Vjestagirl schreef:Als persoon met een burn-out die veel te lang heeft doorgewerkt kan ik alleen maar beamen hoe lastig het kan zijn om nee te zeggen. Je voelt je al schuldig omdat je (veel) ziek bent, en dan komt iemand iets vragen wat voor hen heel redelijk lijkt, waar andere medewerkers baat bij hebben. Ik verzeker je dat je je voor het blok gezet voelt.
Mijn werkgever vroeg laatst of ik in mijn re-integratie misschien deel kon nemen aan 3 werkgroepen, want de anderen konden niet (ik had aangegeven dat ik eentje wel kon doen, mits het overleg niet te lang duurde). Ik heb ja gezegd. Een week later heb ik een mail gestuurd dat ik erop terug moest komen, en dat ik ze toch niet alle 3 kon doen. Vind ik het naar dat ik erop terug moet komen? Ja! Maar op dat moment voelde ik me overrompeld, overzag ik niet precies waar ik ja tegen zei en ik begon pas thuis te voelen hoeveel stress het me opleverde.
Therapie verzetten als je flink depressief bent is idd als chemo verzetten. Of, bij de niet dodelijke ziektes, is het te vergelijken met tijdelijk stoppen je medicatie te nemen. Nee je zal er niet direct dood aan gaan, maar het kan wel hele vervelende gevolgen hebben. In het beste geval voel je je een poosje wat minder goed. In het slechtste geval kun je er een flinke terugval van krijgen. En hoewel het verzoek heel redelijk kan lijken ("joh, kun je een poosje stoppen met je medicatie zodat je die bijwerkingen niet meer hebt en deze bus voor ons kunt rijden, zodat de buschauffeur met vakantie kan?") is het dat eigenlijk niet.
Een tip voor de volgende keer als je weer iets gevraagd word door wie dan ook, leer jezelf altijd als antwoord te geven: Ik kom daar later even op terug.
Hiermee doe je geen toezegging, kun je er rustig over nadenken!