Ik kon nergens re-integreren, moest alles zelf doen. Maar moest na 1 jaar ook weer solliciteren van UWV. (was er nog totaal niet aan toe want heb mijn volledige WW periode thuis gezeten)
Ik moest gaan werken, ik wilde werken maar was doodsbang. Hoe kon ik nou weten hoe mij balans was? Wat ik aan kan?
Trial and error........ dat is mijn verhaal.
Ben nu ruim een jaar aan het werk, PATS, gewoon ineens 32 uur gaan werken. Bloed zweet en tranen. Maar wel heerlijk om bezig te zijn maar in combinatie met gezin, huishouden, relatie en paarden.......krijg ik het soms spaans benauwd. Maar ik red het! Ik kan het! Hele duidelijk grenzen.
Al zal ik nooit meer de energie hebben van daarvoor, daarvoor is er teveel gebeurd.
Ik wil je met alle liefde helpen, ben recruiter dus wie weet heb ik tips voor je. PB me gerust. Ik weet hoe je je kan voelen.
