Sinds een tijdje woon ik in een nieuwe stad omdat ik ben gaan samenwonen.
Ik dacht, geen probleem, ik kan overal wonen en leer zo nieuwe mensen kennen. Helaas merk ik dat dat zonder eigen paard en met onregelmatige werktijden toch iets lastiger is.
Ik blijf in de eerste instantie werken bij het ziekenhuis waar ik al werkte, in mijn oude woonplaats.
Helaas moet ik na 4-5 maanden concluderen dat het ontmoeten van mensen minder makkelijk gaat dan ik dacht.
Zo ben ik nu een random woensdag vrij, en regelmatig smorgens, maar ja, dan kom ik maar weinig leeftijdsgenoten tegen (20-30 zegmaar). Want die zijn lekker aan het werk

Ik maak vrij makkelijk contact maar kom dus gewoon weinig mensen tegen...
Een sportclub? Ja leuk, maar ik kan niet op vaste avonden/momenten. Ga wel naar een yoga school en rijd 1x per week op andermans paard, maar ook daar loopt het niet zo'n vaart. Zijn allemaal vluchtige gesprekken.
Ik voel me dus een beetje een kluizenaar op die vrije momenten

Vind er niets aan, zo alleen thuis, alleen koffiedrinken in de stad, alleen winkelen.. ik houd gewoon van gezelligheid en mensen om me heen!
Zijn er meer mensen die dit herkennen? En zo ja, wat doen jullie er aan?
en andersom zijn mijn Utrechtse vrienden ook doordeweeks overdag gewoon aan het werk. De weekenden en avonden krijg ik wel vol
Of klink ik nu heel verwend?


Ik meld me ook. Mijn werktijden zijn zo onregelmatig als maar kan. (wij hebben elk kwartier van de dag/nacht een instaptijd die je kunt krijgen, dus ja.. ook om 03:15 's nachts) Ook heel onregelmatig vrij en op sommige dagen dat ik vrij ben, kan ik 's middages en 's avonds (als iedereen klaar is van school/werk) alsnog niet afspreken omdat ik dan in bed moet liggen voor een volgende nachtdienst. 
Er is zelfs een verlofstop geweest van 3 maanden, ze hadden ons gewoon echt nodig.
ik heb ook een vriend die zie ik deze week 1 dag, echt balen..