Even een intro bij dit (ietwat) lange verhaal.
Ik zeg al jaren dat ik graag internationaal dingen wil ondernemen. Ik ben nu 3de jaars Communication & Media Design student en had mijn zinnen gezet op Japan als buitenlandse minor/stage/plek om een deel van m'n studie te vervolgen. Na veel drama, gezeur, proberen en moeilijk doen heb ik dit er niet door gekregen bij mijn studie waar ik nog steeds niet heel happy mee ben, maar het zij zo. Heel erg pissig over geweest, vooral ook verdrietig om het naast een lange droom ook een enorm leerproces voor mij zou zijn en enorm educatief ten opzichte van mijn studie.
Nu is het zo dat je je kan opgeven voor een aantal mogelijkheden waar je eigen studie partner universiteiten heeft, en met het aanmelden moet je een 1ste, 2de en 3de keuze aangeven (minor van 6 maanden). De keuzes waren allemaal niet heel erg in mijn 'dit-vind-ik-een-educatieve-uitdaging' dus ben uiteindelijk voor de beste opties in mijn optiek gegaan
Mijn lijstje zag er zo uit:1 - Oita, Japan (partner universiteit van eenandere studie dus kon eigenlijk niet, maar ik ben koppig
)2 - Manchester, UK
3 - Linkoping, Zweden
Afijn, in eerste instantie was ik voor de eerste selectie (1 februari) uitgeloot maar ik kreeg vandaag bericht van mijn studie coordinator dat er dus iemand voor Linkoping is uitgevallen en of ik eventueel alsnog het traject in wil als dat allemaal lukt qua tijd. Nu heb ik altijd geroepen dat ik in het buitenland wil studeren om mijn kennis te vergroten, de sprong in het diepe en gewoon, de ervaring zelf op te doen. Echter begin ik me nu toch een beetje ongerust te maken. Er gaan volgens mij nog 2 of 3 andere studenten van mijn studie die kant uit, maar toch zit je er redelijk alleen.
De zorgen? Tja, m'n thuissituatie zit niet helemaal lekker, een half jaar m'n vriend niet zien, een half jaar in een totaal andere (nieuwe) omgeving, een half jaar weg van het vertrouwde en de kans dat het tegen valt. Nog wel meer wellicht, maar voor nu zijn dit mijn voornaamste.
Aan de ene kant denk ik 'stop met zeuren, doe het gewoon', dit is even eens wat m'n vriend zegt. Hij is enorm supportive en vindt ook dat ik het voor de volle 100% moet doen, maar ik vind het vooral spannend
Zijn er Bokkers die een periode abroad gestudeerd hebben en hoe is dit bevallen? Wellicht Bokkers die in Zweden hebben gezeten? 
- Voordat ik commentaar krijg over het hele Japan verhaal, hier zit een jaar aan discussie en onbegrip vooraf dus het heeft niks met 'drammen' te maken, meer met frustratie over het feit dat ze je in alles aanmoedigen maar puntje bij paaltje alles te moeilijk lijkt/blijkt -



.