Geplaatst Ik weet niet precies wat mij zo aantrok aan lesgeven maar ik wist het zeker.
Totdat ik een jaar of 16/17 was en er destijds het bericht kwam dat het speciaal onderwijs gedeeltelijk in regulier onderwijs zou overgaan en ik zoiets had van: NO WAY dat wil ik niet.
Toen ben ik Logopedie gaan studeren.. voor 4 maanden.. en toen wist ik zeker dit is het niet. Ik had de Pabo moeten gaan doen.
En die heb ik dan ook gedaan. Netjes binnen 4 jaar afgestudeerd. Leuke stages gehad, minder leuke stages gehad.
Na mijn afstuderen had ik nog geen zin om een baan te zoeken (want die zijn er in het zuiden van NL toch niet.. en NO WAY wilde ik werken in Amsterdam met m'n limburgse accent.)
Dus besloot ik om naar Amerika te gaan als Au Pair.. voor een jaar. Het hele proces was ik al tijdens mijn afstuderen begonnen en zowaar, 12 augustus 2013 vertrok ik dan..
Een geweldig jaar gehad! Ik houd ontzettend van reizen en sociaal zijn en ik heb zoveel gezien en beleefd. Bovendien is Au Pair zijn ook een zorgeloos leven. Je hebt geen vaste lasten, haast geen kosten want je woont waar je werkt en alles wordt betaald.
Ik was wel waanzinnig verveeld in mijn baan; want babysitten.. ja dat wordt saai.. helemaal als je gewend bent leerkracht te zijn. Vergis je niet, mijn hostkids zijn geweldig en ik houd van ze, maar dat maakte het werk niet interessanter.
Dus na ongeveer 3/4 maanden had ik zoiets van buhhh ik wil wat nieuws.
En dat nieuws was London, want het was mijn droom sinds ergens in mijn tienerjaren om OOIT in London te wonen.. en wat ik dan voor een beroep deed boeide me niet, zolang het maar in London was.
In November 2013 begonnen met het hele proces van kwalificaties aanvragen denkend 'nou dat gaat toch nooit wat worden'.. maar jawel hoor binnen no time had ik mijn Engelse kwalificaties binnen. EN nu? Nu kon ik beginnen met solliciteren.
Dit liep eerste instantie uit op niets.. dus heb ik het laten varen tot ergens in maart vorig jaar.
En toen kwam het nieuws.. ik was ergens aangenomen.
Mijn jaar in Amerika vrolijk afgemaakt (Na mijn 6 maanden dip ging het weer wat beter) en 26 augustus 2014 was ik weer op Nederlandse bodem.. om op 24 September 2014 naar London te verhuizen.
En nu? Nu heb ik een vaste baan (permanent contract) in het onderwijs en ben ik 23.
Ik heb mijn droom verwezenlijkt. Ik woon in London (zone 2).. en nu heb ik dit enorme is dit het nou? gevoel.
Mijn baan is zwaar. Ik heb een hele moeilijke klas qua gedrag en special needs. Het is een uitdaging en ik word enorm gesteund door het team, vergis je niet.
Maar ik heb gewoon echt een gevoel van: Wat nu?
Wil ik mijn hele leven lesgeven? Nee.. zeker niet. Ik heb voor mijzelf alvast de limiet gesteld dat ik volgend jaar mijn nieuwe klas aankijk. Als deze wederom zo moeilijk is als deze, dan zoek ik per januari 2016 iets nieuws.
Maar wil ik wel in het onderwijs blijven? Wil ik wel in London blijven wonen? Ik houd van de stad. Absoluut hou ik er van.. maar soms vind ik het moeilijk. Als ik naar Utrecht zou verhuizen zou ik voor de huur die ik nu betaal een mooi 2 kamer apartement voor mijzelf kunnen hebben i.p.v. 1 slaapkamer en een badkamer delen met nog een ander persoon.. plus nog 4 andere huisgenoten.
Wat nu? Wat nu? Wat nu? Is wat er constant door mijn hoofd gaat.
Graag zou ik verder willen reizen, wellicht een onderwijs baan in Dubai, Thailand, Kenya? Tegelijkertijd zou ik ook graag een baan in het zakenleven willen waar er meer mogelijkheid is tot groeien en werken met volwassenen i.p.v. kinderen. Als dat ook nog reizen zou inhouden, helemaal ideaal! Maar ik heb geen idee wat er is? Waar te beginnen? Alle functies in management klinken mij vreemd in de oren en voor bijna alles heb je denk ik een gespecialeerd bachelor diploma voor nodig.. en ik heb ''slechts'' een pabo diploma.
Dus wat wil ik nu eigenlijk? Misschien wil ik wel horen wat jullie voor een banen hebben.. of misschien zijn er mogelijkheden die ik helemaal niet zie of aan gedacht heb.
Of misschien zijn er wel mensen die dit beeld herkennen en hun ervaringen willen delen hoe zij hier mee zijn omgegaan.
)
Stuk voor stuk zijn het geweldige kinderen en ik heb ECHT wel vaak plezier in mijn werk. Maar soms.. soms zie ik het niet meer zitten.
