Geplaatst Ik word even gek van mezelf en hoop dat mensen kunnen helpen. Ik zit op dit moment in het laatste jaar van mijn bachelor en werk hiernaast rond de 15 uur per week. Studeren vind ik leuk, werken niet... Niet omdat ik lui ben, maar ik word er gek van vaker wel dan niet met buikpijn naar mijn werk te moeten. Ik heb al meerdere bijbaantjes gehad, maar iedere keer lijkt het geen match te zijn. Ik probeer het zo lang mogelijk vol te houden (toch minimaal een half jaar), maar uiteindelijk vreet het me van binnen op en besluit ik toch op zoek te gaan naar iets nieuws. Een (of meerdere) schop(pen) onder m'n billen helpt dan ook niet.
Nu ben ik een aantal weken geleden begonnen met een nieuwe bijbaan en hier had ik oprecht zin in. Het is een vrij simpel baantje, waarbij je mensen helpt via de telefoon. Helaas moet ik weer tot de conclusie komen dat ik de dag voor werk al met buikpijn er tegenaan zit te hikken. En daar heb ik simpelweg geen zin meer in.
Ik heb lieve collega's, fijne werkomstandigheden, het ligt echt aan mij. Ik ben super perfectionistisch, kan moeilijk dingen loslaten en ga enorm mee in de emoties van anderen. Als ik iemand aan de telefoon heb die gefrustreerd is, maar die ik niet kan helpen, vind ik het zodanig vervelend voor die persoon dat ik ook na het gesprek eraan blijf denken en me rot voel. Als mensen onduidelijk zijn en boos worden als ik daardoor niet de juiste hulp heb kunnen bieden, ga ik me afvragen of het misschien toch aan mij ligt. En dat is ontzettend vermoeiend natuurlijk. Ik zou zó zó graag een knop om kunnen zetten, waarbij ik gewoon zonder teveel emoties mijn werk uit kan voeren en naderhand fluitend de deur uit kan. Als ik zie hoe collega's zonder problemen vervelende gesprekken van zich af schudden, voelt het oprecht alsof er iets mis met me is
Ik kan me voorstellen dat mensen denken dat ik beter geen werk kan doen waarbij ik veel contact heb met andere mensen, maar ik denk dat het wel heel belangrijk is voor een gelukkige toekomst in het professionele leven dat ik leer hiermee om te gaan. Daarnaast kan ik wegens een lichamelijke beperking geen fysiek werk doen, waardoor ik toch vooral ben aangewezen op dit soort werk. Ik zou mezelf ook wel als sociaal willen beschouwen, maar het kost me altijd energie.
Dus, wie kan zich herkennen in mijn verhaal en heeft tips voor mij? Ik sta ook open voor boeken die hierbij kunnen helpen.
Alvast bedankt!
Kan nu alles prima loslaten. 
)haalde ik zoveel voldoening hieruit. Met gerechten snijden maak je mensen zo blij. Misschien een nuttige bijbaam zoeken waar je zoals ik voldoening uit haalt? 
