musiqolog schreef:Het maakt ook wel uit of je Japans of Chinees leert. Tenminste, als je het hebt over de uitspraak. Chinees is een toontaal, een verkeerde uitspraak helpt daar de hele zin naar de .... Het Japans heeft geen tonen, vijf "Italiaanse" klinkers en een stel medeklinkers die je strot wel uit komen. Dat uitspreken is niet zo'n punt, en ondanks een vreselijk accent zullen Japanners, die het trouwens al prachtig vinden als je hun taal spreekt, je heus wel verstaan. Het schrift, dat is wat anders. Japanners schrijven nog steeds met Chinese tekens (kanji), aangevuld met lettergreepschrift (kana), dus dat wordt leren....
Overigens: wat ik hier over het Chinees en het Japans schrijf is puur kennis door persoonlijke interesse in taalkunde. Niet dat ik het ooit ben gaan leren, of dat ik daarvoor plannen heb.
Zeker. Chinees is wat dat betreft een stuk lastiger (zeker doordat je ook nog eens Mandarijns of Kantonees hebt). Al moet ik wel zeggen dat ik veel westerse mensen de Japanse klanken vaak ook nog verkeerd hoor uitspreken. Ik vind het wel belangrijk dat wanneer ik iets leer, ik wel meteen de uitspraak ook goed leer anders blijf je daar in hangen helaas. Ik ben al jaren bezig met Japan, de cultuur, taal en noem het op en zodoende ben ik ook wel steeds meer bekend geworden met de uitspraak en de taal zelf. Ik vond het vooral leuk om te zien hoe blij verrast Japanse mensen kunnen zijn als je snapt wat ze bedoelen of ze bedankt in hun eigen taal. Dat is gewoon erg mooi om te zien
Daarnaast hielp het mij ook weer, sommige situaties wist ik niet wat ze bedoelde en toen heeft een Japanner die Engels sprak dat voor mij opgelost bijvoorbeeld
Heel fijn is dat!