Tenenkrommend hoeveel aannames er in dit topic gedaan worden dat de werkgever in deze maar een boeman is en de werknemer soort van heilig omdat die uberhaupt nog een paar dagen in de week werkt.
Een werkgever mag niet vragen naar de aard van de ziekte in de zin dat hij mag vragen wat je precies mankeert, hoe de behandelingen precies verlopen etc. Een werkgever mag, en moet zelfs, weten of de ziekte werkgerelateerd is en wat de consequenties voor het werkzame leven zijn. De werkgever mag zeker ook vragen wat de mogelijkheden zijn tot werken en of er mogelijkheden zijn om het werk uit te breiden.
Ziek=ziek is niet aan de werknemer om te bepalen. Voor een griepje heb je dat zelf redelijk in de hand, maar bij langdurige ziekte gaat dat in overleg met de bedrijfsarts. Daar wordt afgesproken hoeveel een werknemer werkt en of dat in zijn eigen functie en verantwoordelijkheden is of in een aangepaste functie met minder werkdruk of dat bepaalde fysieke handelingen niet noodzakelijk zijn oid. Als de werknemer niet aan die afspraken kan voldoen, volgt er gewoon een nieuw gesprek met de bedrijfsarts om de afspraken opnieuw te wegen. Maar zomaar zeggen, de werkgever mag zijn handjes dichtknijpen dat de werknemer überhaupt komt werken is dus belachelijk. Als de werknemer minder werkt als dat hij/zij kan, blijft ie gewoon in gebreke.
En als ik dan dit geval zo lees, vind ik dat de werkgever aardig coulant is door de werknemer de ruimte te geven de dag na de therapie 1 of 2 dagen ziek thuis te blijven. Als ik de werkgever zou zijn, zou ik met de werknemer afspreken dat de therapie op donderdagmiddagen plaats zou vinden, zodat als er 1 zieke dag na is, dat die op de vrijdag is, maar worden dat er 2 dat die 2e in het weekend valt. Het is nl heel normaal dat als je ziek bent en inlevert op je werkzame leven, je ook wat inlevert op je privé leven. Dat dient in verhouding te zijn in een re-integratie traject.
En dan de aanname dat de medewerker onder druk is gezet. De medewerker werkt deeltijd, dan mag je er als werkgever vanuit gaan dat in de werktijd die persoon gewoon beslissingsbekwaam is en in die werktijd ook gewoon mag merken wat de consequenties zijn van zijn/haar acties en aangesproken mag worden als gemaakte afspraken ineens niet nagekomen worden. Dan is dat, zoals de molenhoek mooi zegt een leermoment. Ga je echt niet onmiddellijk dood van, geeft misschien wel een kleine terugval, maar daar leer je weer van waar je grenzen liggen. Helemaal niet slecht. (en ja ik heb ook in die situatie gezeten deels ziek/deels werken en ja ik ben ook een paar keer op mijn bek gegaan, maar heb juist van dat op mijn bek gaan heel veel geleerd)
pateeke schreef:Ik denk dat mensen daar inderdaad vaak niet bij stil staan hoeveel geld dat kost. Ik sta er iig niet bij stil.
Misschien zouden mensen dat eens meer moeten doen, wel zich realiseren dat een ziekmelding voor de werkgever een enorme kostenpost is en dat je daar dus ook een verantwoording naar hebt. Niet om je daarvoor over de kop te werken, of te gaan werken als het eigenlijk niet kan, maar een beetje begrip dat jouw ziek zijn grote consequenties heeft kan helemaal geen kwaad. Want laten we eerlijk zijn, er zijn ook zat gevallen die zich met een loopneus al een paar dagen ziek melden.
Geplaatst: 20-05-19 08:40 
)
Hallo domme trut, ik lag op de spoedeisende hulp... 
