Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-03-16 22:39

Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst door de TopicStarter : 31-03-16 22:39

Allereerst, ik heb geen idee of dit hier goed staat..

Ik kan een heel lang verhaal gaan schrijven over hoezo deze vraag in mijn hoofd speelt, maar laat ik voor de verandering eens straight to the point zijn.
Ik het kader van het hopelijk binnenkort geneeskunde studente zijn:

Hoe zorgen de artsen (of anderen die zich aangesproken voelen) hier onder ons ervoor dat je zo min mogelijk (want 'niet' lijkt me onmogelijk) van je werk mee naar huis neemt? En dan bedoel ik in de zin van de dingen die je meemaakt tijdens je werk. Niet letterlijk papierwerk dat je mee naar huis neemt.

Ik ben heel benieuwd!

Laatst bijgewerkt door Vithou op 31-03-16 22:51, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 31-03-16 22:48

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 31-03-16 22:48

Door er over te praten met collega's voordat je naar huis gaat. Daar komt ook bij dat mijn man en ik beide arts zijn, dus we kunnen samen thuisook veel van ons af praten.
Maar dan nog lig ik echt wel met enige regelmaat wakker of te woelen in mijn bed vanwege iets wat op mijn werk gebeurd is of waar ik me bezig ben en morgen mee verder zal gaan.

**Geplaatst**: 31-03-16 22:56

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 31-03-16 22:56

Ik werk al lang bij een huisartsenpost, wat wij iedereen adviseren is idd met collega's praten, nog tijdens de dienst.
Bij ingrijpende casuïstiek is er een BOT(bedrijfsopvangteam) moment.

En dan nog, nog neem je dingen mee.

Eerste reanimatie die ik had, 7 jaar geleden kan ik mij feilloos herinneren.

Wel goed dat je er al over nadenkt dat er in je toekomstige vak ook veel moeilijke momenten zich kunnen voordoen.

Succes!

**Geplaatst**: 31-03-16 23:05

Geplaatst: 31-03-16 23:05

Mijn eerste reanimatie als co assistent, inmiddels7 jaar geleden zie ik inderdaad ook nog zo voor ogen... En die patiënt heeft het niet gehaald.

Maar ook de eerste keer dat ik een dood geboren kindje onderzocht heb, of een duif kind van een paar jaar oud. Ik ben patholoog en zulke zaken zijn en klein deel van mijn werk, maar nog steeds erg indrukwekkend. Maar tegelijkertijd denk ik dan, iemand moet dit werk doen en ik ben op dat moment diegene die dat doet, dus wil ik mijn werk ik wel echt zo goed mogelijk doen.

**Geplaatst**: 31-03-16 23:13

Geplaatst: 31-03-16 23:13

Ik denk dat je als arts ten eerste al veel meer schrijnende verhalen samen bij elkaar ziet dan vele mensen zich kunnen inbeelden. Het klinkt erg, maar je wordt er harder in. Het raakt je wel, maar je gaat sneller door. Het hangt vaak ook af welke schakel je zelf bent. Beslis je zelf vaak om " te stoppen" of ben je een discipline die minder vaak aan het einde van de keten staat. De disciplines die vaker hiermee te maken hebben, daarvoor wordt het van je afzetten op de duur vaak wel makkelijker. Meer zelfs, soms ben je blij voor die patient, dat de onnodige lijdensweg eindelijk ten einde is, de therapeutische hardnekkigheid voorbij.
Ik krijg wel regelmatig telefoons (vaak nadat patienten vanuit een secundair naar ons tertiair centrum worden doorgestuurd), zij informeren naar de toestand van iemand, dat wil toch zeggen dat ze ermee inzitten en meeleven, vaak ook deels uit interesse naar onze bevindingen. Zij informeren dan en volgen op afstand mee, wat voor hen ook een plaats geven betekent.

Daarbij heb je inderdaad nog je collega's, je kunt met hen praten, vaak aan een halve uitleg hebben ze genoeg en ze weten wat het betekent, ze kennen de beslissingen die je neemt. Vaak neem je ze ook in overleg of na advies.
Ook is het zo dat je het vaak ziet aankomen, je ziet de evolutie, de veranderingen en onbewust kn je je dan al gaan instellen op wat zal gebeuren.

Ik moet wel zeggen: een kind afgeven, of het er nu eentje van 2 dagen oud is of van 9 maanden, het blijft voor mij moeilijker dan een volwassene die reeds een mooi leven achter zich had. Onmacht voel je dan, wat als..., Waarom werkte die ECMO niet..., wat als dat niet gebeurd was... Maar ook hiervoor zijn je collega's er.

Wanneer je al je erge casussen/ patienten mee nazr huis zou nemen, het zou niet leefbaar zijn, je hardt je... Maar af en toe glipt er toch eentje tussen, je bent en blijft immers een mens.

**Geplaatst**: 01-04-16 06:33

Geplaatst: 01-04-16 06:33

Ik ben dan wel geen arts, maar als verpleegkundige maak je net zoveel mee natuurlijk.

Inderdaad praten en praten en praten. Vooral met mensen die ook in het vak zitten, zij begrijpen je vaak toch beter vind ik zelf. Verder heb ik mijzelf wel verplicht zodra ik de deur uitloop toch niet hele tijd terug te denken, maar toch weer verder te leven met mijn eigen leven. Ondanks dat het zeker wel eens moeilijk is.

**Geplaatst**: 01-04-16 07:27

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 07:27

Ik ben dan wel geen arts of verpleegkundige. Ik ben patiënt maar heb het net zo zwaar als hen.

**Geplaatst**: 01-04-16 07:34

Geplaatst: 01-04-16 07:34

Ik ben bijna klaar met mijn studie maatschappelijk werk, geen arts dus maar goed ik kom soms ook dingen tegen waarvan ik het lastig vind om los te laten.
Mensen met psychoses, een gezin met kinderen dat uit huis gezet wordt etc.
Dat raakt mij toch best wel, ik probeer mij dan altijd te herinneren dat het niet erg is dat het wat met mij doet. Ik ben ook gewoon een mens, en een beetje inlevingsvermogen is juist erg handig

Het loslaten probeer ik door erover te praten idd met collega's en ik merk dat als ik op de fiets ben dat ik meer de tijd heb om mijn gedachten te ordenen. Met de auto ben ik te snel weer thuis :')

**Geplaatst**: 01-04-16 07:43

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 07:43

Ik hou me voor dat nare dingen gebeuren in het leven. Dat kan ik niet voorkomen, maar als ik er bij uit kom kan ik met mijn kennis en ervaring de steun geven die iemand nodig heeft. Dat is beter dan niets doen.

**Geplaatst**: 01-04-16 07:53

Geplaatst: 01-04-16 07:53

Hier in de hulpverlening ook veel gezien.. (bij bjz met name).
Bij ons was er altijd iemand om mee te praten. Collega, werkbegeleider, teamleider etc. Ook hadden we intervisie groepjes.
En verder, knop om. Dat wordt makkelijker.

**Geplaatst**: 01-04-16 11:26

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 11:26

ik zie nu pas de autocorrect fout in mijn eigen bericht. Het woord idioten hoort daar natuurlijk niet in. Mijn oprechte excuses als iemand dit verkeerd begrepen heeft en ik heb een moderator gevraagd het te veranderen.

**Geplaatst**: 01-04-16 11:35

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 11:35

Ik ben zelf oncologie verpleegkundige dus zie redelijk wat ellende. . Het helpt mij om lastige casussen op de zaak te bespreken. . En verder is mijn uniform mijn pantser.. zodra ik dat uit trek laat ik (op een uitzondering nagelaten) alles achter. . Je hebt de professionele ik en mijn eigen ik zeg maar. En dat werkt erg goed voor mij.

Moet wel bekennen dat dit jaren geduurd heeft voor ik dit ook. In de eerste jaren zat ik regelmatig huilend thuis op de bank.

**Geplaatst**: 01-04-16 13:14

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 13:14

Ik werk dan weliswaar niet in de humane geneeskunde maar in een dierenartsenpraktijk en bij mij is t antwoord toch echt niet. Er zijn altijd patiënten waarover je gewoon je ei even kwijt moet als je thuis bent. En ja soms wordt mijn vriend daar wel is gek van :-)

Gelukkig ga ik ook goed om met een aantal collega's buiten t werk en kunnen we dan lekker onze frustraties etc kwijt hihi

**Geplaatst**: 01-04-16 14:01

Geplaatst: 01-04-16 14:01

Ik moest thuis vaak ook even ventileren bij mijn man. Met name bij uithuisplaatsingen of de andere 'zware zaken' (geweld, misbruik, etc). Maar mijn man trok die verhalen helemaal niet :')

Dus dan maar een collega bellen

Meestal heb je bij zware functies altijd wel een team, collega's die je begrijpen en steunen. Wij deden ook veel dingen samen. Als je van te voren kon inschatten dat het pittig zou worden nam je een collega mee. Sommige dingen moesten ook met minimaal 2 werkers, mocht je niet alleen op af. Dat delen is fijn.

**Geplaatst**: 01-04-16 14:04

Geplaatst: 01-04-16 14:04

Ik ben verpleegkundige en voel me aangesproken haha.

Ik werk in de ggz, dus ook daar zijn dingen die je niet in de koude kleren gaan zitten.
Om te zorgen dat ik het niet mee naar huis neem praat ik veel met mijn collega's.
Heb toevallig laatst voor het eerst een incident gehad waarbij ik zelf 'verwond' ben geraakt.
Automatisch neem je dat mee, maar heb zelfs toen mijn collega/vriendin gebeld als ik daar behoefte aan had

(zij was ook aanwezig op t moment)

**Geplaatst**: 01-04-16 14:14

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 14:14

Wat mij al helpt is de spullen werklaptop en telefoon daar te laten op het werk. Ik ben zelf maatschappelijk werkster met name richting de jeugd dus ik maak ook veel crisis situaties mee. Ik heb gek genoeg totaal geen behoefte om er over te praten. Laat mij maar een half uurtje met rust en dan is het voor mij voldoende. Als je me na een zware dag van alles gaat vragen etc. krijg je een snauw terug. Voor mij is het je telefoon etc. niet meenemen al voldoende.

**Geplaatst**: 01-04-16 14:41

Geplaatst: 01-04-16 14:41

Misschien helpt het je om je vraag ook eens te stellen in dit topic: [STW] Geneeskunde!

Tot nu toe heb ik nog eigenlijk nog nooit iets gehad dat ik écht iets mee naar huis nam. Dit jaar voor het eerst een reanimatie meegemaakt en bij geassisteerd, helaas zonder succes geweest. Dat moment zelf zit je vol adrenline. Een paar uur later zijn we met alle betrokkenen rond de tafel gaan zitten om de situatie te bespreken. Voor mij was het na het bespreken ook klaar.

Het verschilt per persoon, sommige mensen laten situaties moeilijker los dan anderen. Wat voor de een heel heftig is, zal voor de ander misschien niets voorstellen. Daarnaast, wat iemand eerder al zei: je 'went' er aan, je wordt harder.

**Geplaatst**: 01-04-16 14:43

Geplaatst: 01-04-16 14:43

Ik moet eerlijk zeggen: als ik mijn pakkie aan heb, ben ik qua emoties iemand anders. Ik ben wel gewoon' ik 'als ik werk in hoe ik ben, maar ik heb nooit dagen last van iets gehad of ergens heel lang over gedacht. Ik ga naar huis en dat was het dan. En toch sta ik bekend als een collega met veel emphatie, dat is het vreemde. Ik laat dingen gewoon heel makkelijk weer los ofzo.

Ik hou mezelf altijd voor: of ik nu wel of geen dienst heb, erge dingen gebeuren. Dus als je er dan bij bent kun je verschil maken met hoe je werkt. Dus daar doe ik alles voor. Ik probeer te helpen, te steunen waar ik kan zodat mensen alleen hun verdriet hebben en geen randzaken.

**Geplaatst**: 01-04-16 14:48

Geplaatst: 01-04-16 14:48

Ik laat ook zoveel mogelijk achter. Ik hou mij vast aan de gedachte dat de clienten ook zonder mij in goedr handen zijn in een proffesioneel team en ik thuis niks voor ze kan betekenen

**Geplaatst**: 01-04-16 14:59

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 14:59

Ik ben zelf fysio in opleiding en stage gelopen in een revalidatie centrum met terminale. Wat mij hielp is er over praten met collega's.

Officieel mag je er thuis niet met andere over praten die niks van doe hebben met de behandeling vanwegen geheimhoudingsplicht. Dus dat doe ik ook niet.

**Geplaatst**: 01-04-16 15:01

Geplaatst: 01-04-16 15:01

Ik ben geen arts (verre van ;-)

) maar zie genoeg tijdens mijn werk op de ambulance / bij de brandweer. Ergens merk ik wel dat je afstompt en je patiënten als objecten gaat zien. Ik train en leer zoveel mogelijk zodat ik mijn job zo goed mogelijk kan doen en als het toch eens te veel dreigt te worden: sport en de paardjes :-)

. Wat ik wel gemerkt heb is dat ik nogal gefocust ben op gezond eten/ leven als copingmechanisme. Verder ook veel zwarte humor op het werk en thuis. En ik kan me echt niet meer druk maken om kleine dingen (als je net iemand van de weg geschraapt hebt is die afwas net wat minder belangrijk ;-)

).

**Geplaatst**: 01-04-16 15:54

Geplaatst: 01-04-16 15:54

Ik ben bijna afgestudeerd als ergotherapeut en daarin maak je ook verhalen en dingen mee die blijven hangen. Soms ontzettend grappig en soms heel zielig. Uiteraard heb ik minder te maken met dingen van leven of dood, maar wel met veel verdriet, verlies, aangrijpende verhalen en mensen die rouwen.
Ik ben zelf best wel een jankert, als ik iemand zie huilen waar ik veel van hou ga ik ook huilen.
Gelukkig heb ik dat bij mijn clienten niet, en blijf ik professioneel maar ik ben wel in staat om menselijk te handelen. Dus ik laat iemand niet tegen een koude gevoelloze muur op botsen. Ik tast af wat iemand fijn vindt en probeer het gesprek weer wat positief te draaien als dit kan en soms raak ik iemand aan om te troosten. Dit zijn allemaal afwegingen natuurlijk.
Als arts kom je vast en zeker heftige verhalen tegen en lijkt het me een stuk moeilijker om af te sluiten. Eigenlijk moet je dat ook niet doen en ik adviseer je ook zeker om hier thuis over te praten met je partner en/of familie want dit hielp bij mij heel erg. Ik heb nooit echt wakker gelegen van verhalen van clienten, maar wel over nagedacht. Dit besprak ik dan thuis en daar kreeg ik weer andere meningen en visies (van zowel mensen die in de zorg werken als mensen die hele andere achtergronden hebben).
Dit helpt wel om het los te laten. Ook schrijven werkt bij mij, maar ik heb dat nog niet nodig gehad voor het loslaten van mijn werk.
Overigens heb je wel geheimhoudingsplicht, daar is mijn familie ook van op de hoogte, dus ik noem nooit namen, geboortedata en aandoeningen. Ik benoem het heel objectief.

Ik denk dat je er echt over moet praten om dingen op een rijtje te krijgen en mocht je echt iets traumatiserends meemaken waardoor je je functie niet meer naar wens kunt uitoefenen dan kun je volgens mij ook bij slachtofferhulp of psychiatrie terecht. en dat is helemaal niet verkeerd denk ik.

**Geplaatst**: 01-04-16 16:32

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 01-04-16 16:32

Soms helpt het ook juist om het een en ander wel binnen te laten. Wij praten veel op de dienst en heftige gevallen worden ook besproken. Als dat je raakt spreken we dat ook uit. Vorige dinsdag moesten wij paraat staan voor het geval onze dienst slachtoffers moest over nemen. Zoiets komt dan erg dichtbij en door een keer te bespreken wat dat met je doet maakt het juist weer makkelijker om het op de afdeling achter te laten.

Zoals al gezegd, je uniform maakt ook deels je schild.

Verder werkt mijn vriend ook in de medische sector, erg moeilijke gevallen kan ik thuis ook nog eens kwijt

**Geplaatst**: 02-04-16 00:08

Geplaatst: 02-04-16 00:08

LZP -> STW

**Geplaatst**: 02-04-16 00:17

Re: Hoe als arts je werk niet mee naar huis nemen?

Geplaatst: 02-04-16 00:17

Als verpleegster had ik nooit moeite met dingen mee naar huis nemen, door contact met collega's, door opvolging, door gewoon door te blijven gaan, want die volgende patiënt kwam toch wel. En ook, uniform aan:werk, uniform uit:privé.

Tot in December mijn mama is overleden in het ziekenhuis waar ik werk, longkanker, 56 jaar, sindsdien is elke dag een hel... Ik neem sindsdien alles mee naar huis, en heb dan ook beslist een andere job te zoeken. Geen zorg meer voor mij...

Nomineer dit bericht ×