Geplaatst Ik heb heel erg leuk werk. Twee jaar geleden ben ik er begonnen met mijn afstudeerstage, heel erg leuk. Ik zit in de machineonderdelen, wil niet te ver in detail treden, maar we hebben een internationale webshop. Ik heb een contract voor 3 dagen per week wat inmiddels weer verlengd is, simpelweg omdat er nog geen ruimte is voor een groter contract. Mijn loon is niet zo heel hoog, maar ik stel een leuke baan voor het geld.
Alleen is het leuke er wat af aan het gaan, sinds ik afgelopen juni een nieuwe collega kreeg. Een hele goede vriend van mijn baas en zijn vrouw. Zo vooraf had ik er totaal geen problemen mee, mijn baas en zijn vrouw zijn onwijs leuke mensen en ik verwachtte dat hun vriendenkring niet veel anders zou zijn.
Helaas had ik op de eerste dag al flinke ruzie met hem. Ik legde namelijk niet uit wat ik aan het doen was, terwijl ik ook niets aan het doen was. Niets van belang (het uitprinten van de orders was nodig voordat ik hem kon uitleggen wat ik aan het doen was).
De week erop meende hij zich al aardig te kunnen redden en gaf hij aan dat ik mijn derde dag vrij kon nemen, dit was op dat moment ook wel prettig voor mij in verband met mijn afstuderen (dat heeft namelijk al met al anderhalf jaar geduurd). De week erop kom ik weer op het werk en staat er een doos met onderdelen en vraagt hij mij of ik wil kijken of er nog iets bij zit wat we zelf weer kunnen verkopen, omdat de klant heeft afgezegd. Hier zat een pomp in waar op het doosje een motortype stond, waarvan ik zeker wist dat we die zelf al in het assortiment hadden (en zo'n 70 euro goedkoper ingekocht dan hij had gedaan). Ik zei dat en hij bleef volhouden dat we die pomp niet hadden. Uiteindelijk wijs ik hem op de pomp op onze webshop en gaf hij het half toe. Toen mijn baas binnen kwam vroeg hij mijn baas de doos met onderdelen ook te bekijken: "J. zegt dat we die pomp al hebben." Baas pakt de pomp op en zegt meteen: "Ja, die hebben we wel, dit had nooit besteld mogen worden!" Waarop mijn collega reageert met: "Tsjah, die kwam er gewoon bij mee."
Door de aanvaringen die ik de week ervoor al had gehad met mijn collega, heb ik er niets van gezegd.
Toen mijn baas en zijn vrouw op vakantie zijn geweest hebben we ook een paar aanvaringen gehad. Zó erg dat hij op een gegeven moment tegen mij heeft gezegd: "Joh J. Weet je, ga lekker naar huis ofzo." Waarop ik heb gereageerd: "Als ik nu naar huis ga, meld ik mij ook ziek." Aangezien ik me op dat moment ook behoorlijk zo voelde.... Na mijn uitspraak over ziekmelden is hij aardig ingedamd en hebben we de rest van mijn baas z'n vakantie redelijk kunnen werken.
Na hun vakantie heb ik met mijn baas gesproken, nouja, zijn vrouw, dat leek me beter. Hiervoor had ik al met een goede kennis besproken wat verstandig was om te vragen en te zeggen. Het werd hierdoor een goed zakelijk gesprek, waarmee ik mijn hart voor de zaak voorop heb kunnen stellen. Op dat moment had ik namelijk het idee dat de taakverdeling en hiërarchie niet duidelijk was voor mij en mijn collega en we daarom met elkaar in de clinch lagen.
Ik heb ook gemeld dat ik er niet van gediend was dat mij op dag 1 door hem werd gevraagd wat ik in de zes jaar tijd dat ik vrijgezel was had uitgespookt. Ik hoef mijn seksleven toch zeker niet te delen met een man die twee keer mijn leeftijd is.
Het najaar verliep vrij goed, weinig aanvaringen, ook al probeert hij me vaak zijn mening op te leggen. Nu heb ik een sterke eigen mening en ben ik ook niet bang om daarvoor uit te komen. Maar het gaat in dit geval om hele simpele dingen, zoals het veelvuldig vertellen dat ik raar ben (omdat ik een hele diverse muzieksmaak heb en graag 3FM luister), dat hij nooit, zoals mijn ouders (heel nadrukkelijk genoemd), Peugeot zou gaan rijden. Allemaal van die kleine dingetjes.
Als ik na een vrije dag op mijn werk kom, heb ik er geen moeite mee om mijn theekopje even af te spoelen en weer te gebruiken. Kreeg een heel betoog over hygiëne, waarop ik reageer met: "Ach, als ik een stal heb uitgemest en dan snel wat wil eten ga ik ook niet eerst m'n handen wassen. Ben ik nog nooit ziek van geworden." Nouja, sindsdien zal hij me ook wel niet als de schoonste thuis zien
Of die keer dat hij het had over emigreren naar een warm land, waarop ik aangeef dat ik daar weinig voor voel. Twee weken Frankrijk vind ik meer dan genoeg warmte en buitenland, bovendien is mijn hobby hier in Nederland. "Nou, dan laat je je wel flink beperken door je hobby..."
(bedenk dat gezicht erbij) "Tsjah, mijn hobby is mijn leven." Wat ik wel afschuwelijk vond is dat hij mijn collega tijdens de lunch verschrikkelijk heeft lopen af te branden. Dat vond ik zó misselijkmakend, en toch durfde ik er niets van te zeggen, waar ik me ook nog steeds vreselijk schuldig over voel naar mijn (vier jaar jongere) collega toe. Hij wist dat deze collega het thuis niet heel makkelijk heeft en begint hem af te branden op het feit dat hij een grote bek heeft (vreselijk overdreven, collega stelde enkel een kritische vraag uit pure interesse), maar uiteindelijk ook maar in een Golfje rijdt.
Echter ben ik me de afgelopen weken steeds meer gaan ergeren aan andere dingen. Zo nam hij het uitdraaien van de bestellingen voor zijn rekening en deed hier al snel anderhalf uur over, waar ik in een half uur klaar was. Vraagt hij mij (baas heeft mij andere prioriteiten gegeven) om simpele dingen over te nemen. Het aanmaken van een handmatige order, het snel even online zetten van een product. En heeft hij onlangs een dubbele betaling geconstateerd op de bank (hij is dus ingelogd) en vraagt mij deze dubbele betaling terug te storten. Hoe bedoel je bureaucratie? We zijn geen overheidsinstantie!
Ik neem deze klussen maar aan, omdat ik heb gemerkt dat het al die ellendige discussies uit de weg haalt. Ik weet dat het niet de bedoeling is, maar die twee minuten werk die de meeste werkzaamheden zijn, zijn me de energie van de discussie niet waard...
Afgelopen donderdag was er weer eens sprake van een spreekwoordelijke druppel die de emmer redelijk vol begint te druppelen... Ik kreeg van hem de opdracht om een beschrijving bij een product aan te passen. De gegevens die hij aanleverde had hij pas gemeten en toen ik de rest van de beschrijving zag, wist ik meteen dat de gegevens niet correspondeerden. Ik heb hem gevraagd of het écht goed gemeten was, want iets klopte niet. Hij werd op dat moment al pissig en zij met een sneer dat ik het dan maar moest nameten. Ik ben gaan nameten en inderdaad, zijn meting klopte, wat dus inhield dat de beschrijving niet klopte. Nu wil je een product van 40 euro niet de hele wereld over sturen, om vervolgens te constateren dat het niet het juiste product is voor de klant.
Hij werd boos op mij, omdat ik hem niet vertrouwde. Ik was koppig en moest hier snel iets aan gaan veranderen. Voor het eerst sinds ik met hem werk is het mij gelukt om mijn tranen hierbij in te houden. Het is niet wat hij zegt, het is de manier waarop. Hij mag graag zijn mening aanpraten.
En inmiddels heb ik het gevoel dat hij vreselijk onzeker is over zichzelf.
Maar al deze dingen leiden er wel toe dat ik op zondagavond maar moeilijk de slaap kan vatten. Dat ik mijn ouders en zusje onder het eten vreselijk loop te vervelen met geklaag over hem en niet zelden flink wat tranen. Ik wil het gezellige samenzijn bij het eten niet verpesten. Ik wil niet dat ze mij zo verdrietig zien. En ik herken in deze ik, de ik die ik drie jaar geleden was. Vreselijk onzeker, angstig, bang, voor één persoon in mijn leven. Toen deze persoon uit mijn leven verdween, ben ik een ander mens geworden. Ik wil niet terug naar de persoon die ik daarvoor was.
Ik wil mijn baas niet teleurstellen door mijn pas verlengde contract zo snel af te zeggen. Ik wil hem ook niet voor z'n hoofd stoten door te vertellen dat zijn goede vriend niet mijn goede vriend kan worden en daarmee ook mezelf in de voeten schieten. In oktober ben ik begonnen met solliciteren, maar dat heb ik weer aan de wilgen gehangen toen het beter ging.
Kortom, ik weet gewoon niet wat ik moet.
Ik hoop dat jullie me wat goede tips en troostende woorden kunnen bieden.
niks van zo'n rare aantrekken hoor! Jouw leven, jouw passies, jouw hobby's! Die man heeft een veel te grote waffel, zeker voor een "nieuwe". Heb je je baas hier al over gesproken? Ervaren je collega's het ook zo? Sterkte 
Ik heb weinig controle over mijn tranen, die komen zonder aankondiging. Of ik nu blij, boos of verdrietig ben. 
Maar de vragen en de 'interesse' komen er altijd als hij zijn leven met het mijne, of erger, met dat van mijn ouders, wil vergelijken. Ik weet nu al dat het niet delen van mijn leven met hem, maar in de kantine wel met mijn collega's, gaat zorgen voor een discussie. Dat is dan zo... Tips blijven natuurlijk ten alle tijde van harte welkom! Met name mogelijke reacties, daar kan ik niet genoeg van hebben. 