Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-12-20 10:46

Geplaatst: 10-12-20 10:46

pateeke schreef:
Joki schreef:
Als je als docent de opdracht algemeen gemaakt had en gevraagd had naar enkelblessure: wat is het, hoe ontstaat het, hoe gaat de genezing, wat zijn de termijnen voor herstel etc. Dan is het een prima opdracht.

Het specifiek maken is onnodig. En daar wordt iemand volgens de avg tegen beschermd, namelijk onnodige verwerking van persoonlijke gegevens. Je mag prima zelf je privacy schenden maar professionele instellingen mogen dat niet. Dus als je dit als docent wil verwerken moet je een doelbinding vinden die niet met minder specifieke gegevens bewerkstelligd kan worden, moet je het privacy statement aanpassen en passende organisatorische en technische maatregelen nemen om de gegevens te beschermen. Heel eerlijk ik zou dat verdraaid veel gedoe vinden voor een opdracht die je probleemloos algemeen kan maken

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het kan heel zinvol zijn om kinderen / jongeren te laten bijleren over hun eigen blessure / aandoening, over bij wie ze terecht kunnen met vragen enz. Door dergelijke psycho-educatie kan iemand meer inzicht krijgen in zijn / haar aandoening, mogelijkheden en beperkingen, welke hulp voor handen is enz.
Ik laat mijn leerlingen ook opdrachten doen waarbij ze zichzelf en hun aandoening beter leren kennen omdat het hen ook zal helpen om het later zelf aan anderen uit te leggen wat ze moeilijk vinden, wat ze wel kunnen,... maar - en daar loopt het hier mis denk ik - je kan zo'n opdrachten niet geven zonder het voldoende te kaderen en uit te leggen wat je wil bereiken. Leerling en ouders moeten er ook achter staan om de psycho-educatie te doen. Staan ouders of leerling er niet achter, dan begin ik er ook niet aan. Net omdat je dan eerder een averechts effect gaat hebben. Soms is het zinvoller van even te wachten tot de jongere en ouders er wel klaar voor zijn.

$_/-\o_$
Goed verwoord

**Geplaatst**: 10-12-20 10:48

Geplaatst: 10-12-20 10:48

De school is niet de plaats om ze iets bij te leren over hun blessure, dat is PRIVACY. De arts/dokter/specialist/fysio is de plek om dat te bespreken. Ik ga ook niet tijdens mentorlessen een werkstuk laten maken over kinderen hun ziektes etc. Dit kan echt absoluut niet en ik schrik dat er zelfs docenten zijn die dit heel normaal vinden.

Er moet een vertrouwensband zijn, leerlingen moeten zich veilig kunnen voelen en zeker niet gedwongen worden in dit soort situaties.

Hoe zou jij het vinden als je baas zegt: nou ga jij maar eens uitwerken hoe dat zit met je ziekte/afwijking en presenteer mij maar een werkstuk. Het gaat niemand wat aan, zo simpel is dat.

**Geplaatst**: 10-12-20 11:36

Geplaatst: 10-12-20 11:36

Hoe zo is dat raar? Je maakt leerlingen ook zelfstandig.
Ik heb wel eens leerlingen die schoolgang moet opbouwen. Dat ga ik niet voor hen beslissen? Hij moet 3 uur op een dag naar school, hij plant (in overleg met mij) in welke uren hij naar school gaat. Hij kan dat zelf inschatten maar wel in overleg met mij. Alle uren naar geschiedenis gaan omdat je dat leuk vindt is niet zo’n verstandige keuze. Dat krijgt die dan dus ook terug. Passen we dan samen aan.
Dat is met blessures/aandoeningen waar je op school mee te maken hebt ook. Daar zijn aanpassingen voor nodig, wat zijn die aanpassingen en waarom.

**Geplaatst**: 10-12-20 11:41

Geplaatst: 10-12-20 11:41

Zonnetje81 schreef:
De school is niet de plaats om ze iets bij te leren over hun blessure, dat is PRIVACY. De arts/dokter/specialist/fysio is de plek om dat te bespreken. Ik ga ook niet tijdens mentorlessen een werkstuk laten maken over kinderen hun ziektes etc. Dit kan echt absoluut niet en ik schrik dat er zelfs docenten zijn die dit heel normaal vinden.

Er moet een vertrouwensband zijn, leerlingen moeten zich veilig kunnen voelen en zeker niet gedwongen worden in dit soort situaties.

Hoe zou jij het vinden als je baas zegt: nou ga jij maar eens uitwerken hoe dat zit met je ziekte/afwijking en presenteer mij maar een werkstuk. Het gaat niemand wat aan, zo simpel is dat.

Ik heb zelf een (meervoudige) beperking. In het basisonderwijs heb ik er - ondanks dat ik dat toen niet helemaal zag zitten - een spreekbeurt over moeten geven in de klas. Nogmaals ik ben van zo’n dingen geen voorstander als het kind of de ouders er niet achter staan. Maar als ze er wel achter staan en het is goed gekaderd kan zoiets echt wel voordelen hebben. Weten waarom sommige dingen voor jou moeilijk zijn, wat je sterkten zijn, hoe dat komt, wat je best wel en niet doet en bij wie je terecht kan voor hulp. Want eenmaal je van school af bent en naar het hoger onderwijs gaat, ga je ook steeds meer zelf moeten uitleggen wat je problematiek is, wat je nodig hebt, moet je zelf meer administratie in orde brengen in dat verband. Daar ben je maar best op voorbereid.

Ik ben ook altijd van het principe dat een kind / jongere zelf bepaalt wat hij of zij vertelt en als het kind of de jongere een opdracht niet ziet zitten bekijken we samen hoe dat komt en of een aangepaste opdracht aan de orde is. Daarnaast is psycho-educatie imo ook maatwerk. Opdrachten die ik aan leerling x geef, geef ik niet aan leerling y nog ik wijzig de volgorde van opdrachten, bekijk wat nodig is enz.
En daar volg ik je wel in: een goede vertrouwensbasis is daarvoor cruciaal.
Zolang je dat kadert, luistert naar je leerlingen, open staat voor hun beleving en niets forceert, hen niet dwingt om dingen te doen of vertellen die ze niet willen, is daar niks mis mee en is het ook geen schending van de privacy.

**Geplaatst**: 10-12-20 12:03

Geplaatst: 10-12-20 12:03

Zonnetje81 schreef:
Hoe zou jij het vinden als je baas zegt: nou ga jij maar eens uitwerken hoe dat zit met je ziekte/afwijking en presenteer mij maar een werkstuk. Het gaat niemand wat aan, zo simpel is dat.

Iedere werkgever die ik gehad heb was op de hoogte van mijn beperkingen (akkoord, één werkgever heb ik over 1 van mijn beperkingen niet verteld, over de andere wel). Mijn huidige werkgever is van al mijn beperkingen / moeilijkheden / aandoeningen op de hoogte. Het is ook maar door hier open over te zijn, dat ze rekening met je kunnen houden, aanpassingen kunnen doen en begrip kunnen opbrengen. Dat is net wat je kan leren uit opdrachten waarbij je wat dieper ingaat op de problematiek: eenvoudig in je eigen woorden uitleggen wat er aan de hand is en waarom bepaalde dingen niet lukken, wat je zelf kan doen en wat anderen kunnen doen om het wat gemakkelijker te maken. Daarbij hou je wel ten alle tijde zelf de touwtjes in handen uiteraard. Situatie per situatie bekijk ik of ik iets vertel, wat ik vertel en wat niet. Als ik vind dat iets teveel privé is, zeg ik dat ook tegen mijn werkgever.
En ja, als werknemer geef ik ook soms 'voordrachten' aan collega's en externen waarin mijn eigen problematiek en ervaringen verwerkt zitten.

**Geplaatst**: 10-12-20 12:06

Geplaatst: 10-12-20 12:06

pateeke schreef:
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het kan heel zinvol zijn om kinderen / jongeren te laten bijleren over hun eigen blessure / aandoening, over bij wie ze terecht kunnen met vragen enz. Door dergelijke psycho-educatie kan iemand meer inzicht krijgen in zijn / haar aandoening, mogelijkheden en beperkingen, welke hulp voor handen is enz.

Voor iemand die chronische klachten heeft waar een duidelijke diagnose inclusief prognose/lange termijn (on)mogelijkheden aanhangen kan dat nuttig zijn, maar wordt dat over het algemeen niet door de school maar door de behandelende artsen gestart en begeleid. Die hebben de kennis namelijk.

Voor iemand als de dochter van TS, waar nog helemaal niet duidelijk is wát er precies aan de hand is, laat staat dat er enige lange-termijnperspectieven duidelijk zijn of een effectieve behandeling (medicamenteus, chirurgisch of conservatief) bekend is maar er wél duidelijk chronische klachten zijn, is dit koffiedik kijken en kan het ontzettend contraproductief zijn en verwachtingen opwekken die uiteindelijk niet haalbaar blijken als er uiteindelijk wél een definitieve diagnose en prognose bekend wordt.

**Geplaatst**: 10-12-20 12:21

Geplaatst: 10-12-20 12:21

Ibbel schreef:
pateeke schreef:
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het kan heel zinvol zijn om kinderen / jongeren te laten bijleren over hun eigen blessure / aandoening, over bij wie ze terecht kunnen met vragen enz. Door dergelijke psycho-educatie kan iemand meer inzicht krijgen in zijn / haar aandoening, mogelijkheden en beperkingen, welke hulp voor handen is enz.

Voor iemand die chronische klachten heeft waar een duidelijke diagnose inclusief prognose/lange termijn (on)mogelijkheden aanhangen kan dat nuttig zijn, maar wordt dat over het algemeen niet door de school maar door de behandelende artsen gestart en begeleid. Die hebben de kennis namelijk.

Voor iemand als de dochter van TS, waar nog helemaal niet duidelijk is wát er precies aan de hand is, laat staat dat er enige lange-termijnperspectieven duidelijk zijn of een effectieve behandeling (medicamenteus, chirurgisch of conservatief) bekend is maar er wél duidelijk chronische klachten zijn, is dit koffiedik kijken en kan het ontzettend contraproductief zijn en verwachtingen opwekken die uiteindelijk niet haalbaar blijken als er uiteindelijk wél een definitieve diagnose en prognose bekend wordt.

Helaas hebben artsen daar vaak niet de tijd voor en ook niet iedere arts is in staat dit duidelijk aan een kind of jongere uit te leggen. Ik werk in het onderwijs en voor mij is het wel echt een deel van de job om psycho-educatie te geven aan de leerlingen met wie ik werk (allemaal kinderen en jongeren met een problematiek / beperking).

Afhankelijk van hoe je de opdrachten aanbiedt, hoe ze zijn verwoord schep je ook in het geval van chronische klachten zonder diagnose niet noodzakelijk onrealistische verwachtingen. Met een opdracht als "wat moet je doen om over 3 maanden weer te kunnen voetballen?" doe je dat inderdaad wel, maar je kan de opdracht ook anders verwoorden en misschien is het antwoord dan dat je niet weet of en op welke termijn je weer gaat kunnen voetballen, maar dat je x, y en z gaat doen om na te gaan wat haalbaar is.

Als ik een leerling heb die een auditieve beperking heeft, waarvoor geen duidelijke diagnose is, kan ik wel - als deze daarvoor openstaat - een audiogram bekijken, vergelijken met een "normaal" audiogram, bekijken wat die gegevens eigenlijk willen zeggen en of er daarin een verklaring gevonden kan worden voor de moeilijkheden die ondervonden worden.
Ik heb ook meer dan een half jaar onderzoeken gehad enz omdat ik plotsdoof geworden was. Als ik niet wist hoe ik een audiogram moest lezen en wat 'normaal' is, kon ik ook niet aan mijn huisarts met 'bewijzen' aantonen dat mijn klachten verergerd waren (en ja, dat heb ik wel degelijk moeten doen op zeker moment).
Psycho-educatie moet niet noodzakelijk gaan over een bepaalde aandoening, als je het ruim bekijkt is het jezelf beter leren kennen, met je sterkten en mogelijkheden, maar ook je minder sterke punten en moeilijkheden, leren hoe je kan omgaan met de moeilijkheden die je ervaart en bij wie je terecht kan met vragen. Zicht krijgen op je affiniteiten, noden en competenties.

**Geplaatst**: 10-12-20 12:34

Geplaatst: 10-12-20 12:34

@pateeke: Dat is een totale andere situatie. Het blijft een feit dat je zelf mag bepalen wat je wel en niet deelt. Dat een andere alles deelt met zijn leidinggevende prima, doe ik ook maar je mag en kan een leerling niet verplichten tot het delen van privacy gegevens en daar gaat het nu over. Moeder heeft haar vraagtekens dus er is geen wederzijdse instemming.

**Geplaatst**: 10-12-20 12:42

Geplaatst: 10-12-20 12:42

pateeke schreef:
Zonnetje81 schreef:
Hoe zou jij het vinden als je baas zegt: nou ga jij maar eens uitwerken hoe dat zit met je ziekte/afwijking en presenteer mij maar een werkstuk. Het gaat niemand wat aan, zo simpel is dat.

Iedere werkgever die ik gehad heb was op de hoogte van mijn beperkingen (akkoord, één werkgever heb ik over 1 van mijn beperkingen niet verteld, over de andere wel). Mijn huidige werkgever is van al mijn beperkingen / moeilijkheden / aandoeningen op de hoogte. Het is ook maar door hier open over te zijn, dat ze rekening met je kunnen houden, aanpassingen kunnen doen en begrip kunnen opbrengen. Dat is net wat je kan leren uit opdrachten waarbij je wat dieper ingaat op de problematiek: eenvoudig in je eigen woorden uitleggen wat er aan de hand is en waarom bepaalde dingen niet lukken, wat je zelf kan doen en wat anderen kunnen doen om het wat gemakkelijker te maken. Daarbij hou je wel ten alle tijde zelf de touwtjes in handen uiteraard. Situatie per situatie bekijk ik of ik iets vertel, wat ik vertel en wat niet. Als ik vind dat iets teveel privé is, zeg ik dat ook tegen mijn werkgever.
En ja, als werknemer geef ik ook soms 'voordrachten' aan collega's en externen waarin mijn eigen problematiek en ervaringen verwerkt zitten.

Maar daar zeg je dus de crux: je houdt de touwtjes in handen.
Een schoolopdracht op punten waarin details over je blessure gevraagd wordt, is niet de touwtjes zelf in handen hebben.

**Geplaatst**: 10-12-20 13:01

Geplaatst: 10-12-20 13:01

Dat hangt er toch maar vanaf hoe je de opdracht aanpakt.
Je kan op vragen naar beeldmateriaal bv antwoorden dat je deze niet deelt, de vraag open laten of beeldmateriaal (met bronvermelding) van internet halen. De vraag over voetballen binnen 3 maanden kan je beantwoorden met iets in de aard van: dat dit geen realistische doelstelling is of dat je met je behandelaar bekijkt wat realistisch /haalbaar is... Ook dat is weerbaarheid.

En idd de ouders zijn het hier niet eens met de opdracht, wat ik heel goed begrijp. Deze opdracht zou in die situatie bij mij ook in het verkeerde keelgat schieten. Daarom zou ik ook of overleggen met de leerkracht of gewoon de vragen beantwoorden die je wel wil en kan beantwoorden of de opdracht zelf wat aanpassen. Dat je eens een minder cijfer haalt, is niet fijn, maar een ramp is het ook niet.

Edit: ik wil hiermee overigens niet zeggen dat ik de opdracht prima vind en de leerkracht 'gelijk' geef. Ik begrijp beide kanten en ben van mening dat de opdracht beter op een andere manier verwoord was, op een andere manier aangebracht was, de leerkracht er beter over in gesprek was gegaan en zijn doelstellingen beter duidelijk had kunnen maken. Ik wil enkel aangeven dat vergelijkbare opdrachten wel nuttig kunnen zijn mits ze op de juiste manier aangeboden worden.

**Geplaatst**: 10-12-20 13:13

Geplaatst: 10-12-20 13:13

Nou een docent gaat op havo/vwo bovenbouw geen genoegen nemen met zulke summiere antwoorden. Maw de opdracht schiet zijn doel voorbij. Een vervangende opdracht zou gelijkwaardig moeten zijn tov anderen leerlingen. Zijn ze met balspel bezig.... Laat de leerling een sportdag organiseren met deze spellen, uitwerken met spelregels, veldindeling etc. Nuttiger en heb je geen discussie over privacy.

Of iets van: voeding en sport....

**Geplaatst**: 10-12-20 13:21

Geplaatst: 10-12-20 13:21

Zonnetje81 schreef:
@pateeke: Dat is een totale andere situatie. Het blijft een feit dat je zelf mag bepalen wat je wel en niet deelt. Dat een andere alles deelt met zijn leidinggevende prima, doe ik ook maar je mag en kan een leerling niet verplichten tot het delen van privacy gegevens en daar gaat het nu over. Moeder heeft haar vraagtekens dus er is geen wederzijdse instemming.

Daar moet dus over gesproken worden. Jij gaat er nu vanuit dat zulke opdrachten vanuit dwang gegeven worden.. dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn.
Hier is het gewoon een feit dat het contact tussen docent/kind/ouders al niet optimaal is waardoor de opdracht in het verkeerde keelgat schiet en logisch ook.
Hier is het een keuze opdracht waar leerlingen vaak voor kiezen. Is dat dan fout?

**Geplaatst**: 10-12-20 13:29

Re: Vraag mbt privacy ten opzichte van LO docent bij blessure VO

Geplaatst: 10-12-20 13:29

Leer mij docenten kennen. Een opdracht wordt gegeven en daar wordt vanuit gegaan dat die gemaakt wordt: punt. Alleen de keuze van de opdracht vind ik niet de juiste. Ouders ook niet. Moeder wil niet als een zeur overkomen en vraagt dit op bokt. Een opdracht met beoordeling is een vorm van dwang ja, een leerling zal links of rechtsom het naar behoren moeten maken. Dat is in deze situatie onrealistisch. Daarom zal moeder het gesprek aan moeten gaan om een andere vervangende opdracht te ontvangen.

**Geplaatst**: 10-12-20 13:36

Geplaatst: 10-12-20 13:36

Het lastige met een opdracht voor school is dat er een cijfer aan vast hangt.
Daarom is de opdracht zoals hij nu gegeven is gewoon niet wenselijk.

Een andere opdracht als organiseer een sportdag is juist wel goed te doen. De huidige opdracht over een blessure zónder specifiek beeldmateriaal van de leerling zelf kan ook al vind ik het eigenlijk alsnog niet passend omdát er een cijfer aan vast hangt.
Je grenzen aangeven gaat dan juist niet goed, want wat als ik daardoor een onvoldoende krijg?
Het levert veel stress op voor iets wat ik zelf echt onnodig vind.
En ja ik heb ( zichtbare) en onzichtbare beperkingen dus ik weet alles van grenzen stellen. Maar ook dat je dat als 17 jarige heel lastig vind, helemaal als het in het kader van een opdracht is.

Laatst bijgewerkt door Ineke2 op 10-12-20 13:37, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-12-20 13:37

Geplaatst: 10-12-20 13:37

pateeke schreef:
Dat hangt er toch maar vanaf hoe je de opdracht aanpakt.
Je kan op vragen naar beeldmateriaal bv antwoorden dat je deze niet deelt, de vraag open laten of beeldmateriaal (met bronvermelding) van internet halen. De vraag over voetballen binnen 3 maanden kan je beantwoorden met iets in de aard van: dat dit geen realistische doelstelling is of dat je met je behandelaar bekijkt wat realistisch /haalbaar is... Ook dat is weerbaarheid.

Wees maar zeker dat het kind niet op deze opdracht slaagt wanneer ze die vragen beantwoordt met 'deze doelstelling is niet realistisch' en 'ik wens geen beeldmateriaal te delen'.

**Geplaatst**: 10-12-20 13:54

Geplaatst: 10-12-20 13:54

Gini schreef:
pateeke schreef:
Dat hangt er toch maar vanaf hoe je de opdracht aanpakt.
Je kan op vragen naar beeldmateriaal bv antwoorden dat je deze niet deelt, de vraag open laten of beeldmateriaal (met bronvermelding) van internet halen. De vraag over voetballen binnen 3 maanden kan je beantwoorden met iets in de aard van: dat dit geen realistische doelstelling is of dat je met je behandelaar bekijkt wat realistisch /haalbaar is... Ook dat is weerbaarheid.

Wees maar zeker dat het kind niet op deze opdracht slaagt wanneer ze die vragen beantwoordt met 'deze doelstelling is niet realistisch' en 'ik wens geen beeldmateriaal te delen'.

Dat is zo, maar is het zo'n ramp dat je op één opdracht een onvoldoende haalt? De vraag is wat TS aan haar dochter wil leren: netjes doen wat gevraagd wordt en de opdracht maken zoals die is, assertief zijn, mama het laten oplossen met de leerkracht,...
Het gedrag van de ander (hier de leerkracht) heb je niet in de hand. We kunnen eindeloos doorgaan over wat de leerkracht moet doen of had moeten doen, maar dat is weinig zinvol want daar kan je gewoon niets aan veranderen. Je eigen gedrag wel. TS heeft nu wel een aantal opties: 1) dochter maakt de opdracht zoals die is, 2) dochter laat bepaalde vragen onbeantwoord of past de opdracht zelf wat aan en ze nemen een slecht(er) cijfer erbij met in het achterhoofd dat ze wel dicht bij zichzelf gebleven zijn, 3) dochter dient de opdracht niet in, 4) dochter gaat het gesprek aan met de leerkracht of mentor, 5) TS neemt contact op met de leerkracht / mentor / directie.

**Geplaatst**: 10-12-20 14:27

Geplaatst: 10-12-20 14:27

pateeke schreef:
Dat is zo, maar is het zo'n ramp dat je op één opdracht een onvoldoende haalt?

Het is in elk geval een hele onwenselijke situatie voor het vertrouwen en zelfvertrouwen van een leerling. Ik vind het heel schadelijk en het zijn dit soort situaties die maken dat leerlingen die te goeder trouw hun best doen het gevoel kunnen geven dat ze het nooit goed doen. Dat is zo schadelijk voor jongeren op die leeftijd.

Citaat:
De vraag is wat TS aan haar dochter wil leren: netjes doen wat gevraagd wordt en de opdracht maken zoals die is, assertief zijn, mama het laten oplossen met de leerkracht,...

Oi, lekkere framing weer.

Ik zou zeggen dat het heel goed is van de dochter van de TS dat ze naar haar moeder is gegaan en het daarmee overlegt: hulp durven vragen en grenzen aangeven begint met dingen durven delen. Dat het door docenten als een zwaktebod wordt gezien spreekt niet echt voor de integriteit van docenten.

En ja, ik denk dat dit ook iets is waar het prima is dat een meisje van 17, nog niet meerderjarig, in een afhankelijke positie (want je hebt niet zoveel te kiezen op school) dit niet alleen hoeft op te lossen, en nog niet alle ervaring heeft om dit zelf tot een goed einde te brengen.

**Geplaatst**: 10-12-20 14:32

Re: Vraag mbt privacy ten opzichte van LO docent bij blessure VO

Geplaatst: 10-12-20 14:32

Eens met Shadow hier. Je kunt van een kind van 17 in deze scheve machtsverhouding nog niet vragen dat ze zó voor zichzelf opkomt dat ze dit zelf met de docent oplost, te meer daar er al meerdere pogingen zijn gedaan om begrip te kweken en dat kwartje bij de docent blijkbaar echt niet valt. Alleen maar goed dat dit minderjarige kind (!) dan de hulp van haar ouders inroept.
Het kan niet zo zijn dat het kind alleen maar mag kiezen uit gedwongen privégegevens delen met een derde (wat nog niet zal meevallen aangezien ze die röntgenfoto's etc helemaal niet thuis ter beschikking heeft) of een onvoldoende halen. Beide zijn onwenselijke situaties.

**Geplaatst**: 10-12-20 14:36

Geplaatst: 10-12-20 14:36

pateeke schreef:
Dat is zo, maar is het zo'n ramp dat je op één opdracht een onvoldoende haalt?

Dus dan leg je een onverantwoorde druk op het kind: ofwel maak je de opdracht en deel je dingen die je liever niet wilt delen ofwel slaag je niet.
Je moet toch toegeven dat dat geen gezonde keuze is? Zelfs als volwassene zou ik steigeren als mijn baas mij zo een keuze zou voorleggen.

**Geplaatst**: 10-12-20 14:38

Geplaatst: 10-12-20 14:38

@pateeke: hij zal afgekeurd worden en ze zal het opnieuw moeten doen. Zo werkt het niet: dan maar een onvoldoende. Zeker niet in de bovenbouw.

**Geplaatst**: 10-12-20 15:21

Re: Vraag mbt privacy ten opzichte van LO docent bij blessure VO

Geplaatst: 10-12-20 15:21

Met een onvoldoende voor gym, slaag je niet in Nederland.....
Dus je moet of vrijstelling vragen of een andere opdracht.
Want met deze en meer van deze opdrachten, kun je die voldoende vergeten als je weigert persoonlijke info te delen.

**Geplaatst**: 10-12-20 18:53

Geplaatst: 10-12-20 18:53

Zonnetje81 schreef:
@pateeke: hij zal afgekeurd worden en ze zal het opnieuw moeten doen. Zo werkt het niet: dan maar een onvoldoende. Zeker niet in de bovenbouw.

Dat is toch ook jou vooroordeel. De opdracht blijft heel vrij interpreteerbaar en jij gaat er vanuit dat de opdracht afgekeurd wordt als haar medisch dossier niet wordt gedeeld. Bijzonder beeld heb jij dan ook van collega’s

**Geplaatst**: 10-12-20 19:22

Geplaatst: 10-12-20 19:22

Zonnetje81 schreef:
@pateeke: hij zal afgekeurd worden en ze zal het opnieuw moeten doen. Zo werkt het niet: dan maar een onvoldoende. Zeker niet in de bovenbouw.

Hoeft niet toch? Als er goed onderbouwd uitgelegd wordt waarom bepaalde info niet gedeeld wordt, bijvoorbeeld?

Even los van de vraag of deze opdracht okay is of niet.

**Geplaatst**: 10-12-20 20:17

Re: Vraag mbt privacy ten opzichte van LO docent bij blessure VO

Geplaatst: 10-12-20 20:17

Ze zouden dat "vak" sowieso moeten afschaffen, maar dat is een andere discussie.

**Geplaatst**: 10-12-20 20:37

Geplaatst: 10-12-20 20:37

Achterom schreef:
Ze zouden dat "vak" sowieso moeten afschaffen, maar dat is een andere discussie.

Gelukkig is obesitas helemaal geen probleem in Nederland.

Nomineer dit bericht ×