Geplaatst 
Ik heb geen idee hoeveel reactie ik nog krijg voor ons gesprek.
Maar heb toch even jullie hulp en steun nodig zeg maar. Klinkt wel heel heftig zo :’)
Ik loop samen met een klasgenootje van mij buitenlandse stage in Cyprus. Wij doen de opleiding dierenartsassistente. Ik ben 20 jaar oud en zij is 19 jaar. We lopen Bij een kliniek waarvan ik de naam even niet wil noemen.
Dit leek ons een mooie ervaring. Zo kunnen we ook een kijkje nemen in een kliniek in zuid europa, hoe gaat het hier aan toe? En hopelijk ook veel dingen leren in de tijd die we hebben.
Nu is het echter zo dat de eigenaresse vanaf dag 1 al niet echt een fijne vrouw is om mee te werken. Maar zij ging vaak smiddags weg of er was nog een andere dierenarts of assistente waardoor het wel wat dragelijker werd.
Echter nu de andere dierenarts en andere (enigste) assistente op vakantie zijn is het echt drama.
Het is gewoon geen doen.
Wij zijn nu net derde jaars. En zij legt ontzettend veel verantwoordelijkheid bij ons, en maakt de werksfeer haast ondragelijk.
En die vrouw heeft nog steeds van alles gepland. Ze verwacht echt dat wij alles helemaal perfect doen, wat dus echt alles alles is. Castreren, katten sedatie prikken, catheters inbrengen aansluiten, klaarmaken operatie, catterys doen, alle dieren die in opname zitten zijn wij vol verantwoordelijk voor. Alles moeten wij spuiten, geven en doen. En in de tussentijd helpen met de afspraken. Beesten die we klaar hebben voor de operatie laat ze gerust 20 min liggen, en dan zeggen wij hij wordt wakker, komt ze 15 min later, gaat ze terwijl dat beest half wakker is nog ff lekker zn oog hechten. En zo wel meerdere gevallen van beesten die gewoon echt(!) (half)wakker zijn opereren. Ik moest een kat castreren, die krabte me gewoon vol want hij was te wakker. Mocht alles te “langzaam” gaan of we doen wat verkeerd worden we uitgekaft. Ze heeft eind van de dag gister nog tegen de receptioniste geschreeuwd dat we ons werk niet goed deden want we hadden de baarmoeder van een gesterriliseerde hond niet weggegooid. Dit hadden we bewust niet gedaan, wat zij vertelde ons dat ze wilde kijken of ze wel of geen pups had ! Dat gaat lastig als je de baarmoeder weg gooit natuurlijk..
Wij zijn heel blij dat we zoveel mogen doen, maar er zijn veel dingen welke wij in NL nog niet hebben mogen doen. Het tempo dat zij dit van ons verlangt is niet te doen. En dat ze elke keer zo stresserig rond loopt en boos wordt maakt alles niet makkelijk.
Heb bovenstaand stukje van werkzaamheden even gekopiëerd uit whatsapp bericht welke ik gestuurd heb.
Nu hebben wij gisteren een bericht gestuurd naar onze coach, welke ons later gebeld heeft. Zij vond het ook niet de gang van zaken en was trots op ons dat we het zo vol hielden. Zij gaat ook de eigenaresse bellen, in eerste instantie subtiel even om te vragen hoe het gaat en als het gesprek goed loopt ook de rest aankaarten.
Nu hebben wij straks op stage ook een gesprek met de eigenaresse waar wij gisteren om gevraagd hebben. Nu weet ik ongeveer wel wat ik wil zeggen. Ik wil het gewoon bij onszelf houden, dus wat onze mening is en hoe wij het ervaren. Maar de taalbarriere zal het ook nog wel lastiger maken. En wat al helemaal lastig is, is dat ik het idee heb dat zij dit soort gesprekken niet echt goed op neemt. Ze heeft laatst nog iemand naar huis gestuurd..
Maar ik laat mezelf niet afkaffen en mezelf voorbijlopen op mijn stage, dus wil echt wel een goed gesprek aan gaan.
Hebben jullie tips of ideeën?
Het gesprek zal in het engels gevoerd worden.
(P.s; sorry als het allemaal een beetje rommelig geschreven is, het kan zijn dat ik wat dingen vergeten ben! Vanmiddag zal ik wat meer uitleggen nog)
Ps ps, :’) Ik wil echt niet zomaar opgeven! Vandaar dat we ook het gesprek aangaan en dat we serieus willen praten over hoe en wat. Dit is iets wat ik normaal gesproken heel lastig vindt. Maar zou het zo zonde vinden als de stage hierdoor stuk loopt..
Zou me daar dus niet zo'n zorgen over maken!
) 
