Geplaatst 
Voorheen werkte ik altijd in een winkel, ik was daar prima op mijn plek en had ook doorgroei mogelijkheden als filiaalmanager maar omdat ik graag echt iets anders wou heb ik dat afgewezen. Iets in de administratie zag ik wel zitten dus ging ik solliciteren, wel zonder ervaring want ik heb hier geen vooropleiding oid voor gevolgd. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek op een notaris kantoor als receptioniste met ook administratieve taken. Wat was ik blij! Na een paar dagen hoorde ik dat ik het niet was geworden maar iemand anders dat ze nog een ander alternatief voor mij hadden want er ging iemand de ziektewet in met dezelfde functie en die mocht ik vervangen. In eerste instantie voor een half jaar. Na er over nagedacht te hebben ben ik er voor gegaan, ik had immers niks te verliezen. Ik kon afgelopen 3 december beginnen dus had ik ontslag genomen bij de winkel waar ik werkte.
Van mij zelf ben ik wat onzeker en vond het ook wel spannend toen ik er aan begon, ik wist immers niks van het vak en er stond mij nog een hoop te wachten. Toch had ik er erg veel zinin, laat maar komen! Eenmaal begonnen vond ik het wel heel erg pittig.. er kwam een hoop informatie op mij af, het andere nieuwe meisje was 3 weken eerder begonnen en vond het ook lastig dus we zaten in het zelfde schuitje. Toch lag zij gelijk al veel beter in de groep. Ze is veel opener dan mij en een populair meisje, iedereen vind haar fantastisch. Daar ging mijn onzekerheid weer.. intussen werd ze goed bevriend met andere collega’s en sprak ook privé met hun af. In de pauze(we hebben een uur pauze) gaat ze ook met een collega mee naar huis. Hartstikke leuk natuurlijk maar toch voel ik mij een beetje buitengesloten als ik dan weer in mijn eentje een broodje weg eet in de kantine. Van mij zelf ben ik wel sociaal maar als ik het gevoel krijg dat ik “er niet bij hoor” trek ik mij dan snel terug.. dat is helaas een hele slechte eigenschap van mij.
De sfeer met de andere collega’s is niet altijd even gezellig. De werkdruk ligt hoog en niet iedereen kan dat goed aan.. daardoor wordt de sfeer er niet gezelliger op en ontstaan er zo nu en dan wat spanningen op kantoor. Zodra ik daar binnen stap bekruipt mij al een naar gevoel..
Een paar weken geleden is mijn contract ter sprake gekomen, ik mag blijven tot januari 2020 want het ziet er naar uit dat de collega die ik vervang voorlopig nog niet terug is. Dit contract is nog niet getekend want mijn huidige contract loopt nog tot 3 juni.
Nu een paar maanden later merk ik dat ik er gewoon echt totaal niet op mijn plek ben, ik vind het lastig om me goed in de groep te mengen en vind het niet prettig om er heen te gaan. In de ochtend ga ik er met buikpijn heen en hoop ik dat de dag snel voorbij is.. eerst nam ik het met een korreltje zout maar merk dat het nu zijn tol gaat eisen, de hele week ben ik er zo druk mee dat ik totaal niet goed in mijn vel zit..
De afgelopen 2 weken heb ik vakantie gehad en ben ik weg geweest, wat voelde ik me heerlijk! Ik werd weer helemaal mezelf en zat weer lekker in mijn vel. Maar zondag avond begon de ellende weer, ik moest afgelopen maandag weer beginnen.. wat ik totaal niet had verwacht is dat ik die avond niet kon slapen, ik heb de hele nacht wakker gelegen en gepiekerd en ben in paniek geraakt. Maandag ochtend besloot ik dat ik niet zo naar het werk kon want ik had echt de hele nacht niet geslapen en heb mij afgemeld met de reden dat ik niet goed in mijn vel zit en voor mij zelf eerst een aantal dingen op een rijtje moet hebben. Mijn werkgever had het niet verwacht en zei dat hij het vreemd vond, ik had toch immers net 2 weken vrij gehad? Ik heb niet gezegd dat het door het werk komt maar door dat ik even met mijzelf in de knoop zit. Daarna heb ik de huisarts gebeld omdat ik al een langere tijd niet goed in mijn vel zit mede door dit werk. Omdat mijn onzekerheid mij vaak in de weg zit heeft hij besloten mij door te verwijzen naar een psycholoog. Daar kan ik gelukkig volgende maand terecht in de hoop dat ik er eindelijk wat aan kan gaan doen.
Maar nu.. ik ben 2 dagen thuis geweest om voor mijzelf wat dingen op de rit te krijgen en heb besloten dat dit niet zo kan.. ik moet daar weg voor dat ik er echt aan onderdoor ga. Ik ben al wat om mij heen aan het kijken maar in mijn situatie valt het niet mee om wat te vinden. daarom besloot ik dat ik het ook niet erg vind om wat “lager” werk aan te pakken puur voor mijzelf, om weer even rust te krijgen in mijn hoofd.
Het is de bedoeling dat ik morgen wel weer aan het werk ga en een gesprek aan ga met mijn werkgever. Maar wat vind ik het spannend.. ik vind het ook moeilijk om mijn situatie uit te leggen, waar ik mee zit en waarom. Het is voor mij een gevoelskwestie. Ik kan mij zelf daar gewoon niet zijn. Ook ben ik bang dat de collega’s heel raar op mij gaan reageren dat ik 2 dagen afwezig ben geweest zonder aanleiding van te voren. Helaas ben ik altijd heel gevoelig voor wat andere mensen van mij vinden of zullen denken.
Hebben jullie nog tips of wat zouden jullie doen? Ik merk echt dat ik er steeds meer aan onderdoor ga, vooral nu ik op vakantie er achter ben gekomen dat dit het echt gewoon niet is voor mij.
Bedankt dat ik de ellende even van mij af kon schrijven!
