Ik ga toch een thuisstudie doen, dat kan ik dan op eigen tempo doen(snel, gok ik ). En dan maar solliciteren.
Maak me vantevoren altijd zoveel zorgen,zie alleen beren op de weg... Maar ik moet toch iets.
Anoniem
Geplaatst: 24-04-15 11:46
Na wachten en bellen als het goed is half mei weer een afspraak bij verzekeringsarts. Knijp hem nu al...ben altijd zo bang dat zo iemand je gelijk weer overschat...
Een oud collega van mij is toen ook gestopt omdat hij een burn-out had (toen geloofde ik nog niet zo erg in dat soort ziektes, of hoe noem je het eigenlijk). Die is van de paarden overgestapt naar begrafenisondernemer. Iets totaal anders dus maar schijnbaar was dat helemaal z'n ding want een jaar later kwam hij weer een keer langs. En was bijna niet meer te herkennen. Iets heel anders doen is denk ik een goede stap, mits het natuurlijk mogelijk is want wat jullie al zeggen, de banen liggen nou ook niet voor het oprapen.
Nu maakte ik het 2 jaar geleden van wat dichterbij mee, en hebben toen besloten om ons hele leven om te gooien. Toen zijn we dus naar Frankrijk vertrokken. Inmiddels is ze weer actief aan het werk, maar wel in dezelfde functie bij hetzelfde bedrijf (wat wil je anders met een eigen bedrijf) en dit gaat ook wel weer goed.
Het kan dus eigenlijk 2 kanten op gaan, afhankelijk van wat je kansen zijn.
Maar zo verplicht thuis zitten lijkt me echt verschrikkelijk.
Siamsmeesje
Berichten: 2479
Geregistreerd: 15-06-09
Woonplaats: Het Zeeuwse Vlaanderen
Geplaatst: 25-04-15 19:19
Vaak is het zelf teveel willen juist de oorzaak, ik vond zelf mijn werk gewoon veel te leuk. Ik heb altijd veel aangekund, en als ik de spreekwoordelijke muur zag aankomen kon ik altijd wel stoppen op tijd. En als je dat steeds weer lukt, ben je echt niet voorbereidt op die ene keer dat je die spreekwoordelijke muur dus vol raakt.
Palousa_boy, iets heel anders gaan doen is vaak de oplossing. Zelf zou ik ook graag wat anders willen gaan doen, maar alle plannen die ik heb zijn afhankelijk van financiering. Ik heb helaas nog geen werkgever getroffen die bereidt is om de gok te nemen met mij.
En ja, hele dagen thuis is als je eenmaal wat meer herstelt bent gewoon vervelend. De eerste maanden heb ik er gelukkig weinig van gemerkt... Ik sliep zo'n 18 uur per dag
Anoniem
Geplaatst: 09-06-15 13:27
Hoe is het hier???
Ik moet volgende week naar de arbeidsdeskundige. Twee weken terug bij de verzekeringsarts geweest die wel aangaf mij 20 uur te zien werken Ik zelf ook dus dat is fijn.
Ik heb dinsdag intake gesprek bij een reintegratie bureau, gespecialiseerd in autisme. Daar gaan we samen kijken wat voor mij de juiste opbouw enzo zou zijn. Ik heb nu geen werkplek meer, dus rustig opbouwen op een vertrouwde plek kan niet. Wel begonnen met 2x een ochtend bij een biologische kwekerij, totaal iets anders maar heerlijk om uit huis te zijn.
Mijn arbeidsdeskundige remt me. Maar gaat me, eindelijk!!!!, wel doorsturen naar Werkbedrijf. Ik wil zo graag...
Merk wel dat het hier stil is, komt dat misschien omdat het een openbaar topic is? Misschien kan ik het verplaatsen? als daar mensen zich fijner bij voelen?
Nou, hier is verder weinig te melden. Ik ben nog niet veel verder gekomen met kijken naar studie-mogelijkheden, mede doordat de inschrijvingen net gesloten waren. Dus ik heb iets meer tijd om me te oriënteren.
Ik hoop dat het wat wordt voor je, Darkcrystal, want ik snap heel goed dat je graag wilt