Eleonoor schreef:Zijn visie is, ook de mijne, dat als je je gewicht naar binnen plaatst je eigenlijk over je binnenschouder de wending invalt. Het mooiste is als je de wending met gelijke druk op alle benen doet, dus houdt in dat je geen tact maar wel wat tempo verliest om goed de wending door te komen. Ook hij stelde lichtjes voor je balans ietsjes naar buiten te brengen om zo je paard beter in balans de wending in te krijgen en dus niet een bocht vallend over de binnenschouder gaat krijgen.
Het is net als wijken, je plaatst je gewicht naar de kant dat jij je paard op wil. Eigenlijk breng je hem zo lichtelijk uit balans, maar wel in de richting die je wilt. Je wilt de wending graag recht doorkomen en niet als een vrije val over de binnenschouder, daarom dus niet het gewicht op de binnenkant houden.
Je valt niet over de binnenschouder de wending in, omdat het zwaartepunt van paard en ruiter in de wending verplaatst wordt.
Volgens mij bedoelde Weis vooral dat het voor de wending (dus idd net voor je de wending ingaat) van belang is dat het paard al niet naar binnen valt. Het paard moet in balans zijn en goed rechtgericht wil het paard ook goed de wending in kunnen.
Wbt het voorbeeld van het wijken lijk je jezelf wat tegen te spreken
. Want idd bedoel ik ook dat je je gewicht verplaatst naar de kant dat jij met je paard op wil. Daarvoor moet je dus in bijvoorbeeld een wending naar rechts iets meer op je rechterzitbeenknobbel zitten.