Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-02-15 11:01

Geplaatst: 12-02-15 11:01

Mijn pedagogische visie: kinderen hebben recht op hun eigen leven. Kinderen mogen hun eigen fouten maken om daarvan te leren. Kinderen kiezen hun eigen leven, het leven is wat er nu is op hun 12e in het geval van je dochter. Steun ze daarin en vertrouw op je eigen kind!
Niet ieder kind past in de standaard, het is tegenwoordig toch een leven lang leren dus er komen kansen genoeg. Iets vertraging is niet erg.

**Geplaatst**: 12-02-15 11:07

Geplaatst: 12-02-15 11:07

Ik zou me gewoon heel positief tegen haar opstellen. Want ik werd er ook niet goed van als mijn ouders continue liepen te pushen voor mijn schoolwerk. Dat motiveert gewoon niet, je krijgt het gevoel dat je het toch niet goed kan doen en daardoor heb je er nog minder zin in. Misschien zit er iets dieper gewoon niet goed(bijvoorbeeld faalangst) en dan is misschien een psycholoog een goed idee.

**Geplaatst**: 12-02-15 11:08

Geplaatst: 12-02-15 11:08

Ik was vroeger ook zo :')

Op de basisschool was ik zo ongeïnteresseerd dat ze zeiden dat ik maar naar de huishoudschool moest.. Totdat ik de sitotoets maakte en uitkwam op atheneum niveau. Mn ouders in shock leraren ook en ik had zoiets van ja zeg toch dat ik niet dom ben

Mocht naar de mavo havo schakelklas zodat ik mn best kon doen om naar de havo te gaan. 1 keer raden, het werd mavo en deed alles op mn gemakje nooit huiswerk en beetje lummelen. Daarna MBO gedaan en een baan gekregen en toen ineens dacht ik wil ik dit tot mn 65e blijven doen? 2 weken voordat het nieuwe schoolseizoen begon heb ik me ingeschreven op het HBO, woorden van mn vader, dat kan je nooit. Mn moeder zei nou kijk maar je kan het altijd proberen. 1e blok haalde ik 3 studiepunten en na 2e blok moest je er 24 hebben anders werd je van school gestuurd. Mentor zei tegen mij kan je niet beter gewoon nu stoppen. Ik ben toen een weekje gaan zitten heb alle toetsen van 2 blokken geleerd en heb toen het maximaal aantal studiepunten gehaald. :Y)

Iedereen was zo verbaasd dat ik dat zelfs nog met het afstuderen te horen kreeg, had als enige van mijn jaar de opleiding in 3 jaar gedaan (met minimale inzet).

Ik was echt een enorme flierefluiter die alleen maar iets deed als iemand zei van meisje dat kan je niet. Oh ja? Nou meisje zal je even laten zien dat ik dat beter kan dan jij

Dus misschien moet je gewoon eens zeggen van we denken gewoon dat je het niet kan in plaats van alleen maar positief. Het zal niet bij iedereen werken maar bij deze eigenwijze draak met voldoende hersens wel

**Geplaatst**: 12-02-15 11:36

Re: Hoe dochter van 12 helpen/motiveren?

Geplaatst: 12-02-15 11:36

TS ik denk dat het pas gaat werken als je dochter zelf last krijgt van haar gedrag. Zorgt ze niet goed voor haar konijn? Prima, dan gaat het konijn weg naar een neefje of nichtje. Hoofdstel etc. van paard niet goed opgeruimd? Je mag pas weer rijden wanneer dat wel netjes gebeurt. Pas leuke dingen doen als het op school goed zit, etc.

Kamer opruimen was (en ben) ik zelf ook een ramp in. Mijn moeder is met het opruimen gestopt zodat ik zelf in mn rommel zit. Soms als ik dingen buiten mijn kamer niet opruimde, legde mijn pa wel eens alles op mijn bed. Als ik dan savonds wilde slapen had ik allerlei ranzige dingen op bed liggen... :')

Moet wel zeggen dat ik er nu nog steeds niet netjes in ben. Sommige mensen zijn gewoon heel geordend en sommigen niet :')

**Geplaatst**: 12-02-15 11:37

Geplaatst: 12-02-15 11:37

Ik was precies zoals je dochter, alleen kwam ik mezelf pas tegen op de universiteit.. Ik had echt gewild dat ik eerder had geleerd om echt ergens voor te leren, tot aan de uni heb ik nooit huiswerk gemaakt en studeerde ik nooit langer dan 2 dagen voor een proefwerk.. Als ik er op terugkijk denk ik dat ik wel veel baat bij huiswerkbegeleiding zou hebben gehad, puur omdat ik dan gedwongen was om iets aan mijn huiswerk te doen en zo in het ritme van studeren/huiswerk maken was gekomen.

**Geplaatst**: 12-02-15 11:39

Geplaatst: 12-02-15 11:39

Ik ben precies zo'n zelfde persoon als je dochter.
Op de basisschool alles met je vingers in je neus kunnen doorlopen, en daarom nooit geleerd om aan te poten. Uiteindelijk liep ik ontzettend in de knoop op de middelbare school (VWO afgerond), en ben daarom ook HBO gaan doen. Zonde, want de hersenen zijn niet het probleem.
Huiswerkbegeleiding kan voor nu een oplossing zijn, maar daarmee zal ze misschien weer de soep in lopen als ze van de middelbare school af gaat. Het lijkt me dus ook belangrijk om haar te helpen hoe ze dit zelf beter kan leren doen.
Ik heb het helaas nooit geleerd en ben nog steeds lalala...

**Geplaatst**: 12-02-15 11:43

Geplaatst: 12-02-15 11:43

secricible schreef:
Huiswerkbegeleiding kan voor nu een oplossing zijn, maar daarmee zal ze misschien weer de soep in lopen als ze van de middelbare school af gaat.

Ik heb juist het gevoel dat huiswerkbegeleiding me juist had geholpen om in een ritme te komen. Als iets via huiswerkbegeleiding een gewoonte wordt is het makkelijker dit daarna zelf vol te houden. Of zie jij dat anders?

**Geplaatst**: 12-02-15 11:45

Geplaatst: 12-02-15 11:45

Voor mij was het erg makkelijk dat ik daarin geholpen werd, ik ging voor vakken die ik moeilijk vond ook naar huiswerkbegeleiding.
Maar daarna liet ik alles weer verslonzen(na de middelbare school dus). Je moet ook een stukje mentaliteit leren veranderen en daar hielp huiswerkbegeleiding mij niet in.

**Geplaatst**: 12-02-15 12:07

Geplaatst: 12-02-15 12:07

Ik was ook zo. En ik zie het dus bij mijn dochter ook.
Je kon bij mij de grond van mijn kamer niet eens zien, zo'n bende was het. De enige afspraak die we hadden was dat ik 1x per twee weken de grond netjes moest hebben zodat de schoonmaakster kon stofzuigen. Voor de rest moest ik het maar uitzoeken. Mijn moeder kwam gewoon nooit op mijn kamer, dat trok ze niet

Zelfde gold voor mijn vader overigens.
Er waren bij ons een paar duidelijke afspraken. Bijvoorbeeld:
Schoenen in de bijkeuken en de jas op de kapstok. Deed ik dat niet, flikkerde mijn moeder de boel gewoon naar buiten :')

Geen troep in de kamer. Wil je er een zooi van maken, prima. Maar dan op je eigen kamer.
Mijn broer en ik moesten na het eten afwassen (nee, toen hadden er nog geen vaatwasser..). En elke week een keer helpen met koken. We hadden een rooster voor wie wanneer de hond moest uitlaten.
Verder werden we volledig vrij gelaten. Die paar regels hadden we ons gewoon aan te houden. Deden we dat niet, dan volgende er ook een consequentie en dat wisten we.
We hebben serieus nog nooit een zeurende ouder gehad.. 'Ruim je schoenen nou eens op..' Of wat dan ook.
Was er 'iets' dan hadden we daar een 'vergadering' over. Waren er problemen op school dan konden we erover praten. Ik wou bijvoorbeeld van school toen ik in havo 3 zat. Mijn ouders hadden kunnen zeggen 'ben je gek geworden, dat gaat niet gebeuren!' Maar ipv daarvan kozen ze ervoor om met mij te praten over waarom. Waar ik tegenaan liep en waar ik hulp bij nodig had. Daarbij moest ik gaan nadenken over wat dat zou betekenen voor de komende tijd, wat ik graag uiteindelijk wilde en ik moest gaan praten met de coördinator. Toen kwam ik er zelf wel achter dat het niet zo'n handige keuze was :')

Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat zij mij iets opdrongen of dat ik aan hun verwachtingen moest voldoen.
Ik denk dat elke puber daar vreselijk allergisch voor is, een ouder die hun achter de broek aanzit en het gevoel geeft dat ze aan verwachtingen moeten voldoen. Dan gaan ze in de weerstand, hoe dan ook.
Het is niet makkelijk, ik hou mijn hart vast voor als die van ons richting pubertijd gaan.

**Geplaatst**: 12-02-15 13:06

Re: Hoe dochter van 12 helpen/motiveren?

Geplaatst: 12-02-15 13:06

Zoals al eerder gezegd hier, ik denk ook dat pushen alleen maar averechts werkt.
Zelf heb ik gymnasium gedaan maar mijn enige (letterlijk) motivatie was goede punten halen om diergeneeskunde te gaan studeren. Ik had een verschrikkelijke klas en vond het eigenlijk alleen maar leuk op school door 3/4 mensen. Misschien is het een idee om haar eens te laten zien wat diergeneeskunde inhoudt en dat dat écht niet zomaar aan komt waaien. Ik ben uiteindelijk gestart met de opleiding en met een 'lalala' houding kom je er niet.
Mocht je informatie willen over DGK dan mag je me altijd een pb sturen, ik wil je anders best wel wat dingetjes doorsturen

**Geplaatst**: 12-02-15 13:13

Geplaatst: 12-02-15 13:13

Niet gaan pushen. Zo creëer je misschien faalangst en dan wordt het voor haar nog vervelender. Ik zou haar naar huiswerkbegeleiding sturen om te leren leren, en verder een beroep doen op haar eigen verantwoordelijkheid. Het kan best dat ze eens onderuit gaat, maar je moet als ouder ook accepteren dat dat nou eenmaal gebeurt als kinderen ouder worden. Laat haar handje een beetje los zodat ze zelf ervaart wat er gebeurt als ze zo verder gaat.

**Geplaatst**: 12-02-15 13:14

Geplaatst: 12-02-15 13:14

Ik lees hier wel van alles over loslaten etc, maar het meisje is pas 12! Als ze dat nu al doen, dan is dat toch ontzettend zonde? Ze heeft de hersens, zou zonde zijn als je dat maar lalalalaat gaan.

Mijn ouders hebben dat op gegeven moment ook gedaan. Ik ging in 1 klap van VWO naar Mavo. Toen leuk, maar achteraf baal ik ontzettend. Ik ben pas op het MBO tot inzicht gekomen, want toen begon ik me te irriteren. Dus.. Verkort MBO, Verkort HBO en uiteindelijk nog met een jaartje vertraging teruggekomen op niveau. Als ze willen, dan komen ze er wel. Maar ik vond het toen ik 18 was echt zo jammer dat het zo gelopen was.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-02-15 13:44

Geplaatst door de TopicStarter : 12-02-15 13:44

Caesar schreef:
Ik lees hier wel van alles over loslaten etc, maar het meisje is pas 12! Als ze dat nu al doen, dan is dat toch ontzettend zonde? Ze heeft de hersens, zou zonde zijn als je dat maar lalalalaat gaan.

Mijn ouders hebben dat op gegeven moment ook gedaan. Ik ging in 1 klap van VWO naar Mavo. Toen leuk, maar achteraf baal ik ontzettend. Ik ben pas op het MBO tot inzicht gekomen, want toen begon ik me te irriteren. Dus.. Verkort MBO, Verkort HBO en uiteindelijk nog met een jaartje vertraging teruggekomen op niveau. Als ze willen, dan komen ze er wel. Maar ik vond het toen ik 18 was echt zo jammer dat het zo gelopen was.

En dat vindt ik dus ook het moeilijke, een balans vinden tussen haar begeleiden zonder dat het pushen wordt want daar ben ik zelf ook allergisch voor (had ook zo'n moeder die wilde dat ik naar het vwo ging, piano studeerde en op ballet ging, werd dus mavo/havo, gitaar en metal en paardrijden hahahaha).
Maar haar wel behoeden voor het maken van i.m.o. niet zo'n slimme beslissingen. Kijk zij wil gym doen maar redt het nu niet meer met lalala en 2 vingers in haar neus. Prima, doe je een stapje terug en klim je langzamer omhoog, kan ook. Maar dat wil ze zelf niet. Dus ja dan is het zoeken naar dce oplossing.
Ik heb in ieder geval onze dierenarts al eens gebeld of ze een dagje mag meekijken, zodat ze ziet wat het inhoudt, dgk. En dat hij ook kan laten zien wat je allemaal voor kennis nodig hebt.
Ben verder aan het kijken voor huiswerkbegeleiding of een cursus leren leren.
En dan nog eens een gesprek met de mentor, schoolbegeleiding.

Wil wel even duidelijk stellen dat we alles alleen doen om haar te willen helpen, niet dat ze van ons hoog moet presteren of dat ze perse gym moet doen, absoluut niet.
Haar broertje heeft add (en ws nog een ass, zijn we nog niet over uit met de kinderpsychiater) en daar weten we nu al van dat we een heel lastig schooltraject gaan doorlopen. Hij heeft een hoog iq maar een belabberd werktempo en concentratievermogen. Eigenlijk zijn zus maar dan 10x zo erg

**Geplaatst**: 12-02-15 13:44

Geplaatst: 12-02-15 13:44

Bmamavan2 schreef:
Het is ook dat ik hier de vraag heb gesteld hoe er mee om te gaan, want we willen haar niet steeds op de huid moeten zitten omdat ze van alles "moet" in tegendeel.
Alleen is het niet alleen het huiswerk/leerwerk maar bijvoorbeeld ook eens een keer de kamer opruimen (als ik het nooit doe kom je na 2 weken niet eens meer binnen en liggen er overal etensresten, dat gaat me toch echt te ver), haar konijn verzorgen (en ze wil het liefste nog meer dieren, maar die krijgt ze niet omdat ze al met moeite haar konijn verzorgt), de spullen van haar pony opruimen (hoe vaak er niet een singel, hoofdstel, longeertouw o.i.d. op de poetsplaats blijft slingeren is niet te tellen). Dus stiekem krijg je al snel dat wij haar er weer aan moeten "herinneren" en ja na de 1500ste keer wordt dat voor iedereen vervelend.
Daarom willen we ook niet nog eens bij school steeds moeten zeuren!
Het moet van haar uitkomen, maar hoe, dat is de vraag?
Ze wil heel graag iets met diergeneeskunde of wetenschappelijk onderzoek gaan doen en ze wil heel graag in deze klas blijven omdat ze er veel vriendinnen heeft gemaakt, dus voor mijn gevoel zou dat intrinsieke motivatie genoeg moeten zijn.
Wij hebben ook al met haar besproken om een stapje terug te doen naar atheneum of liever nog havo (was ook onze insteek maar zowel haar huidige school als zijzelf vonden dat ze het beste gymnasium kon gaan doen, daar hebben wij toen bij aangesloten), ze hoeft van ons echt niet perse gymnasium te doen (ik had een moeder die wel zo dacht en die het vreselijk vond dat ik via mavo, naar havo, naar hbo ben opgeklommen). Het is niet dat wij pusherig zijn in dat ze een hoge opleiding moet doen. Ze wil het zelf.

Ik ga in de vakantie eens alles rustig doornemen, ook nog eens opnieuw met haar mentor enzo om de tafel gaan zitten, kijken wat haar kan helpen, een goed gesprek met haarzelf aangaan om te vragen wat ze nodig heeft en wat juist niet. Kijken waar we komen. Voor nu laten we het maar wat meer los.

Even inhakend op dit stukje, je dochter is 12, hersenen van een 12-jarige zijn nog niet goed in lange-termijn keuzes. Dat zijn hersenen in het algemeen niet zo, maar aan het begin van de pubertijd al helemaal niet. Kortom, ze kan wel heel graag diergeneeskunde willen studeren, maar als dan vanmiddag de keuze leren/kletsen met vriendinnen komt, dan moet ze wel bizar gemotiveerd zijn wil ze voor leren gaan.

Op die leeftijd zou ik iets meer voor actie=reactie gaan, dus korte termijn doelen die bij haar/jullie passen. Even als voorbeeld haar gedrag op stal: Jij hoeft echt haar zooi op stal niet op te ruimen, gewoon alles wat je vindt een week achter slot en grendel, zullen we wedden dat ze ineens best wel na het rijden nog een rondje kan lopen om haar spullen te verzamelen? Als het toch geen consequenties heeft stop ik nu ook direct met m'n zooi opruimen, schoonmaken, etc :Y)

**Geplaatst**: 12-02-15 13:50

Re: Hoe dochter van 12 helpen/motiveren?

Geplaatst: 12-02-15 13:50

Ik ben er net zo'n 1. Sterker nog, uit mijn persoonlijkheidstest kwamen de woorden dat ik meer dan genoeg intelligent ben, maar een laag energieniveau gebruik voor mijn werkzaamheden. Wat eigenlijk inhoud dat als het moet ik echt keihard werk, maar dat wanneer ik geen druk voel ik ook eigenlijk alle vogeltjes zie vliegen. Slechte gewoonte: Absoluut.

Hoe kun je zorgen dat ze wél haar best gaat doen? In mijn geval:
A) Spiegel voorhouden en eens heel duidelijk zijn over mogelijke gevolgen. Leuk? Verre van. Nodig? Soms wel
B) Beloningsysteem
C) samen uitzoeken naar hetgene wat ze écht wil. En als jonge puber weet je niet wat je later wil, tenminste, de meesten van ons weten het niet. Maar ALS ze wel iets van een idee heeft.... Laat haar bijvoorbeeld eens in gesprek gaan met een dierenarts, wellicht kan die haar motiveren om haar best te gaan doen. Dierenarts ben je niet zomaar....

**Geplaatst**: 12-02-15 13:57

Geplaatst: 12-02-15 13:57

Evelijn schreef:
Het klinkt dat het vooral voor jullie als ouders frustrerend is maar dat dochter gewoon (zoals veel pubers) niet kan inzien dat nu even leren beter werkt dan lekker achter de computer hangen... en dat dat uiteindelijk meer oplevert... dat is iets wat jullie als ouders zien/voelen... maar jullie dochter niet.

Er zijn veel tips op internet te vinden om je kind te helpen plannen en begeleiden... maar zou iig zorgen voor jezelf dat het geen frustratie oplevert bij jezelf wat je kind doet. Juist het feit dat jij en anderen je kind omschrijven als "la la la" ... en dat als iets negatiefs zien... leidt er toe dat dochter zich zal afzetten... (de sfeer die wordt gecreeërd is negatief... en ach ze wordt toch gezien als "la la la" dus ze vult die rol gewoon)
Dat je kind zo "la la la" is heeft ook veel voordelen... ze mag ook gewoon zichzelf zijn... dus zou haar zeker wel helpen met plannen en zorgen dat ze een rustige plek heeft om huiswerk te maken... maar wel dat dochter zelf verantwoordelijk is... dus zij moet zelf achter die planning staan...(en ook het laatste woord er in hebben)

Hier ben ik het mee eens. Hoe zou jij het vinden als je manager elke dag tegen je zegt, je moet meer dit of dat, je zet je niet genoeg in, wat zou dat doen met jou intrinsieke motivatie? Behandel haar zoals je zelf behandeld zou willen worden. Betrek haar in het maken van een planning, sterker, laat haar die zelf maken. En laat haar merken dat ze goed is zoals ze is, ook al betekent dit iets anders dan wat jullie als ouders voor haar in je hoofd hebben.

Edit: ik lees hierboven dat het wat jullie betreft ok is wat ze ook gaat doen, stapje terug, etc. Dan zou ik het van haar uit laten gaan welke hulp ze wilt en welke niet. Het wel blijven aanbieden, en er niet over mopperen.

**Geplaatst**: 12-02-15 14:13

Geplaatst: 12-02-15 14:13

De tip die Winged hierboven geeft, is zeker een goeie.

In de vierde klas heb ik zelf bij een dierenartsenpraktijk een 'mini stage' gedaan.
Zelf naar de praktijk gegaan, gevraagd of ik eens een dag(deel) mee mocht lopen, maar kreeg gelijk een heel leuk aanbod, waarbij ik meerdere dagen mocht komen en zo van alles heb gezien.
Spreekuren, operaties, werkzaamheden achter de schermen, etc.
Ik vond het in ieder geval super leuk en het was voor mij echt een eye opener, 'hier doe ik het dus voor!'.
Ben ook nog op de Universiteit van Utrecht geweest tijdens een open dag. Hier werd ook behoorlijk gehamerd op het feit dat het een gewilde opleiding is, maar waar je niet zomaar komt. (Beperkt aantal plaatsen, veel aanmeldingen, met goede punten ben je al een stapje voor)
Zo'n open dag is misschien nog wat te vroeg gezien ze pas in de eerste zit, maar het is een idee!
Een gesprekje/dag met een dierenarts kan je nu al wel doen. Zal ze zelf ook wel leuk vinden!

Als ze wel de brains heeft maar (nog) niet de motivatie, zou dat toch wel zonde zijn..

**Geplaatst**: 12-02-15 14:39

Geplaatst: 12-02-15 14:39

Bmamavan2 schreef:
Ik heb in ieder geval onze dierenarts al eens gebeld of ze een dagje mag meekijken

Hihi, en weer neem je haar dingen uit handen

Wil ze meelopen met de dierenarts? Laat haar dan zelf bellen, of langsgaan, ze is al 12 dat kan ze best

Verder zou ik haar eens je eigen verhaal vertellen. Gewoon een serieus, volwassen gesprek aangaan. Dat je haar niet steeds wil pushen (en je eigen ervaring met je moeder) maar dat je ook merkt dat ze het zonder pushen gewoon niet doet. Vraag eens aan haar wat ze wil

Misschien wil met rust gelaten worden en moet ze een keer onderuit gaan voor ze zelf verantwoordelijkheid neemt. Misschien vind ze het juist fijn om gepusht te worden? Misschien vind ze zelf dat ze een probleem heeft met leren? Volgens jou heeft ze genoeg motivatie (studieplannen en fijne klas) maar ziet ze dat zelf ook zo? Waar zou ze evt meer motivatie uit kunnen halen, denkt ze?

Ik lees hier namelijk vooral een verhaal van een moeder die wil meedenken en van alles wil regelen (en dat is zeker een pluspunt, begrijp me niet verkeerd), maar weinig van wat je dochter nou eigenlijk wil.

**Geplaatst**: 12-02-15 14:59

Re: Hoe dochter van 12 helpen/motiveren?

Geplaatst: 12-02-15 14:59

Add bij meisjes uit zich anders. En Add is erfelijk. ( niet kunnen automatiseren en ADD in de familie is een signaal )
Iets om in gedachten te houden

Mijn ouders zeiden altijd : joh blijf je toch een jaartje zitten, je kan je hele leven nog werken, een jaartje langer school is niets mis mee ...
En nooit gepusht, en ik was/ ben vermoedelijk erger dan jouw dochter.
En dus elk jaar kantje boord over.
Dat niet pushen op schoolzaken is mijn redding geweest wnt ik was zo tegendraads als wat. ( puber, met zichzelf in de knoop, altijd met andere dingen bezig, slechte concentratie en niet kunnen automatiseren )

**Geplaatst**: 12-02-15 17:44

Geplaatst: 12-02-15 17:44

Citaat:
Hihi, en weer neem je haar dingen uit handen
Wil ze meelopen met de dierenarts? Laat haar dan zelf bellen, of langsgaan, ze is al 12 dat kan ze best

Precies

.
Wel goed om met de mentor in overleg te gaan om verder te kijken naar hoe en wat (is ook huiswerk voor jezelf), maar verder zou ik toch echt naar haar toe wat meer achterover gaan leunen naar je dochter toe.

Bepaalde keuzes die je haar voorlegt kan ze best maken, bijvoorbeeld die van het opruimen van spullen, alles rondom het konijn.
Het 'iets niet doen' levert haar kennelijk meer op dan het wel doen. Je kunt die dingen ook aan elkaar koppelen.
Je wilt dit, ok, dan hoort dat erbij. Dan mag zij kiezen, maar draagt ze zelf de verantwoordelijkheid.

**Geplaatst**: 12-02-15 17:58

Geplaatst: 12-02-15 17:58

Maar als je dochter zelf wil blijven op deze school en klas, hoe wil ze dat dan doen?
Misschien is het nuttig daar eens een gesprek over te voeren. Dan ligt de verantwoordelijkheid bij haar en zal ze zelf haar neus stoten (of niet).
Dan kan ze ook aangeven wat ze van jullie nodig heeft en wat je vooral niet moet doen.

**Geplaatst**: 12-02-15 18:15

Re: Hoe dochter van 12 helpen/motiveren?

Geplaatst: 12-02-15 18:15

Je doet al erg veel voor je dochter. Zorg ervoor dat het geen pushen wordt. Ik weet nog wel dat ik vroeger een klasgenootje had op de middelbare school die elke dag moest laten zien wat ze als huiswerk had en die ouders gingen dan alles controleren. Nou daar had je bij mij het tegenovergestelde mee bereikt.

Nee ik denk dat je dochter een doel moet hebben. Zelf ik ik wel rete hard moeten werken voor het VWO en dat heb ik ook gedaan. Haalde niet altijd de beste cijfers maar het lukte wel. Ik wilde namelijk heel graag diergeneeskunde studeren (wat ik nu dus ook doe). Dat was mijn doel en dus mijn motivatie. Ik denk dat je haar juist moet laten gaan. Je kan haar niet dwingen en als ze zelf geen motivatie heeft voor het vwo, prima dan een stapje terug. Als ze dan toch ineens doorheeft dat ze ervoor moet werken en dit ook wilt, dan gebeurt het ook. Soms moet je jezelf even tegen komen en dus wakker worden.

Uiteindelijk kom je er ook wel als je havo doet en daarna vwo. Ben je iets langer bezig, maar ik ben ook van mening dat ieder kind zich anders ontwikkeld. Misschien is ze er eigenlijk gewoon nog niet zo aan toe. Dat had ik in mijn eerste jaar van een andere studie. Achteraf weet ik dat ik er gewoon nog niet klaar voor was. Het jaar erna op diergeneeskunde ging het prima! Een beetje de teugels laten vieren en laten weten aan je dochter dat je altijd klaar staat als ze hulp nodig heeft.

Heeft je dochter geen doel wat ze later echt geaag wilt doen? Als ze graag diergeneeskunde wilt studeren, laat haar eens meelopen met een dierenarts of een student diergeneeskunde.

**Geplaatst**: 12-02-15 19:08

Geplaatst: 12-02-15 19:08

Het enige wat ik kan zeggen is: praat me je dochter. Hoe meer hoe liever. Probeer op een of andere manier contact met haar te krijgen, zodat je echt een goed beeld krijgt over heel haar belevingswereld.

12 is een moeilijke leeftijd en gaat er niet op beteren! Terwijl jij als moeder je helemaal suf piekert over haar studie en toekomst, is zij misschien (waarschijnlijk) wel met heel andere dingen bezig. Hoe goed ken je haar nu eigenlijk nog echt? Ouders denken vaak dat ze de waarheid over hun kind in pacht hebben, maar daar kan je zelf nog wel eens van schrikken. Pubers zijn een kei in het leiden van een dubbel leven, het is gewoon een moeilijke tijd.

Pas als je haar écht begrijpt, in alle opzichten, kunnen jullie samen ook een manier vinden om met school om te gaan. SAMEN. Maar dat vergt tijd en energie.

En goed dat je haar droom van diergeneeskunde wil stimuleren, maar hou er rekening mee dat het net zo goed een bevlieging kan zijn. Heel veel jonge meiden willen dierenarts worden. Staar je daar dus niet blind op, maar kijk eerder in het nu. Maak van nu een leuke schooltijd, waarin leren leuk is, en dan vindt ze vanzelf haar weg naar succes wel.

Het is wel goed dat je haar hobby's en vrije tijd stimuleert, een gelukkig kind leert ook beter!

**Geplaatst**: 12-02-15 19:17

Re: Hoe dochter van 12 helpen/motiveren?

Geplaatst: 12-02-15 19:17

Je zegt dat ze dierenarts wil worden, wijs haar er dan op dat je dan echt wel goede resultaten moet halen om uitgeloot te worden (of zeg ik nu nonsens? sorry ik ben niet zo bekend met het Nederlands systeem)

En over de nonchalance tegenover spullen: laat haar zelf instaan voor paardenspullen bijvoorbeeld of andere zaken, zodat ze de waarde ervan leert kennen.

Ik zie het hier genoeg, meiden die de nieuwste iPhone hebben of het laatste model hebben en een nieuwe willen, dan smijten ze hem gewoon te pletter op de grond en krijgen ze een nieuwe

Of ze hebben er echt geen bal respect voor en gooien hem in het rond, want tja, mammie en pappie betalen toch alles...

**Geplaatst**: 12-02-15 19:27

Geplaatst: 12-02-15 19:27

Slina schreef:
Ben bang dat als ze een niveau omlaag gaat, het nog meer 'la la la' wordt.
Toen ik van vwo naar havo ging, had ik het ineens zo makkelijk dat ik zelfs voor mn eindexamens m'n boeken niet heb opengedaan. Motivatie was meteen weg. (Kon namelijk wel vwo)

Hetzelfde hier, nu ik op het hbo zit moet ik wél wat doen maar nu doe ik het ook. Ik heb er totaal geen spijt van dat ik een niveau omlaag ben gegaan, ik heb het ontzettend naar mijn zin op mijn opleiding. Stel ik had toch universiteit willen doen had ik na de havo nog in 2 jaar vwo kunnen doen (ja je verliest dan een jaartje, maar wat maakt het uit? Ik ben nu een van de jongsten in mijn klas terwijl ik op de middelbare/basisschool altijd de oudste was, dat jaartje is niks.) Mijn ouders hebben ook non-stop achter mijn broek aangezeten, en geloof me, dit werkt averrechts. Een puber zit niet te wachten op een ouder die constant zegt wat ie moet doen.

Nomineer dit bericht ×