Momenteel gebeuren er bepaalde dingen op mijn werk waar ik mijn vraagtekens bij plaats. Omdat er niemand is die zijn of haar mond open doet ga ik bij mezelf twijfelen. Hoort dit? Is dit normaal? Moet ik dit laten gebeuren? Om zeker te zijn dat ik niet gek ben en om zeker te weten wat mijn rechten en plichten zijn open ik dit topic op bokt.nl
Ik vraag mij ook af of er mensen zijn die dit ook hebben meegemaakt en hoe zij dit hebben opgelost.
Onbewust is dit probleem al langer aan de gang. Er is altijd een kapitein binnen een bedrijf naast een baas of bazin. Dit hoeft absoluut geen probleem te zijn. Je kan dit zijn en deze taak goed vervullen. Máár .. je kan dit ook zijn en hier mee te koop lopen; maar vervolgens niets doen. In dit topic zal ik de persoon aanduiden met de letter A.
Waar zal ik beginnen? Ruim twee jaar geleden heb ik een gesprek gehad met een baas of bazin en kreeg ik de mogelijkheid om aan te geven of er nog iets was. Ik heb toen eerlijk, en toch met wat moeite omdat ik zulke dingen spannend vind, aangegeven dat persoon A. steeds minder op de werkvloer aanwezig is. Ik kreeg toen te horen dat zij dit mee zouden nemen maar dat hun vonden dat dit niet het geval was. Ik ‘dacht’ dit maar.
Je loopt tegen een keiharde muur op.
Je leert er mee leven, je bent dol op je werk en haalt hier veel plezier uit. Maar toch …
Dit jaar is mijn roze bril van mijn hoofd geslagen. Persoon A. is een bepaalde tijd afwezig geweest. Net als altijd vul ik ongevraagd de taken van Persoon A. op. Dit wordt gezien, hier krijg ik complimenten voor. Men is blij met mij. Als we het met een groepje over ‘ander werk’ hebben krijg ik te horen dat ze hopen dat ik écht niet weg ga. Ze zijn zo blij met mij.
Persoon A is een week terug. Ik uit iets bij Persoon A waar ik mee liep, ik dacht dit in vertrouwen te kunnen zeggen. Een zeer klein ding wat heel simpel op te lossen was. Maar ik vroeg mij af hoe ik dit kon doen. En Persoon A is kapitein dus Persoon A kan mij dit vertellen. Vervolgens mag ik in de nieuwe werkweek op kantoor komen.
Ik treed niet in details, maar de positiviteit was weg. Niets is meer goed aan mij en ook niet aan het werk wat ik doe. Al ruim vier jaar.
In de war vervolg ik mijn werk. Ik moet mij verbeteren. Maar hoe? Want zo doe ik het verkeerd, maar zo ook? Persoon A komt vrolijk naar mij toe met, ‘Zo! Een goed gesprek gehad?
’, letterlijk die dikke smile. Een week later vraag ik om feedback, immers loopt mijn contract binnenkort af. Men kan mij vertellen dat ik mij inderdaad verbeterd heb! (ohja? Maar .. wat doe ik anders dan?)
Maar mijn plezier in het werk is weg. Echt niet omdat ik op mijn vingers (onterecht) getikt ben, absoluut niet. Wel om het feit dat er afgesproken regels van tafel gegooid zijn. En om het feit dat er gelogen wordt. Want sinds dien gaat het van kwaad tot erger.
Ik krijg vreemde opmerkingen naar mijn hoofd, alles wat ik vertel is negatief en zal Persoon A wel eens even een stokje voor steken. Mijn visie’s zijn verkeerd, de manier waarop ik gesprekken voer is verkeerd en als ik een ‘compliment’ krijg komt er direct een maar achter aan. Want 100% goed .. dat kan niet meer.
Het begint nu steeds meer op pest gedrag te lijken. Ik kan helaas niet ver in detail treden wat er allemaal gezegd wordt omdat dit ook werk gerelateerd is. Persoon A probeert ook overal een slaatje uit te slaan. Zodra Persoon A een mogelijkheid ziet om iets anders te doen dan het geen waar Persoon A voor aangenomen is dan zal Persoon A als eerste vooraan staan. Het grote probleem is enkel dat Persoon A ook een hoop dingen weet en daarom ‘’ onmisbaar ‘’ is.
Maar Persoon A werkt niet tot weinig, is iedere keer verdwenen van de werkvloer, is druk met telefoongesprekken voor het privéleven en zo kan ik nog wel even door gaan.
Daar waar ik een compliment een soort van wegwuif omdat het geen wat ik doe toch normaal is? Pakt Persoon A nog een stapel extra veren om in zijn of haar reet te steken. Persoon A zoekt ook regelmatig bevestiging over hoe goed hij of zij is.
Pas hadden we een klein gesprek. Daar werd kort maar krachtig door Persoon A gezegd, ‘Als je het niet naar je zin hebt, en daar denkt die & die ook zo over, dan weet je waar het gat van de deur is’. Deze zin sloeg op niets waar we het uiteindelijk over hadden. Het deed mij wel pijn. Het voelde alsof ik direct mijn spullen kon pakken en dat niets wat ik doe iets waard is.
Er is ook een andere collega, waar ik vrij weinig mee te maken heb, ik noem deze voor het gemak even Persoon B. Deze Persoon B kan de ene dag heel vriendelijk zijn en de andere dag kan hij rot opmerkingen maken over alles wat hij maar kan verzinnen. Of dit nu te maken heeft met mij persoonlijk of met het geen wat ik graag doe.
Ik weet eerlijk waar niet meer zo goed wat ik nu kan doen. Ik merk lichamelijk dat het zwaarder begint te worden, het loopt storm in mijn hoofd en ik ga met zware tegenzin iedere ochtend naar mijn werk. Maar ik durf er niet voor uit te komen … want .. het zal wel niet waar zijn?
Ik wéét ondertussen dat ik niet de enige ben die zich stoort aan dit gedrag. Maar moet ik dan straks wel de enige zijn die er wat van gaat zeggen? Zonder back-up? Dat wordt, vrees ik, einde job.
Ik ben op, ik ben verdrietig, ik kom bijna huilend uit mijn werk, maar ik ben ook bang. Bang dat alles verdraait zal worden en ik uiteindelijk op straat sta zonder mogelijkheid tot geld.
Persoon A liegt waar je bij staat maar er wordt wel een hand boven persoon a zijn of haar hoofd gehouden. Maar tot hoever moet dit nog gaan?
Ik heb immers nu op meerdere vlakken het bewijs met eigen ogen/oren gezien/gehoord dat er gelogen is/wordt. Maar kan hier helaas niets mee.
Tot hoever moet ik het laten komen? Wanneer kan ik zeggen tot hier en niet verder? En wanneer maakt iemand de keus om de ziektewet in te gaan? Wanneer maakt iemand de keus om naar een baas of bazin te stappen? (in je achterhoofd houdend wat er al gezegd is)
Is er iemand die mij kan helpen, advies kan geven? Als er vragen zijn zal ik proberen deze duidelijker toe te lichten.
Wat is verstandig, wat zouden jullie doen in zo'n situatie?
(Met ander werk ben ik bezig. Helaas is dit niet vandaag of morgen gebeurd)
Bedankt voor het lezen.