Ik ben bang als ik aan de toekomst denk. Met toekomst bedoel ik gaan verder studeren.
Voor het moment ben ik al sinds vorige vrijdag ziek thuis en heb ik dus extra veel tijd om na te denken, maar nadenken lijdt bij mij vaak tot paniekaanvallen.
Mijn studiekeuze ligt al drie jaar vast, dat is geen probleem, maar nu is er nog de vraag die iedereen aan mij stelt: waar ga je studeren?
Ik ben iemand die vrijwel altijd mijn studies op de eerste plaats zet, maar als ik aan de gedachte denk dat ik op kot ga moeten gaan en mijn paard enkel nog in het weekend ga kunnen zien krijg ik een knoop in mijn maag, en al helemaal als ik hier verhalen lees van mensen die studeren en een bijrijder hebben voor hun paard maar waar het verkeerd mee afloopt.
Ik ben absoluut geen fan van bijrijders, ten eerste omdat er in de buurt van onze stal in mijn ogen geen betrouwbare ruiters zijn. Er zijn wel ruitertjes zat die goed kunnen rijden, maar ik heb deze meiden al vaak bezig gezien en ze zijn enorm roekeloos (springen met een kreupel paard, zonder cap een oefencross gaan rijden, een hoogdrachtige merrie in 30° als een gek doen galopperen, etc etc..). Ten tweede omdat ik sinds ik dressuurmatig met mijn paard bezig ben heb ontdekt dat hij absoluut niet makkelijk is. Gelukkig heb ik mijn moeder die zich dan met mijn paardje gaat bezighouden, maar toch hij zal dan niet bereden worden..
Ik voel mij ook schuldig over het feit dat ik hem ga "achterlaten". Ik heb twee jaar lang voor eigenaars gereden en in die twee jaar heb ik hem eigenlijk een beetje aan de kant geschoven, hij kwam altijd op de tweede plaats. Na enkele conflicten met eigenaars heb ik gezegd "foert, alleen nog maar mijn eigen paard!" en wil ik nu de verloren tijd gewoon inhalen. Het gaat nu zo lekker tussen ons, dus de gedachte dat ik hem straks weer aan de kant moet schuiven voor mijn studies doet pijn. Hij wordt er ook niet jonger op, dat is ook iets waar ik het heel moeilijk mee heb dat mijn paard ouder gaat worden zonder mij, ik wil samen met hem ouder worden.
Ik weet dat mijn studies voor gaan, maar dit zijn toch dingen waar ik het nu al ontzettend moeilijk mee heb, en waar ik nachtenlang van wakker lig, mij afvragend hoe ik dat in godsnaam volgend jaar ga doen.
Vannacht heb ik er weer uren van wakker gelegen, dus heb ik het nu eindelijk eens van me afgeschreven. Ik ben benieuwd naar verhalen van andere Bokkers, want ik weet zeker dat ik niet de enige ben die in zo'n situatie zit. Het zou fijn zijn moesten jullie een berichtje achterlaten, ik kan nu wel een oppepper gebruiken..
Laatst bijgewerkt door Snollygoster op 17-03-14 13:46, in het totaal 1 keer bewerkt