Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-10-14 00:29

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 03-10-14 00:29

Als het kan financieel lekker thuis blijven met de kleine.Als hij naar het peuterzaaltje gaat kan je altijd een baan zoeken in die tijd.

**Geplaatst**: 15-10-14 20:41

Geplaatst: 15-10-14 20:41

Hoe is het met je TS?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-14 12:35

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-14 12:35

Iedereen als eerste nog ontzettend bedankt voor de adviezen e.d.

Mijn situatie nu;
Ik heb volgende week mijn eerste gesprek bij de psycholoog, heb weken moeten wachten pff..
Stomme wachtlijsten en ja ik was geen prioriteit (wat eigenlijk ook wel goed is gelukkig maarja )

Ik heb vorige week maandag mijn ontslag ingediend op het werk.
Ben het hele weekend ervoor ziek van de stress geweest, maar toen het eenmaal in mijn hoofd zat kon ik ook niet anders meer als het Doen. Want doorgaan is geen optie meer als dat in je hoofd zit dat je weg wilt, ook al zou ik me ziekmelden en daarna weer teruggaan. Ziekmelden leek me ook totaal geen optie meer omdat ik gewoon weet dat ik uiteindelijk niet terug wil gaan omdat ik die werkdruk e.d. niet meer wil voorlopig en dat niet allemaal meer aan m'n hoofd wil hebben omdat ik dat niet meer gecombineerd krijg met thuis en ik al genoeg aan mezelf moet gaan werken met hulp van een psycholoog. Dan ga ik liever straks op zoek naar iets waar ik minder verantwoordelijkheid heb bv. In ieder geval voor zolang mijn zoontje nog zo klein is en mij nog meer nodig heeft als dat hij bv. straks volledig naar school gaat.

Het voelt wel als een hele opluchting, al kan ik nog niet goed bevatten dat ik dalijk weg ben daar hihi.. Het voelt alleen nog even niet fijn toch om nog daar te zijn, ook al is alles wel eigenlijk netjes gegaan qua opzeggen en gesprek met m'n baas enz (waar ik zo bang voor was)
Hij kon ja eigenlijk ook niet 'gek' gaan doen, zeker niet met de reden waarom ik op zeg (omdat het me gewoon Te veel is allemaal en ik nu echt aan mezelf moet gaan denken/werken) maar ik heb gewoon moeite met zo'n dingen. Maar ben wel echt blij dat ik dat nu achter de rug heb.

Ik moest officieel 4 weken uitwerken. Een collega van me heeft in de week erna een week vakantie, waardoor hij qua planning niet eruit kwam dus heb ik aangegeven dat ik dan 5 weken uitwerk om hem tegemoet te komen en ik wil daar toch op een fatsoenlijke manier weg.

Mijn collega's waren allemaal geschokt (ik heb wel bij mijn baas aangegeven hoe ik me voelde een tijdje terug maar veel collega's wisten het niet omdat ik altijd 100% geef en zo min mogelijk wil laten merken) en ze vinden het echt allemaal ontzettend jammer, maar begrijpen het wel.

De broer van mijn baas, zijn twee tegenpolen van elkaar, zit elke week bij ons in de vergadering erbij (hij runt een filiaal in een ander dorp) en die zei Gelijk tegen me (en mijn baas daarna ook) dat ik altijd welkom was, ondanks dat ik eigenlijk te duur ben om nog een keer terug aan te nemen..
Dus dat is op zich wel een fijn gevoel dat hij zoiets zegt, terwijl hij me maar 1x per week ziet en dus eigenlijk niet eens zoveel meekrijgt van hoe ik werk zoals mijn eigen baas doet.

Mijn eigen baas heeft , na gesprek met zijn broer en familie, ingezien dat hij ook echt heel fout bezig is op de manier zoals hij werkt en dat het dus ook niet goed met hem gaat.
Hij is dus vanaf afgelopen maandag ook ziek thuis en blijft sowieso 3 weken weg en zal daarna opbouwend weer gaan werken. Is ook in gesprek met psycholoog enz en wil ook echt aan zichzelf gaan werken. zijn broer is ondertussen bij ons , in samenwerking met de teamleiders, veranderingen aan't doorvoeren waardoor mijn baas straks ook niet meer zoveel op zich moet nemen en meer delegeert zodat hij ook minder stress aan z'n hoofd heeft en anders kan gaan werken. De broer van mijn baas vraagt me nu ook regelmatig hoe het met me gaat en of ik het nog aankan qua werk enzo en heb ook aangegeven dat ik voor hun gewoon uit wil werken en gewoon op een goede manier uit elkaar wil gaan. En hij heeft nogmaals aangegeven dat als ik ooit terug wil komen ik welkom ben, als het dan al niet in mijn huidige filiaal past qua uren, dan wel bij hem in het filiaal. Nu mijn baas er niet is en ik mijn ontslag daadwerkelijk al heb ingediend enzo is er toch wel al een last van m'n schouders gevallen (al is er nog steeds genoeg waar ik aan moet gaan werken, maar dit was wel al een groot deel van mijn problemen) en kan ik die laatste weken wel uitzingen en daarna mijn rust even goed pakken thuis. Een heleboel anderen hadden zich waarschijnlijk gewoon ziekg emeld en dan ontslag ingediend(kreeg dat ook van vriendinnen te horen bv), maar ik kon dat gewoon niet, op die manier weggaan.

Ik zie ook in nu dat ik gewoon mijn prioriteiten niet goed had/heb liggen.
Op mijn werk 110% geven (wat wel hoort vind ik), maar daarna thuis niks waard zijn.
Dat werkte voor mij gewoon niet meer en iedereen heeft een grens en die ligt voor iedereen anders en de mijne was nu echt overschreden. Het heeft zich opgebouwd waardoor ik er ook langer over heb gedaan om het in te zien. En het is gewoon moeilijk om te erkennen dat je een probleem hebt en er dan ook iets mee te gaan doen..
Ik werk voor mijn leven en ik leef niet voor mijn werk.. En ik heb die knop nu echt omgezet en zie dat nu ook echt in. Heb het er nog steeds moeilijk mee om aan mezelf te denken , wat wel zal moeten anders zal ik er niet bovenop komen. En vind het gewoon erg dat ik het zover heb laten komen en voel me ook nog steeds schuldig naar mijn zoontje en mijn man toe dat ik me zo voel enz. Maar goed, de psycholoog zal me hier vast mee gaan helpen en ik denk dat dalijk na mijn uitwerkperiode het al zal helpen dat ik mijn werk niet meer aan mijn hoofd heb en me dan kan richten op mezelf en dan ook mijn gezin weer kan geven wat ze verdienen..

Voor nu is het dus nog even uit'zingen' op het werk. Na deze week nog 3 weken dus dat valt dan mee op zich en ik ben ook aan't proberen om me dan alles niet meer zo aan te trekken als voorheen. Ik wil gewoon wel goed uitwerken enz, maar ik ga me niet meer zo opstellen als eerst dat ik me weer zo over de kop ga werken. Maar met de veranderingen wat nu op het werk bezig zijn, is dat ook niet meer nodig en zullen verantwoordelijkheden ook gaan schuiven dus dat is ook wel fijn.
In de tussentijd kan ik ook met de psycholoog gaan praten en dan zal ik straks ook thuis weer meer energie gaan krijgen als ik even niet meer werk en me kunnen gaan richten op mezelf en mijn gezin.

Sorry voor het, alweer, lange verhaal haha..
Maar het blijft moeilijk om alles te omschrijven zoals ik denk en voel omdat ik zelf gewoon worstel met bepaalde dingen die ik dus denk en voel. Maar hoop dat ik het een beetje 'beknopt' ahum heb neergezet haha en dat het te begrijpen is zoals het hier staat.

**Geplaatst**: 16-10-14 13:15

Geplaatst: 16-10-14 13:15

$_/-\o_$ Heel netjes opgelost! En ook al klinkt het een beetje vreemd, gefeliciteerd met je ontslag

**Geplaatst**: 16-10-14 14:15

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 16-10-14 14:15

Wat ontzettend goed van je dat je hebt doorgezet!
Wat een veranderingen lees ik in je post, niet alleen dat jij hulp hebt gezocht en ontslag hebt ingedient maar ook dat je baas tot inzicht is gekomen en aan zichzelf werkt, super!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-14 09:41

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-14 09:41

dankjulliewel

@ bakkabouter, niks vreemds aan hoor hihi ik ben er wel blij mee

Ja, voor mijn baas is het ook goed dat hij deze stap heeft gezet.
Hij ziet het zelf ook in en weet ook dat als hij zo door gaat hij over een paar jaar met hartaanval of wat dan ook in het ziekenhuis eindigt. Thuis is hij ook compleet anders als dat hij op het werk is bv. en zo wilde hij inderdaad niet doorgaan.
Maar je moet inderdaad wel eerst zelf je probleem inzien voordat je er echt aan kunt werken, dus ben wel blij ook voor hem dat hij dat nu inziet en er iets aan gaat doen.

Ik moet vanaf morgen nog 3 weken en dan kan ik dat fijn allemaal achter me laten en me op mezelf en mijn gezin richten voorlopig en dan zie ik wel wat het leven me gaat bieden hihi..

**Geplaatst**: 19-10-14 16:20

Re: Ik wil de stap nemen, maar ik durf niet.. Wie heeft advies?

Geplaatst: 19-10-14 16:20

Oh wat fijn zeg! Gefeliciteerd inderdaad, zo zie ik het want het is echt een overwinning.
Hoop ook dat jij dat zo voelt!

Ook ik moet nog 2 weekjes werken en dan is het finito met alles het gedoe rondom m'n ouwe werk.
Heb er nog wel 1,5 week goed last van gehad totdat ik weer beetje normaal in m'n hoofd was.
Waarschijnlijk zeg ik over een maand dat ik nu nog niet lekker in m'n vel zat, maar het voelt in ieder geval al beter nu we 3 weken verder zijn :-)

Ik heb altijd, letterlijk altijd, beren op de weg gezien. 'oh als we maar niet in geldproblemen komen' en 'oh straks zijn ze boos op me' en 'wat zullen mensen wel niet zeggen'.
Het is me 100% meegevallen.
Ik had ontslag genomen, en tja en toen? Daar zat ik heel erg mee.
Had nooit gedacht dat mensen mij zouden benaderen voor werk. Nou het is toch echt gebeurd, ben door 4 verschillende werkgevers benaderd en heb de (wat ik denk) menselijkste baas uitgekozen met ook uitzicht op de toekomst qua opleidingen etc.
Hoop dat ik over een tijdje weer zo in m'n vel zit als 7/8 jaar geleden; vrij, blij en niet meer altijd zo gespannen!

Nomineer dit bericht ×