Bokt.nl

Urielle schreef:

Persoonlijk zou ik elke jongere adviseren om eerst minstens een jaartje op jezelf te wonen voor je gaat samenwonen, juist vanwege de bovenstaande post. Eerst leren wat het op jezelf wonen inhoudt en dan pas dat gaan combineren relatieperikelen.
Hebben jullie ook een back up plan voor het geval hij zijn baan verliest of langdurig in de ziektewet belandt? Deze drie maanden heb je tijd om alle mitsen en maren te bespreken. Wat als zijn inkomen wegvalt, wat als de relatie niet lekker loopt (zorg dat je ingeschreven staat voor een huurwoning zodat je weg kunt als het moet! Over een paar jaar ineens weer bij je ouders aan tafel is helemaal een ramp), wat als er financiële problemen door veranderingen vanuit de overheid, wat als jouw studie langer duurt dan gepland,..

eeeeef_x schreef:

Hallo mensen !

Nou we zijn d'r uit hoor, ik trek bij hem in !
Kosten waren goed, tijd en ruimte is goed. Het enige wat ons nu tegenhoudt is het vinden van een bijbaantje voor mij. En ik zoek nog steeds een stalling voor mijn paard.. die ik niet kan vinden.
Zo jammer dat de kleine dingen ons tegenhouden nu...

Matheno schreef:

eeeeef_x schreef:

Hallo mensen !

Nou we zijn d'r uit hoor, ik trek bij hem in !
Kosten waren goed, tijd en ruimte is goed. Het enige wat ons nu tegenhoudt is het vinden van een bijbaantje voor mij. En ik zoek nog steeds een stalling voor mijn paard.. die ik niet kan vinden.
Zo jammer dat de kleine dingen ons tegenhouden nu...

Ik dacht dat je zei dat je al stalling gevonden had die zelfs goedkoper was als de stalling waar je nu staat?

eeeeef_x schreef:

Goeiemiddag,

Na een paar maanden te hebben 'samengewoond' met mijn vriend ben ik nu weer thuis. Bah bah bah, wat voel ik me ellendig. Het slapen wil niet, en niks zit mee. Ik klink misschien een baby, maar ik mis hem zó erg.. ik kan er niet meer tegen. Hij woont ongeveer een uur reizen van me af, en aangezien ik een opleiding heb en verder niet elke dag 2 uren kán reizen, is het niet anders dan dat ik hem alleen in het weekend zie. Maar wat word ik er toch moe van.
Ik zit helemaal niet goed in m'n vel, en ben ontzettend verdrietig. Ik mis hem gewoon heel, heel erg.
We hadden al plannen gemaakt om te gaan samenwonen als ik 18 werd, dit is over 3 maanden. Maar om eerlijk te zijn, kan ik niet zo lang meer wachten. Ik word met de dag ongelukkiger.

Nu weet ik dat het legaal is om met je 17e het huis uit te gaan en te gaan samenwonen. Maar hoe breng ik het bij mijn ouders? Mijn moeder was ontzettend enthousiast dat ik op mijn 18e het huis uit zou gaan, want het is 'hoog tijd' vind ze zelf. En daar heeft ze gelijk in.

Mijn vriend woont al op zichzelf, heeft een fulltime baan en heeft dus voldoende geld om zijn huis en alles er omheen te onderhouden. Ik ben nu nog 17, en word dus over 3 maanden 18. Qua financiën is het te doen, want ik krijg straks stufi, en dat is een goed bedrag als het mee zit.
Ik heb al een mooi plekje gevonden voor mijn paardje, en ze zou daar goedkoper staan als waar we nu staan.

Ik heb niks hier, ik voel me ongelukkig en in de plaats waar mijn vriend woont zijn mijn kansen qua school, stage, wonen, werken én mijn paard veel groter. Ik zie eigenlijk niet in waarom ik er niet heen kan gaan.

Maar ik zit op een roze wolk, ik heb het zelf door.

Is er iemand met een nuchtere blik die mij kan vertellen of het mogelijk is? Of het inderdaad een goed plan is? Dat ik met 17 ga samenwonen is jong, ja, daar ben ik mij bewust van. Maar ik zou zo graag weg willen hier, zo graag...