Ook niet helemaal vergelijkbaar, maar ik ben een studie gaan volgen vlak voor ik de diagnose nah heb gekregen. In tijdspad: ik heb december 2013 een koprol met mijn paard gemaakt, augustus 2014 ben ik gestart met de opleiding en november 2014 kwam ik (pas) bij de revalidatiearts terecht en is de diagnose nah gesteld. Ik werk er overigens ook nog 32 uur bij.
Ik wilde heel graag mijn studie gaan halen en ben er vol voor gegaan. Het is enorm zwaar geweest. Zeker de theorie. Mijn geheugen is ook slecht, ik onthoud veel gewoon niet. Tenzij ik het ergens aan kan linken als ezelsbruggetje. Nu doe ik een studie in de muziek en had ik veel theorie al eens gehad. Dat scheelde echt enorm. De vakken zoals muziekgeschiedenis heb ik met veel gehoortraining zodat ik de stijlen ging herkennen gehaald. Maar de echt droge feiten... ik was blij dat ik een 6 had. Het bleef gewoon niet hangen.
Praktijk was ook lastig. Ik kan ook de prikkels slecht uitzetten of helemaal niet als ik moe ben. Dat is heel lastig. Ook met leren trouwens, want concentreren is best moeilijk. Daarom moest ik ook echt periodes rust inplannen en niet zo hard willen hollen.
Ik ben ook perfectionistisch en baalde van die 6 omdat ik beter kon. Voor het ongeluk. Ik ben nu ook realistisch en blij met de 6, want eigenlijk had ik die 6 niet eens kunnen halen of überhaupt kunnen studeren of werken.
Ik heb mijn theorie zonder herkansingen gehaald en ga 6 juli praktijkexamen doen. En dan heb ik mijn diploma. Het was zwaar. Heel zwaar. Maar ik heb het wel gedaan. Bloed, zweet, tranen, met soms diepe dalen. Maar ook veel pieken, voldoening en trots. Die studie is mijn passie en het is me mooi geluk.
Moraal van het verhaal: als jij denkt dat je het kan en er voor wil gaan, dan kan het. Maar bereid je voor op veel moeite en veel energie dat je er in moet stoppen. En ook incasseren/accepteren dat die 6 eigenlijk gewoon heel erg goed is.