Ik zou naar manege B gaan. Ik heb zelf ook zoiets gehad. Ik reed eerst op een handelsstal met erg aardige mensen waar de "manegepaarden" handelspaarden waren die ze niet konden verkopen. Of ze waren heel lelijk. Of ze hadden een gestoorde karakter. Of allebei. Bij de meeste gelde het gestoorde karakter. De paarden stonden in hele kleinen boxen (behalve dan de pension paarden, die stonden in hele grote boxen). Er was in het begin een pony die heel lief was (ze konden hem niet verkopen omdat ie problemen had met zijn rug) en ik reed er bijna iedere week op, toen werd ik te zwaar. Toen kwam weer een andere pony (met een gestoord karakter) en alles ging rampzalig. Na een tijdje wende ik aan hem en ging het steeds beter, ik kende hem zo goed dat ik op al het verzet automatische een tegenreactie inzette en omdat ik daardoor al in kon grijpen voor dat ie moeilijk ging doen probeerde die het na een tijdje niet meer, zo konden we mooi geconcentreerd en ontspannen rijden. Toen ik me meer in paarden ging verdiepen kwam ik een paar punten tegen bij de manege die me niet zo goed bevielen: te kleine boxen geen ruwvoer geen contact met elkaar en geen liksteen. Ik stak me kop in het zand want ik wou geen andere manege ik wou mijn lievelingspony niet kwijt. Na een tijdje hoorde ik dat er in de buurt ook een andere manege was met grote boxen, ruwvoer, liksteen, contact met elkaar en een goed karakter. De enige maar was dat ik mijn lievelingspony niet kwijt wou en ik een beetje onzeker ben en de eigenaars niet zo aardig waren (en daar wordt ik nog onzekerder van). Ik ben uiteindelijk maar naar die andere manege gegaan en ik leer er veel meer en van dat onaardige gedoe valt achteraf toch nog mee. Het is moeilijk om je lievelingspony kwijt te raken, maar soms is het toch het beste. Ik had foto's van ze gemaakt maar bij mij waren ze allemaal mislukt
Laatst bijgewerkt door Louise95 op 12-01-08 18:30, in het totaal 1 keer bewerkt