Geplaatst 
Het is een beetje moeilijk te verwoorden, want het is al een goede 6 jaar aan de gang, als er iets niet duidelijk vermeld staat, vraag gerust.
Het is geen heb-medelijden-met-mij-topic, ik ben hier serieus over, en ik hoop ook serieuze antwoorden te krijgen. 
Ik ben in 2008/09 begonnen met het middelbaar, toen was ik 12. Mijn eerste jaar was voor mij zeer moeilijk. Ik had 'het middelbaar' toch wel onderschat, en ik had een aantal onvoldoendes op het eindrapport, waardoor ik mijn jaar moest overdoen. Uiteindelijk voor een andere school gekozen en 2009/10 ben ik daar dan gestart.
het eerste jaar op de nieuwe school ging vrij vlot. Het tweede jaar ook, alleen raakte ik toen bevriend met de verkeerde vrienden. Ik kwam te laat op school, of ik ging helemaal niet. Zette een grote mond open voor een onnozel klein ding, en dat alleen "omdat zij dat ook deden." Dat jaar is er in de familie ook iets gebeurd, waardoor ik mezelf kwijt was, ik zat er mentaal door, ik kon met niemand praten, dus kropte ik alles op. Uiteraard was ik voor dat jaar niet geslaagd.
Het jaar daarna (ondertussen zat ik dus al 4 jaar in het middelbaar, en ik was nog maar tot het 2e geraakt) ging beter. Ik had het besef gekregen dat ik echt niet goed bezig was, en mijn toekomst aan het verpesten was, "vrienden" wat links laten liggen, en ik ging weer om met mijn échte vrienden. In die vriendenkring was er een nieuwe jongen gekomen, en het klikte meteen tussen mij en hem, vriendschappelijk. We deden leuke dingen samen, op school ging alles goed, hij hielp me met àlles. Uiteindelijk van het 1 komt het andere, en we werden een koppel.
Ik slaagde voor mijn 2e jaar, en ging over naar het 3e. Dat had ik toch wel iets onderschat, maar mijn punten waren nog 'te doen'. Ik kreeg zeer veel hulp van mijn vriendje, hij was meer bezig met mijn schoolresultaten, als met de zijne. Dat jaar zagen de leerkrachten wel dat ik mij herpakt had, en ze geloofden ook weer in mij. Uiteindelijk was ik er op het einde van het jaar niet door, en ja echt, mijn wereld stortte in. Ik was echt niet van plan elk jaar dubbel te doen, vooraleer ik ervoor slaagde..
Uiteindelijk "moest" ik wel een deeltijdse opleiding volgen. Hier wil ik niks over kwijt, of toch niet via dit topic. Geïnteresseerden mogen uiteraard een pb sturen, maar ik stuur niet naar iedereen terug, ik wil het niet aan de grote klok hangen, hiervoor graag respect. Ik volg een opleiding 'paardenhouderij'. Ik ga 1 dag in de week naar school en de overige 4 dagen werk ik/loop ik stage op een bedrijf, ivm mijn opleiding. Mijn eerste stageplek was een hel, ze maakten gebruik van mij, en lieten me onnozele klusjes doen, die niks met mijn opleiding te maken hebben. Uiteindelijk veranderd van plek, maar ook daar is het niet geweldig.. Mijn stagemeester/bazin loopt constant te roepen tegen mij over van alles en nog wat. Het is gewoon niet leuk...
Overlaatst was ik met mijn moeder en hond in de dierenspeciaalzaak hier in de buurt, en er hing een folder aan de kassa dat ze een part-time mederwerker/ster zoeken, en toen ik dat las, keek ik naar mijn moeder en we dachten echt hetzelfde. Dit is ondertussen al een week geleden en ik blijf er maar mee in mijn hoofd zitten.. Mijn mama staat achter mijn keuze, zij weet dat ik echt schoolmoe ben, en hoe de situatie is op mijn stageplek. Mijn vader is een ander verhaal
Maar nu, zit ik er dus mee. Ofwel nog 3,5 jaar verder doen met mijn opleiding, zodat ik toch mijn diploma secundair en paardenhouder heb, of stoppen met school en gaan werken?
Ik zelf ben echt geen bankenzitter, ik ben graag bezig, ik wil dingen bijleren. Op mijn stage leer ik jammer genoeg niks bij, en op school vind ik het ook niet leuk.
De paardenwereld is een zeer harde wereld, en als je naar zo'n school gaat, en ze weten dat je 'maar' een fjord hebt en geen sportpaard van weet-ik-veel-hoeveel-geld, word je gewoon niet aanvaard..
Alvast bedankt voor het lezen.
Met doemdenken bereik je natuurlijk helemaal niks (maar blijf wel realistisch). 
Niet eens gezien, geen idee 
Stom! 
