Geplaatst In het begin (paar maand onder het zadel) was ze slecht aan het been (wel voorwaarts, alleen op haar manier en wanneer zij het wilde) en lastig te sturen en erg scheef.
Na een tijdje ging het steeds beter en beter en kreeg ik haar steeds meer onder controle en ging ze voor mijn gevoel netjes aan de teugel lopen. Uitstrekken, wijken, schoudervoor, zelfs richting schouderbinnenwaarts. Tot mijn clubinstructeur blijkbaar vond dat we nu maar eens echt aan het werk moesten en ineens was die oude manier, die zo lekker vertrouwd was en makkelijk voelde, niet goed meer...
Ze moest meer op het achterbeen... Ze stuwde in plaats van dat ze droeg...
Een hele rotperiode kwam toen waarbij mijn hele idee van hoe ze hoorde te lopen omver werd gegooid... Ze moest meer haar achterbenen buigen, haar hals moest meer opbollen langzamer en meer gedragen lopen. En toen die manier gingen toepassen werd ze meer tegen het been en minder voorwaarts, ze ging minder makkelijk opzij en wilde minder goed uitstrekken... Ik werd er zo erg onzeker van dat ik het gevoel had helemaal niet te kunnen rijden en het nooit te begrijpen... Vanuit dat gevoel heb ik Moenira toen meegenomen naar Carmen omdat zij zo goed uit kan leggen en altijd heel vriendelijk en opbouwend is in haar kritiek.
Ondertussen gaat ze in ogen van iedereen (instructrice Carmen, clubinstructeur en eigenaresse en lesgenoten) steeds beter en mooier lopen... Maar waarom willen die oefeningen dan nu niet meer goed
Sommige stukje gaat ze al een beetje swingen, en de galop gaat ze steeds vaker stukjes bergop galoperen en voelt het veel beheerster en compacter. De hals wordt beter gedragen en ze is veel stiller in de aanleuning (die is ook anders geworden, voorheen heel licht en soms los/vast, nu steviger met meer verbinding)
Carmen zei gister dat ik haar waarschijnlijk eerst meer op haar eigen maniertje liet lopen en dat het nu meer van mij is en dat ze daarom weer opnieuw haar balans moet vinden. (dus ook opnieuw die middendraf moet leren op deze nieuwe manier, vanuit het achterbeen) Die balans problemen kom je dan tegen in de verschillende oefeningen... (schoudervoor, wijken, halthouden, uitstrekken)
Zodra ze haar balans weer beter terug heeft gevonden en ze sterker wordt, zullen die oefeningen ook weer beter worden, en makkelijker gaan
Ik ben benieuwd wat jullie ervaringen zijn. Hebben jullie dit zelf ook meegemaakt? Hoe ontwikkelde het zich?
En natuurlijk is alle ervaring en inzichten van de meer ervaren (lesgevende) bokkers van harte welkom!
Ik heb echt wel vertrouwen in mijn instructeurs, maar ben ook onzeker over mijzelf.... En mijn eigen rol bij dit probleem. Ik leer het laatste jaar pas echt wat rijden is, door veel en goede begeleiding en ook andere pony's die andere dingen kunnen laten voelen. Als ik alleen al kijk naar hoe anders ik mijn eigen pony rijd, en hoe anders hij nu kan lopen als ik les heb, dan is het een heel groot verschil...
Het voelt gewoon enorm frusterend als je eerst denkt een heel end op weg te zijn, en je dan voor je gevoel een hele stap terug moet doen (ookal weet je dat het nodig is om die basis goed te krijgen als je iets wilt bereiken en echt wilt leren rijden)...
Dus barst alstjeblieft los!
) waarop zij meteen reageerde: Als je in de basis een stap terug moet doen, doe je later 2 stappen weer vooruit! 
ik ben blij dat je het er netjes uit vond zien. Voor mijn gevoel ging het die les niet helemaal lekker omdat ze zo moeilijk haar achterhand opzij wilde zetten en het halthouden maar niet wilde.
) en rijden we afwisselend voorwaarts/neerwaarts en meer opgericht.
Alleen haar maat viel me tegen toen je afstapte 