Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-10-14 17:17

Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-10-14 17:17

Hallo,
omdat ik bang ben dat het uitlekt als ik er teveel met mensen uit mijn familie enz over praat, post ik het hier. Gewoon om mijn ei ook even kwijt te kunnen.
Voor degenen die mij privé kennen, vraag ik dan bij deze ook om het dan ook binnenskamers te houden

Ik ben nu al weken serieus erover aan't denken om mijn ontslag in te dienen. Maar ik Durf niet omdat ik bang ben voor de reactie van mijn baas(ja slecht ik weet het maarja..) en hoe dan het uitwerktermijn gaat verlopen op het werk. Ik ben heel slecht in confrontaties; ik ontwijk het liefst alles wat ongemakkelijk en moeilijk is en wil alles voor iedereen goed doen en alles zo oplossen dat het voor iedereen werkt. En ik vergeet mezelf dan..

Dit heeft er mede voor gezorgd dat ik dus op het randje van depressief zijn zit en dat met een kleine thuis van 20maanden. Sinds ik weer aan 't werk ben gegaan na mijn zwangerschapsverlof is zich dat eigenlijk langzaam aan gaan opbouwen. De afgelopen 2 jaar best wat dingen veranderd voor me en dat heb ik misschien niet op de juiste manier kunnen verwerken en oplossen. Maar sinds weken nu ook echt lichamelijke klachten erbij. Duizeligheid/draaiierig, misselijk hoofdpijn enzovoorts. Tijdens het autorijden vaak. Ik kan dan vaak nog niet eens even naar de winkel zonder thuis te komen en me de hele dag slecht te voelen. Huilbuien uit het niks en om niks. Ik denk slecht over mezelf en ik kan eigenlijk nergens meer van genieten, mijn kindje is vaak meer last als genot(terwijl hij echt heel lief is, actief en ondernemend en uitdagend maar wel een lief kindje) en dat hoort echt niet zo te zijn. En ik voel me daar ontzettend schuldig over natuurlijk, maar goed je kunt gedachtes en gevoelens niet zomaar veranderen ook al wil je dat graag. Ik ben wel bezig met een psycholoog maar dat gaat ook niet al te vlug (wachtlijsten..)

En ik wil natuurlijk geen haastige beslissingen maken, maar ik kan eigenlijk niet wachten tot ik daar de deur uit kan lopen en gewoon weet dat ik nooit meer terug hoef te gaan.. Da's het enige waar ik aan kan denken nog op het moment. Voorheen maakte ik me altijd druk; dat ik geen werk kan vinden als ik hier opstap etc. Maar nu denk ik alleen nog maar; je leeft maar 1x en waarom maak je je zo gek voor een baan?! Als ik dan nu zie wat het met me doet. Nu is het werk niet alleen de reden waarom ik me op dit moment zo voel, maar wel een groot deel van de reden.

Ik wil dan wel op zoek naar iets anders, maar als het even niet is dan kunnen we als het moet wel even rondkomen van het loon van mijn man.

Iemand die zelf zo'n situaties kent? En ervaringen heeft en mij een schop onder de kont kan geven (wat ik wel nodig heb..)

Ik durf er gerust bij te zeggen dat dit nu niet is vanwege mijn eventuele depressie en dat ik dat anders nooit zou zeggen, maar dat ik eigenlijk al jaren niet meer graag werk daar.
Maar aangezien ik toch 24u werk en dat best een gedeelte van ons inkomen dan is wat je zou missen, heb ik er nooit serieus over nagedacht.
Nu ik me telkens zo ziek voel lichamelijk en psyschisch begin ik wel echt te denken van waarom ga je dan niet weg?? Dat komt nu allemaal naar boven natuurlijk..
Maar ik wil gewoon niet meer, heb het helemaal ermee gehad. Ik wil de stap durven nemen, maar durf het niet. Voel me er zo ellendig van.

Hier kan ik mijn ei even kwijt, zonder dat het eigenlijk naar buiten lekt dus vandaar dit topic.
Heb er ook al uitgebreid met mijn man over gepraat en die steunt me volledig.
Die had als het aan hem gelegen had, gisteren al opgezegd voor me bij wijze van spreken..

**Geplaatst**: 02-10-14 17:20

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 17:20

Ik zou eerst op zoek gaan naar ander werk en dan pas ontslag indienen. Vind het een groot risico gewoon ontslag te nemen. Of je moet jouw inkomen niet nodig hebben om de facturen te kunnen betalen.

Heel veel sterkte in het nemen van je beslissingen en in ieder geval in het vinden van een andere baan.

**Geplaatst**: 02-10-14 17:21

Geplaatst: 02-10-14 17:21

Dat deze baan niet goed voor je is, is duidelijk.
Dus toch die knoop doorhakken en voor jezelf kiezen.

Jouw baas heeft er trouwens meer aan als jij ontslag neemt, dan dat je doorwerkt en een burn-out krijgt.

**Geplaatst**: 02-10-14 17:21

Geplaatst: 02-10-14 17:21

Goh wat naar om te lezen. :(:)

Mijn eerste vraag is 'trekken jullie het financieel als jij je baan op zegt?' Zoja. Morgen nog je ontslag indienen, tijdje lekker van de kleine genieten en als jij er klaar voor bent verder solliciteren. Wat kan die baas van je jou schelen.. die zie je daarna toch nooit meer.

Kom op, neem die stap, je zult zien dat het een opluchting is als je het gedaan hebt. Je kunt het, desnoods wil ik wel even wat vacatures voor je nakijken als je binnenkort zou willen solliciteren! +:)+

**Geplaatst**: 02-10-14 17:24

Geplaatst: 02-10-14 17:24

He bah wat een rot situatie :(:)

Als jouw inkomen niet écht écht van belang is om in de allereerste levensbehoeftes te voorzien, zou ik ontslag nemen. Dit is echt een aanslag op je fysieke en mentale gesteldheid, beetje zuinig op zijn hoor

!

**Geplaatst**: 02-10-14 17:27

Geplaatst: 02-10-14 17:27

Als jullie het financieel aankunnen is het zeker het overwegen waard. Het lijkt nu alsof je met tegenzin naar je werk toe gaat en daarbij zit je niet helemaal lekker in je vel. Misschien inderdaad wel een goed idee om voor jezelf te kiezen zodat je ook tijd hebt om aan jezelf te werken. Wel valt er dan 24 uur werk ineens weg en het idee dat je zelf niet je eigen geld inbrengt, ik weet niet of je hier moeite mee hebt maar misschien wel iets om in je achterhoofd te houden.
Succes bij het maken van een keuze!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-10-14 17:31

Geplaatst door de TopicStarter : 02-10-14 17:31

Het zou financieel nog eigenlijk niet eens echt een probleem moeten zijn.
Ja we zouden wat minder kunnen sparen en wat anders moeten gaan leven
(nu geven we gewoon geld uit als we willen en er kunnen echt op nog een heleboel dingen rustiger aan gedaan worden zeg maar) en bepaalde dingen moeten uitstellen wat we eigenlijk hadden willen doen, zoals groter huis kopen bv. Maar da's dan ook inderdaad totaal niet belangrijk op 't moment.

AnnemiekvM, Ja mn baas heeft er inderdaad meer aan als ik ontslag neem als ziek thuis zit dalijk. Kost hem alleen maar geld. Maar ik weet gewoon nu al dat hij Fout gaat reageren, ofja dat denk ik.. Mijn baas is eentje wat gewoon gaten in de deur schopt en prullenbakken vernielt als hij dingen niet kan handelen zeg maar..
Hij zal nooit iemand wat doen, maar op deze manier durf je dus inderdaad niks te zeggen.
Ben dus ook gewoon bang voor de reactie en met name dan ook hoe de uitwerkperiode gaat verlopen. Ik wil er niet met een naar gevoel weg, maar heb wel het idee dat hij dat onmogelijk maakt.
Al hebben er ook al eerder gewoon vaste medewerkers ontslag genomen, maar hij heeft wel vorige week nog gezegd bv. dat hij een probleem zou hebben als ik weg zou zijn.
Maar dan denk ik weer, wtf. iedereen is te vervangen en waarom laat ik me tegenhouden door hem?
Heb dus heel erge tegenstrijdige gevoelens erover en daarom durf ik niet goed..

@Roosch, ja da's precies wat ik eigenlijk ook denk. Wat kan die baas me eigenlijk schelen.
En ik ben dan bezig om te gaan praten met een pyscholoog wat me zeker gaat helpen, maar ik denk dat het ook gewoon even noodzakelijk is voor mij om een andere kant op te gaan met werk. Alles behalve dus het bedrijf waar ik nu zit.. En even helemaal terug naar mijn gezin, dat ik weer kan genieten van Milan en dat werkgezeik niet aan m'n hoofd heb.

Wat betreft de vacatures zou top zijn!

Heb al vluchtig eens gekeken online, maar nog niet echt serieus.

Ben het telkens aan't uitstellen.
O in januari ga ik het doen na de drukke kerstdagen. O nee of ik wacht tot na de verbouwing (we gaan verbouwen in 2015) Ik blijf telkens excuses vinden zeg maar. Omdat ik alleen maar denk aan de problemen wat hun moeten oplossen als ik er opeens niet meer ben.. Te gek voor woorden dus eigenlijk

@ elsa91,
het idee dat ik dan geen eigen geld inbreng zit ik eigenlijk niet echt mee.
Mijn man zit gelukkig ook zo totaal niet in elkaar en hij verdient best goed dus dat is dan wel voor een tijdje goed te overbruggen zeg maar.
Er valt dan inderdaad wel 24u weg en ik denk als ik volledig thuis zou zitten elke dag dat dat ook snel gaat vervelen.
Maar zolang het financieel dan wel lukt allemaal en ik zou echt Niks vinden kan ik wel nog vrijwilligerswerk gaan doen bv.

**Geplaatst**: 02-10-14 17:34

Geplaatst: 02-10-14 17:34

Als jullie de rekeningen kunnen betalen (ook voor wat langere tijd als je niet binnen enkele maanden wat anders vindt) en je man staat er helemaal achter: DOEN!!!

Het zal je enorm opluchten en dan maak je er gewoon even een hele leuke tijd van voor jezelf, je man en die kleine. Zorg je dat je thuis wat extra's voor hen doet, zelf even goed bijkomt en weer plezier er in krijgt, en dan is het voor iedereen een verademing van waaruit je weer verder kunt kijken naar hoe je de toekomst in gaat richten

Als ik het zo lees dan heb je nu nog de kans om zonder al teveel kleerscheuren deze deur achter je dicht te trekken. Liever nu met kin in de lucht en schouders naar achteren heerlijk opzeggen en met gepaste trots genieten van het gevoel dat je krijgt als je de deur voor de laatste keer achter je dicht trekt, dan wachten tot de keuze voor je gemaakt wordt :(:)

**Geplaatst**: 02-10-14 17:36

Geplaatst: 02-10-14 17:36

Hier een gelijkaardige situatie een paar jaar geleden, al lag het hier puur en alleen aan de baan, want mijn toenmalige baas was volgens mij de beste die ik ooit zal hebben.
Ik heb me zelden zo goed gevoeld als de dag dat ik de laatste keer de deur van ons hoofdkantoor achter me heb dichtgetrokken, en kan je alleen maar aanraden om hetzelfde te doen. Elke dag tegen je zin gaan werken sloopt je, en die energie heb je straks hard nodig op je nieuwe baan. Als jouw inkomen dus niet van levensbelang is, alsjeblieft, stop er dan mee. Je werkt om te leven, niet omgekeerd, en geen enkele baan is het waard om je eigen gezondheid voor op het spel te zetten. Niemand heeft er wat aan als jij straks een half jaar rust nodig hebt om er weer bovenop te geraken.

**Geplaatst**: 02-10-14 17:37

Geplaatst: 02-10-14 17:37

Ik heb even snel voor je gekeken, weet niet precies wat voor opleiding je hebt gedaan maar wel wat voor werk je nu doet geloof ik, en er moet echt wel wat leukers te krijgen zijn. Bijvoorbeeld in de snackbar bij plaatselijk winkelcentrum, de Bakkerij Bart, vishandel, kleine lunchroom.. Lijkt je dat leuk?

**Geplaatst**: 02-10-14 17:40

Geplaatst: 02-10-14 17:40

Je zou trouwens nog tegen je baas kunnen zeggen dat je je baan opzegt omdat je graag meer tijd met die kleine door wil brengen, daar kan hij slecht boos om worden lijkt me

En je kan hem nog tegemoet komen door bvb. niet slechts een maand opzegtermijn aan te houden, maar te zeggen dat je gerust het jaar nog wilt uitwerken zodat hij wat meer tijd heeft om een vervanger te vinden die jij dan nog in kan werken en die het dan per 1 januari van je over kan nemen.

Zo toon jij je goede wil en geeft hem weinig munitie om boos te worden.

Mocht hij toch vervelend reageren dan kan je altijd nog terugkomen op je aanbod en puur die maand opzegtermijn aanhouden (of hoe lang je dan ook verplicht bent) zodat je er z.s.m. vanaf bent.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-10-14 17:43

Geplaatst door de TopicStarter : 02-10-14 17:43

Ja weet je, het is en blijft een bedrijf dus het is niks geks als mensen opzeggen.
Maar mijn baas is gewoon echt heel fout met reageren op dingen wat hij dan op dat moment niet goed kan verwerken zeg maar. En daar maak ik me dus echt druk om..
Sowieso begin ik altijd al gelijk te huilen, ofja huilen niet echt maar wel gelijk dikke tranen en mn keel dichtgeknepen, als ik zo'n 'moeilijk' gesprek moet aangaan wat al te genant voor woorden is.
Ik kan dan ook gewoon niet zeggen wat ik wil zeggen en zoals het zich afspeelt in mijn hoofd dus dan komen dingen er vaak onvolledig uit en lijk ik net zo'n stotteraar.. Maar da's gewoon omdat hij zo is. Hij is gewoon geen mensenpersoon en da's echt killing voor me om dan nu dit te moeten gaan doen.
(heb een paar weken terug al aangegeven dat het niet goed gaat met me en ik bezig ben met een psycholoog, en als ik minder uren wilde moest ik maar ruilen onderling.. zelf dus regelen)

Wat betreft uitwerktermijn.
Daar doe ik inderdaad niet moeilijk over.. Al hoor ik de familie om me heen alleen maar zeggen dat ik me eigenlijk ziek zou moeten melden maarja dat kan ik dan weer niet zomaar, zo zit ik dan in elkaar pff..
Ik wil dan inderdaad best 3 maanden uitwerken bv.
Maar als hij zo achterlijk zou gaan doen, zou ik me eigenlijk moeten omdraaien en ziek naar huis moeten gaan. Maar zo sterk sta ik dan weer niet in m'n schoenen

En hij denkt serieus dat werken een goede afleiding is. omdat hij zelf zo'n workaholic is.. >;)

Wat het wel kan zijn, maar niet bij hem in het bedrijf. Al mijn energie zit in het werk en ik houd thuis niks meer over
En kan zich dan ook niet inleven in mensen, dat werkt dan niet mee haha

**Geplaatst**: 02-10-14 17:45

Geplaatst: 02-10-14 17:45

Maar jij hebt verder toch helemaal niets met die man te maken!? Niet zo druk maken, dit gaat om jou! Niet om je baas. Echt een afweging maken tussen jouw eigen gezondheid en geluk, of de goedkeuring van je baas.

**Geplaatst**: 02-10-14 17:47

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 17:47

Dus je bent al met een psycholoog bezig? Wat zegt hij ervan? Want laat je niet zomaar wegjagen hoor. Als jij een burn out hebt of iets in die trant kun je je gewoon ziek melden.

**Geplaatst**: 02-10-14 18:44

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 18:44

Eigenlijk doet het hele verhaal van je baas er niet toe, probeer dat in te zien

Het gaat er om dat jij weg wilt. Dan kan je A] weggaan of B] blijven.
En zo te lezen is B eigenlijk geen optie.

Dus dan kan je maar beter het besluit nemen om weg te gaan, gezien je thuissituatie verkeer je in de luxe positie dat dat gewoon kan

Maar je zal er dan toch even doorheen moeten op je werk. Zoek uit wat je opzegtermijn is, laaten we even uitgaan van 1 volle maand.

Zeg dan gewoon tegen je baas dat je je baan op wilt zeggen omdat je thuismoeder wilt worden, dat je beslissing vast staat. Dat je direct op wilt zeggen en begrijpt dat je dan per 1 december uit dienst zou treden maar je in overleg wat langer wilt blijven om hem tegemoet te komen en een vervanger in te werken.

Geen hele discussies aan gaan over het waarom van jou of hoe lastig het is voor hem, gewoon bij het feit blijven dat je opzegt en als je nog max. 3 maanden wilt blijven, dan wat dat betreft zeker voet bij stuk houden en je niet om laten praten met iets vaags als: "ik ga iemand anders zoeken en dan hebben we het er nog wel over" want dan kan je misschien nog lang wachten

Dus echt een datum prikken waarop het duidelijk is voor hem dat hij voor een voldongen feit staat dat jij op die datum toch echt weg bent.

En nogmaals: gaat hij raar doen als je dat voorstel doet, dan zeg je gewoon: als het zo moet dan zeg ik bij deze per 1 november op en blijf ik geen dag langer.

Jammer dan.

Je zal er echt even doorheen moeten

Of je blijft er werken...of je gaat je heel achterbaks ziek melden....wat is erger :(:)

Als hij zich niet kan gedragen dan zou ik trouwens gewoon naar huis gaan en dan zoekt 'ie het maar uit.
Je hebt toch niets meer van hem nodig dus wat let je $*\o/*$

**Geplaatst**: 02-10-14 18:53

Geplaatst: 02-10-14 18:53

Als ik je post lees, zeg ik ontslag nemen

Je hebt geen idee hoe '' bevrijd '' je jezelf gaat voelen !
Heb hetzelfde meegemaakt en dat ontslag was het beste wat ik in jaren gedaan heb...had het zelfs veel vroeger moeten doen, maar goed... Ik had ook nog geen andere job en ik woon alleen, dus het was echt de sprong in het onbekende en een grote gok, maar wat was ik blij achteraf!
Na de opzeggingstermijn heb ik heel even een time-out genomen, om daarna vol goede moed en bovenal met veel meer energie een nieuwe job te zoeken en dat is binnen redelijk korte termijn nog gelukt ook

**Geplaatst**: 02-10-14 20:22

Geplaatst: 02-10-14 20:22

Als julliw het financieel trekken als je niet werken en ook op langere termijn geen extra inkomen te hebben dan zou ik ook zeggen, stop ermee! Nu, voordat de spanningsklachten erger worden en je met een burn out thuis zit. Dat is zo al pittig maar met een kleine peuter erbij erg zwaar.

Zou het niet kunnen helpen als iemand bij je is wanneer je het je baas verteld of als je er zo tegen op ziet om het schriftelijk te doen bijvoorbeeld op een vrijdag? Zo heeft hij tijd om af te koelen in het weekend en heb jij niet meteen de confrontatie.

**Geplaatst**: 02-10-14 20:24

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 20:24

Dan zit je wel het hele weekend nagel te bijten en peentjes te zweten, kan je het toch beter maar gezegd en de reactie achter de rug hebben denk ik

**Geplaatst**: 02-10-14 20:25

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 20:25

Heb je ook een goed punt mee, ik denk dat het per persoon verschillend kan zijn. De een wil het liefst het meteen achter de rug hebben, de ander wil niet meteen de confrontatie aan gaan en stelt het liever op deze manier uit.

**Geplaatst**: 02-10-14 20:33

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 20:33

Dat zou mijn keuze op zich ook zijn, jezelf uit de vuurlinie houden

Maar puntje bij paaltje, in de praktijk, bereik je dat dan helemaal niet want i.p.v. dat je dan wellicht even een kort stressmomentje hebt en weet waar je aan toe bent, zit je het hele weekend zwaar in de stress en onzekerheid en kijk je ontzettend op tegen de maandag dat je er weer naar toe moet...zit je daar het hele weekend misselijk, met pijn in je buik en hoofd jezelf op te fokken

Als je wat steviger in je schoenen staat dan zal je daar geen last van hebben, maar in dat geval zou je het hele probleem al niet hebben om het gewoon face-to-face te zeggen

**Geplaatst**: 02-10-14 20:37

Geplaatst: 02-10-14 20:37

Klopt tenzij je de tijd in het weekend wilt en kan gebruiken om moed te krijgen voor het gesprek maar ik denk dat je dan niet eens perse de tijd in het weekend nodig hebt hier zou je ook naartoe kunnen werken voordat je ontslag in dient. Het idee was eerder bedoeld zodat de werkgever het kan bezinken voordat hij heftig zou kunnen gaan reageren.
Het kan dan misschien een beter idee zijn om iemand mee te nemen tijdens zo'n gesprek die je op dat moment steunt en eventueel de heftigheid in de reactie weg kan nemen bij de werkgever, maar dan moet je wel zo'n persoon op je werk hebben.

**Geplaatst**: 02-10-14 20:44

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 20:44

als je kunt aansturen op ontslag met wederzijds goedvinden (vooral bij een vast contract) is dat ietsjes beter dan heb je iets meer ruimte.. dan moeten ze namelijk een vergoeding geven in verhouding tot het aantal gewerkte jaren dat je daar hebt doorgebracht.. tevens verlies je niet zondemeer het recht op ww of een uitkering (rechtshulp checken voor je iets ondertekend)..

als je zomaar ontslag neemt kan het zijn dat je nergens recht op hebt.

gezien je leeftijd zal dat niet veel zijn, tenzij je een hoge functie had gedurende 5 of meer jaar (dan zal het zo tussen de 5000-10.000 kunnen oplopen). deze ontslagvergoeding kun je dan op een spaarrekening zetten om eventuele financiële tegenslagen op te vangen..

immers je raakt volledig afhankelijk van 1 inkomen en wat als daar iets mee gebeurd.. ongeluk zit in een klein hoekje en ook wegsaneren is aan de orde van de dag.. dat spaarpotje kun je dan als buffer houden voor het geval dat je je leefpatroon nog een keer moet terugschakelen (dan ga je naar best heel krap waarschijnlijk), zodat je tijd hebt om die omschakeling te maken.

**Geplaatst**: 02-10-14 20:52

Geplaatst: 02-10-14 20:52

Nou, ik zit in hetzelfde schuitje en ik zit precies zo in elkaar als jou als ik het zo lees.
Maar, ik heb het gedaan! Afgelopen maandag $*\o/*$

Vorig jaar poos thuis gezeten met een flinke burn-out, wat een vreselijke tijd. Wens het m'n ergste vijand niet toe. Zat al jaren tegen het plafond te werken.
Daarna weer begonnen met de hoop dat ze zouden inzien dat het echt teveel is allemaal qua werk. Maar nee hoor. Het ging weer van kwaad tot erger.
Heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel en harde werker en daar werd/wordt echt misbruik van gemaakt. Ze plakten nog net geen sticker op m'n hoofd: pleur alle oliebol maar bij haar neer.

Ik had 2 weken geleden 2 weken vakantie. Heb dit jaar zoveel vakantie genomen als mogelijk is, om maar afstand te nemen van het werk en m'n hoofd proberen leeg te maken.
Kwam vorig week op het punt: óf ik ga door door en beland op de paaz, of ik kap ermee.
Thuis besproken met m'n vriend; die sprong een gat in de lucht zo ongeveer dat ik ontslag wou nemen.

Ik heb 4 nachten niet geslapen voor maandag, was he-le-maal kats van de regel.
Mijn baas is zeer dominant en hij had een collega op de middag nog flink de botten vol gescholden dus ik scheet echt in m'n broek.
Maar weet je wat ie zei? 'Je hebt gelijk dat je voor jezelf kiest, dat doet iedereen. Dat doe ik ook.'
De mond viel me open dat ie dat zei.

Het hele gesprek verliep rustig (zelf was ik mooi aan het janken, maar ja dat ben ik nu eenmaal).

Dus nu druk op zoek naar een nieuwe baan en al bijna voorzien!

Snap heeeel goed hoe je je voelt. Het is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan, maar doe het alsjeblieft.
En als het niet voor jezelf is, dan voor de kleine.
Meid, kom op je kan het!

Laatst bijgewerkt door Nikeyy op 02-10-14 20:58, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 02-10-14 20:54

Geplaatst: 02-10-14 20:54

Eerste reactie?? Ziekmelden en uitzoeken wat er met je aan de hand is, maar als je zeker weet dat het voor 875 % aan je werk ligt dan kun je inderdaad besluiten om ontslag te nemen. Als die baas boos word en een gat in de deur schopt is zijn probleem. jij levert een dienst en krijgt daar voor betaald.
Je moet natuurlijk echt wel zeker weten dat je 1000 euro per maand kunt laten vallen. ook kan het zo zijn dat er toch meer achter zit. Voelde je je tijdens je verlof wel goed ?? En dan denk ik richting een lichte postnatale depressie, die dus met medicatie prima te verhelpen zou zijn??

**Geplaatst**: 02-10-14 21:23

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 02-10-14 21:23

Lastig ts.

Ik zou innd iemand meenemen naar het gesprek.

jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven. En een burn out wens ik ook niemand toe. Beter nu actie dan het te laat is.

Je zou zeggen dat leidinggevenden ook wel merken dat het niet goed gaat en dat het beter is zo.

Nomineer dit bericht ×