Komen we onderweg een gezin tegen met hun zoontje die die ochtend geopereerd zou worden en jochie was nog al in paniek want ja dat is eng, wij lopen langs en zeggen netjes goedemorgen.
Wij komen a een half uurtje terug lopen met slijptollen, boormachines en noem het maar op. Maar dat gezin zat daar ook nog druk te zijn om hun zoon gerust te stellen, wij waren het al helemaal vergeten en lopen er dus weer langs, je raad het al, jongetje raakte helemaal in paniek en begon enorm te janken omdat hij dacht dat wij hem gingen opereren met ons gereedschap

ik heb een kind nog nooit zo hard horen huilen en schreeuwen. Ben later samen met een andere collega maar even mee gelopen met een arts om het jochie te vertellen dat wij hem niet gaan opereren maar dat wij daar aan het werk moeten
maar ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
