Ik heb nooit meer teruggebeld
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Frummels schreef:Tuigje schreef:Ik heb wel eens de vraag gehad of ik suiker in mijn thee/koffie dronk en snoepte onder werktijd. Dat wilden zij namelijk niet hebben. Het was voor een stageplaats die ik aangeboden kreeg.
Ik heb nooit meer teruggebeld
Wat zei je: ja 6 klontjes per kop?

rare mensen bruintje123 schreef:En een heleboel vrouwen weten het wel al lange tijd zeker. Daar ben ik er ook altijd 1 van geweest.
En ja als ik op die manier misschien eerder de baan kan krijgen vind ik dat voor mezelf mooi mee genomen.
LBLGypsyCobs schreef:Zoveel collega's van werknemers die er fulltime voor gingen zien veranderen in parttimers die steeds hun dagen willen ruilen en op de dagen dat ze er nog wel zijn, duidelijk laten merken dat hun prioriteiten veranderd zijn.
Minder nauwkeurig, minder betrokken.
Rawr schreef:LBLGypsyCobs schreef:Zoveel collega's van werknemers die er fulltime voor gingen zien veranderen in parttimers die steeds hun dagen willen ruilen en op de dagen dat ze er nog wel zijn, duidelijk laten merken dat hun prioriteiten veranderd zijn.
Minder nauwkeurig, minder betrokken.
Oh dat is voor mij en mijn andere fulltime collega's ook de grootste ergernis. Aan de ene kant begrijp ik dat je als parttimer op die 2-3 dagen dat je er bent niet alles naar je toe gaat trekken maar bij mij op mijn werk lopen de parttimers er echt de kantjes af en gaan ze er van uit dat de fulltimers alles wel oppakken.

Tenzij hoge uitzondering (bijvoorbeeld zitting die niet kan worden verplaatst) wordt hier niets van elkaar overgenomen. Wel krijg je als parttimer natuurlijk minder dossiers, maar dat vind ik logisch.
Anoniem schreef:bruintje123 schreef:En een heleboel vrouwen weten het wel al lange tijd zeker. Daar ben ik er ook altijd 1 van geweest.
En ja als ik op die manier misschien eerder de baan kan krijgen vind ik dat voor mezelf mooi mee genomen.
Ik dus niet, ik heb geeen idee of ik over 2, 5 of 10 jaar kinderen wil. Dus zou de vraag nooit 100% eerlijk kunnen beantwoorden.
LBLGypsyCobs schreef:In het kader van gelijke behandeling zou het niet uit mogen maken, maar voor de werkgever maakt het wel degelijk uit.
Zoveel collega's van werknemers die er fulltime voor gingen zien veranderen in parttimers die steeds hun dagen willen ruilen en op de dagen dat ze er nog wel zijn, duidelijk laten merken dat hun prioriteiten veranderd zijn.
Minder nauwkeurig, minder betrokken.
En dat is logisch, kinderen veranderen je leven, maar het verandert ook de situatie voor de werkgever.

Anoniem schreef:bruintje123 schreef:En een heleboel vrouwen weten het wel al lange tijd zeker. Daar ben ik er ook altijd 1 van geweest.
En ja als ik op die manier misschien eerder de baan kan krijgen vind ik dat voor mezelf mooi mee genomen.
Ik dus niet, ik heb geeen idee of ik over 2, 5 of 10 jaar kinderen wil. Dus zou de vraag nooit 100% eerlijk kunnen beantwoorden.
Frummels schreef:Gewoon altijd zeggen dat je het niet wilt.

Meestal deinzen ze dan wel terug en ben ik er een week of 3 vanaf. Heb echt een bloedhekel aan (de meeste) kinderen.
Uitzonderingen daargelaten.
)
Moest gelijk denken aan mijn eerste gesprek na afstuderen. Was via een uitzendbureau bij een grote verzekeraar. Eerste vraag: wat komt een bioloog hier doen?
mijn antwoord was dat hij mijn CV heeft gezien, en dat iedereen welkom is om mijn vorige opdrachtgevers te bellen, maar dat volgens mij hij zijn probleem op mij projecteert afgaand op de wanorde en gevaarlijke praktijken die ik buiten had gezien, en dat dit dus of een gebrek aan kennis was van zijn kant, of gebrek aan gezag.
(en ik ook!)
Op het eind van dat gesprek kwam nog even de vraag "ohja, heb je wel een werkvergunning hier?" (ik woon in DK) Mist schreef:Ergens in 2008 heb ik eens gesolliciteerd bij een bedrijf wat olieopslagtanks aan het bouwen was. Degene die mij interviewde waren de projectmanager en de veiligheidsmanager (deze was ingehuurd en zelfstandige net als ik) en dan nog een man of 3 van de klant erbij. Voordat we rond de tafel gingen heb ik eerst met een van de veiligheidsmensen een rondgang op de bouw buiten gedaan.
Toen het interview, er werden vreemde vragen gesteld welke ik me niet helemaal kan herinneren, behalve de laatste vraag "Hoe ga je ervoor zorgen dat die mannen buiten naar jou luisteren ? mannen houden er niet van om bevelen op te volgen van een vrouw, dus hoe ga je dat doen ?"
Dacht dat ik ging ontploffenmijn antwoord was dat hij mijn CV heeft gezien, en dat iedereen welkom is om mijn vorige opdrachtgevers te bellen, maar dat volgens mij hij zijn probleem op mij projecteert afgaand op de wanorde en gevaarlijke praktijken die ik buiten had gezien, en dat dit dus of een gebrek aan kennis was van zijn kant, of gebrek aan gezag.
Daarna ben ik opgestaan, iedereen voor zijn tijd bedankt en terug gelopen naar mijn auto. Nog voordat ik het gebouw uit was werd ik ingehaald door de projectmanager die het geweldig vond hoe ik die kerel aangepakt had. En of ik toch die baan wilde nemen want ze wilde eigenlijk van die kerel af.
Ik heb dit niet gedaan omdat ik iets anders had lopen waar ik ook aangenomen was en mijn voorkeur niet naar tankenbouw uit ging.
In 2010 kwam ik hem weer tegen op een groot nieuwbouw project op een raffinaderij, ik werkte voor de klant, hij werkte als supervisor voor het ingenieursbureau dat hoofdaannemer was. Karma is a bitch(en ik ook!)
schijnt hier allemaal heel normaal te zijn, dat mag tot een maand na de eerste werkdag.
maar omdat de functie me toch erg leuk leek ben ik er toch op ingegaan. Na wat een heen en weer mailen kon ik dan eindelijk, halverwege augustus, op gesprek komen. Ik heb een kwartier aan het bureau van deze man gezeten waarin hij zijn planning vertelde voor zijn bedrijf terwijl hij heerlijk een stukje gebak zat te eten. Hij vroeg mij niets, ik moest alleen maar luisteren. Na dat kwartier was het gesprek wat hem betrof wel afgelopen en zou ik binnen een paar maand wel wat horen. Heb toen vriendelijk geantwoord dat ik daar niet op ging zitten wachten. Begin oktober belde hij me weer, hoe oud ik ook alweer was en wat we hadden afgesproken qua salaris en aantal werkuren. Ik heb toen echt een belachelijk hoog salaris voor 24 uur werk genoemd in de hoop dat hij me niet meer zou bellen. Maar eind oktober belde hij me met het goede nieuws dat ik aangenomen was
Ik heb de baan niet aangenomen omdat ik het allemaal een vreselijk rare gang van zaken vond.
Hahaha komen hele leuke situaties voorbij.