Geplaatst 
Ik heb voor Nederlands een column moeten schrijven over iets waar je je aan irriteert of ergert.
Ik dacht, misschien wel leuk om even te laten lezen!
Hij is natuurlijk niet op waarheid gebaseerd (Afijn, ergens natuurlijk wel. Maar niet op eigen ervaringen, meer op wat ik altijd hoor en lees.)
Citaat:‘Wedstrijd Bitches”
Voor de 2e keer deze maand loop ik het wedstrijd terrein over met mijn grootste trots in mijn rechterhand.
Ik wordt bijna weg gekeken door de meeste en heel soms blijf ik dan gewoon even extra staan. Omdat ik me dood irriteer aan “Wedstrijd-Bitches” die mij alweer aan zien komen lopen met mijn boeren knol.
Olivier, mijn paard, staat braaf naast mij te wachten. Ik blijf even afwachten of ik toevallig geen paraplu in mijn ogen krijg gestoken. Niets. Ik grinnik zachtjes..
Olivier drukt zijn neus tegen mijn gezicht, ik voelde zijn warme adem en we liepen samen het wedstrijdveld over.
We hadden elk weekend concour. En daar genoten we van.
Er was maar 1 ding waar ik me serieus dood aan kon ergeren. En dat waren de wedstrijd bitches. Paarden gekocht door hun ouders met een top bloedlijn en bijna Grand-Prix niveau.
Glimmende lak laarsjes, diamantjes op hun cap, die veel te netjes op hun gestijlde make-up hoofdjes zaten. Als een paddestoel, YEK!
Olivier was nou eenmaal niet heel duur, maar we wonnen wel. Iedere week weer.
En elke keer weer was ik degene die met een enorme glimlach de trailer in liep.
En Olivier was ook geen Grand-Prix paard. Ik had geen lak laarsjes en ook geen glimmende steentjes op mijn cap.
Ik voelde een elleboog hard in mijn rug prikken. “Ga eens aan de kant!”
Ach.. Wat een toeval. Sta ik in de weg met mijn boerenknol? Deze boerenknol wint anders wel van jou en je volbloed.
Ik prikte met mijn vinger zachtjes in Olivier’s gespierde schouder waardoor hij een stapje opzij deed.
Meer aan de kant gaan was ik niet van plan.. Ze kon er prima langs.
“Ik moet de ring in. Heb jij nog niet ingesprongen?!”
Ik besloot deze keer niet te antwoorden. Het had geen zin en het zou me veel moeite kosten om weer opnieuw uit te leggen dat Olivier nou eenmaal wat ouder was en zijn energie moest sparen.
Daarom grijnsde ik alleen maar. Pak aan wedstrijd bitch!
Eenmaal opgezadeld zag ik geen bitches meer om me heen. Sterker nog, ik zag helemaal niemand!
Tussen de oren van een paard, suist de hemelse wind. Dat was het enige wat ik waar kon nemen. We danste over de sprongen heen.
Vriendschap, vertrouwen en volmaakt geluk.
Foutloos. Alweer… Pak aan wedstrijd Bitches, zie je volgende week weer…
