op, ze weet dat vele bekenden van haar dit zullen lezen.
Ik ken Gaby door mijn rol als hulpverlener en ze heeft mij met haar boek bewust gemaakt van dingen waar ik eerder wellicht onvoldoende bij stil stond.''
''Het boek geeft een inkijk in het leven van Gaby. Indrukwekkend om te lezen hoe haar leven er tot nu toe uit heeft gezien.
Knap hoe goed ze dit kan omschrijven.
Ze heeft veel meegemaakt met veel opnames, diagnoses etc.
Het is zeker ook een leerzaam boek voor iedereen en met name hulpverleners.
Het is ondanks de heftigheid een prettig boek om te lezen. Ik had het in twee dagen uit.''
''Het boek leest makkelijk weg, ondanks de soms heftige onderwerpen. Ik heb bewondering voor Gaby hoe zij moeilijkheden in haar leven beschrijft. Hopelijk gaan mensen door dit boek inzien hoe zwaar psychisch ziek zijn kan zijn, zonder te denken dat deze mensen gek zijn.''
''Binnen 1 week uitgelezen. Zeker een aanrader als je meer inzicht wilt in de (jeugd)psychiatrie. Duidelijk geschreven en met veel diepgang. Petje af voor Gaby dat ze zo eerlijk over haar moeilijkste perioden kan schrijven.''
''Dit boek geeft een diepere kijk in het leven van de auteur.
Het is een heftig, maar makkelijk te lezen boek, met ingrijpende hoofdstukken, die mij echt stil heeft gekregen.
Dit boek raad ik aan voor iedereen, voor de 'normale' mens, voor mensen met psychische problemen, maar vooral ook voor hulpverleners.
Dit boek moet gelezen worden, het is zo open en indrukwekkend geschreven, dat ik niet anders kan dan 5 sterren geven!''
Liefs,
Gaby 't Hart
