runningkawa schreef:Idd Mindfields
Een paard iets aanleren doe je niet door het er in te slaan.
Je bouwt het op met kleine stapjes, zodat je weet dat hij niet in protest gaat, want dan was je stapje te groot, te moeilijk of te onduidelijk.
Lukt dat kleine stapje, vraag je dat die dag niet meer.
Goed is goed, niet in 1 dag alles willen.
Morgen weer een dag, daarna ook en zelfs nog maanden...
Daarom heeft een half uur lang dezelfde oefening vragen geen nut.
De spieren verzuren, paard word "dwars" omdat het hem pijn doet. Ruiter gaat nog wat harder trekken en er gebeurd niets meer goed.
Idem met springen, een paar keer, gaat dat goed, stoppen
Niet doorgaan totdat het mis gaat, wat heb je er aan?
Voordat we zeggen, pokke knol dit en dat
Sta eens stil bij dat die pokke knol zomaar een ruiter op zijn rug laat.
Als het zo'n pokke knol was, zou jij als mensje daar boven kunnen blijven zitten als 600 KG denkt, pokke ruiter stik er maar in?
Wij zitten wel vaker op 1 lijn Kawa...
Nu inderdaad ook.
Weinig ruiters denken na over de spierpijn die een paard krijgt van wat we van hem vragen. Maar als ze zelf spierpijn hebben doen ze wel rustig aan met zichzelf.
Dressuur is net als fitness eigenlijk, je traint bepaalde spiergroepen. Een beetje spierpijn is goed, maar daar moet je als ruiter wel goed mee omgaan en de spieren de tijd geven zich te herstellen zodat ze sterker worden.
Wat dat pokke knol verhaal betreft, ook daarin ga ik helemaal met je mee.
Als sommige paarden wisten hoe sterk ze waren, kwam er dan ooit nog een pokke-ruiter op?
Dan gingen ze in een hoek van het weiland zitten en kreeg je er nooit meer een zadel op volgens mij!