Net weer les gehad en het ging hardstikke goed tot...
ik met paard en al dwars door een hindernis vloog, paard op de knieen ik er bijna af, maar kon gelukkig net blijven zitten paard weer in de benen en gallopeert rustig door.
Weer aangereden en een weigering, niet van mijn paard maar van mij. Ik zat gewoon helemaal te shaken. Daarna nog wel het parcour verder gesprongen maar met veel weigeringen (van mijn hersens).
Dit heb ik dus heel vaak, zodra het iets hoger wordt of er gaat iets mis, wordt ik bang en spring ik zelf niet meer. Mijn paard is hardstikke braaf en springt doorgaans wel terwijl ik heel hard NEE NEE denk.
Gaat het weer een tijdje goed dan durf ik weer wat meer, maar zodra het hoger wordt dan 1.10 m spring ik niet meer met zelfvertrouwen.
Of zoals vanavond als er wat mis gaat.
Hoe kom ik van mijn springangst af? Ik wil zo graag maar zo kom ik nooit verder. Uiteraard merkt mijn paard het gelijk en de eerst wil hij nog wel wat voor me doen, maar op een gegeven moment denkt hij ook 'ja doe het zelf maar'. Iemand tips?
Ik spring elke week onder begeleiding en af en toe ga ik naar de manege als er een parcour staat. Verder spring ik in de zomer thuis ook wel (heb geen bak). Ik had zelf zoiets: als ik maar regelmatig spring wordt het wel beter, maar ik ben elke keer terug bij af.
Maar dat is misschien wel iets persoonlijks..
) 