Ik doe bijna twee jaar vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis. Na een kennismakingsgesprek ben ik meerdere ochtenden begeleidt door iemand van de zorginstelling.
Ik ben er puur voor het "toezicht" tijdens het ontbijt, ik loop van 8 tot 10 op de afdeling. Al blijf ik ook langer helpen als ik daar tijd voor heb. Ik zorg ervoor dat ze hun ontbijt krijgen en help ze waar nodig is.
Omdat ik er al langer loop zie ik wanneer het niet echt goed gaat met iemand en meld ik dat bij het personeel. Vaak heeft het personeel het zelf al door, maar ze zijn altijd blij dat ik toch altijd even meld als me iets opvalt. Het personeel zien me niet als vrijwilliger en proberen mij ook zo goed mogelijk te helpen mocht er iets zijn.
Het enige wat ik echt heel moeilijk vond in het begin (en nog steeds wel als er een nieuwe bewoner komt) is inschatten hoe je de personen moet behandelen. Ik merk dat ik in het begin veel moeite heb om de juiste connectie te maken, maar ik vind het echt mooi om te doen en geeft me veel voldoening. Dementerenden kunnen per seconden veranderen en dat is moeilijk, maar geeft ook bijzondere, mooie of grappige momenten.
Ik heb er absoluut geen spijt van dat ik dit ben gaan doen en kan je aanraden om in ieder geval eens op gesprek te gaan bij een instelling.