Geplaatst MirandaFuego schreef:MirandaFuego schreef:Hoi hoi!
Wat ik zou doen met zo'n paard?
Eerst wéér een hele zomer op de wei knallen, verder niks, laat hem maar lekker gaan en kijk alleen of het goed gaat, verder niet borstelen, laat hem je maar missen.
Dan ga je beginnen als een jong paard, niet longeren, maar buitenrijden, lekkere ritjes maken en niks geen dressuur, gewoon lopen.Kelz_Lagune schreef:Nee, een paard zal jou ook echt missen wanneer je hem niet komt borstelen. Sterker nog ik denk juist dat het in veel gevallen averechts zal werken... Een paard dat al reeds gewend is aan de dagelijkse aandacht met knuffels en borstelbeurten zal in sommige gevallen misschien juist wegkwijnen (dat zou mijn paard dus gebeuren) waardoor ze uit pure verveling alleen nog maar meer gaan lopen stinkmodder, maar dit heeft niets te maken met jou missen! Ik ken paarden die hele hekwerken en stallen vernield hebben omdat de eigenaren zo nodig 6 weken lang op vakantie wilde en ook daarna een zomerlang geen aandacht aan hun dieren besteed hebben: 'Want och ze waren toch al vervelend, laten we ze maar het land op gooien want dan voelen ze zich vast een stuk fijner'.. Hoezzé wat zaten die er naast, allemaal... Maanden zijn ze bezig geweest om de boel weer op orde te krijgen.
Alles daarbij komend; een goed wedstrijdpaard kan je niet zomaar even het land opgooien... Eén met het risico op blessures als ze met veel andere staan, twee kan je daarna weer maanden opbouwen, drie zullen de meeste wedstrijdruiters die ik ken echt niet beginnen met bosritjes en dressuur aan de lange lijnen en dat maandenlang. Vier los je op deze manier imo niets op simpelweg omdat het veelal op rijtechnische problemen gaat (zeker bij een hoger geschoold dier), zelfs na maanden weidegang hebben ze binnen 3 weken weer uitgevogeld hoe het trucje stilstaan- achterwaarts- met specialeffects bokken ookal weer werkte.
Inplaats van het paard maanden het land op te gooien, en jij als ruiter niet eens meer de moeite te nemen om voor hem te zorgen, lijkt mij de enige remedie: Trainen en héél veel les.
Vaak zijn 'hoger geschoolde' paarden geen paarden meer.....jammer genoeg blijkt dit ook weer uit het verhaal.....
Als je een goede band hebt met je paard zal hij je zeker WEL missen!
Maar dat kan je alleen weten als je een band opbouwd, niet als je je paard gebruikt als 'ding' waar je zo mooi mogelijk op gaat rijden ten koste van zijn lichaam en geest.
Paarden die geestelijk helemaal gestoord zijn en niet meer 'normaal' reageren als de mens iets vraagt, willen de trailer niet meer in, gaan constant net doen of ze moeten plassen als ze op concours zijn, gaan overal tegen in en zijn heel gespannen, altijd lichamelijke problemen die niks uitwijzen, ja dat los je op door nóg meer te trainen en heel veel les!
Dat is ook het verschil tussen onze denkwijze, jij vind dat jouw relatie met je paard is ruiter-paard, ik wéét dat de relatie tussen mij en mijn paard is dat we vrienden zijn......
Mag ik je er even op wijzen dat jij hier degene bent die 1. intepreteert dat ik geen band heb met mijn paard, 2. Intepreteert dat ik mijn paard zie als 'ding' of 'gebruiksvoorwerp' voor de sport die ik graag beoefen, en dat ik 3. Geen tijd voor hem zou nemen, en zijn problemen.
Klinklare onzin en ik zal je ook eventjes uitleggen waarom. Mijn dieren staan altijd luid te hinneken wanneer ik ze roep; Ik ben aan ze gehecht en vertrouw ze volkomen. Soms zit ik urenlang bij ze in de stal hele verhalen tegen ze te houden, soms hang ik huilend om hun hals omdat ik me zo rot voel, soms ben ik uren bij ze om ze flink te knuffelen, soms zit ik dagenlang bij Lagune in het paddock mijn tentamens te leren terwijl hij lekker met wat vriendjes rondbanjerd, en soms ben ik geregeld maanden tot soms zelfs jaren bezig om het ze volledig en pijnloos naar hun zin te maken. Mijn paard en ik zijn vriendjes, heus.
Menig wedstrijdruiter had een dergelijk paard misschien een keer of wat door een veearts na laten kijken, was nog eens wat extra gaan trainen en lessen... Maar als hun 'gebruiksvoorwerp' dan te lang uit de running zou zijn dan knikkeren ze hem er binnen een paar maanden uit en kopen gewoon een nieuwe, die nog niet verziekt is. Als ik geen band met mijn dieren had gehad, was dit misschien ook wel een optie geweest ja. Helaas ben ook ik er eentje die eerst wil kunnen zeggen: "Ik heb al het mogelijke geprobeerd" alvorens ik tot verkoop over zal gaan... Ik ben niet voor niets al 1,5 jaar bezig. Een gemiddeld wedstrijdruiter zal je dan ook niet dagelijks grondwerk zien doen, terwijl Lagune en ik hier wel degelijk veel mee bezig zijn.
Zonder goede band, bestaat er naar mijn mening niet eens een combinatie, laat staan sport! Daarbij is het toch veelal de ruiter die het probleem is en het overgrote deel van de lichamelijke klachten kan doen laten afnemen, dat verklaart ook een toenemende hoeveel les en training. Als je een paard 6 maanden het land op donderd en hem naderhand weer oppakt, zal jij als ruiter naar alle waarschijnlijkheid wederom een groot deel van het probleem zijn.
Verder ben ik het met Kendra eens dat het een illusie is om te denken dat een paard jou zal missen, tuurlijk kan een dier blij zijn om je te zien (dat zijn mijn dieren ook), maar 'missen' is toch echt een ander verhaal.
Weetje wat jij zou moeten doen? Alle wedstrijdruiters eens persoonlijk bekijken en niet zo generaliseren, jeetje zeg.
)
) Hij ging dus ook bij degene die hem opgeleid heeft even flink in zijn achteruit... Dat heb ik meerdere malen gezien, maar dat gebeurde alleen wanneer ik er eerst op had gezeten.