Ik heb hier ook zo'n paard. Na enkele dingen gelezen te hebben over andere afstammelingen van Faram (vader van mijn paard), ben ik tot de conclusie gekomen dat dat paard het kijkerig zijn doorgeeft aan ongeveer al zijn nakomelingen. Als ik dat eerder geweten had... Bij Presley is het soms echt verschikkelijk.
In het begin hielp negeren heel goed. Maar na een tijdje deed hem dat niets meer, hij rende weg en ik probeerde gewoon door te rijden, te doen alsof er niets aan de hand was, eenmaal hij gestopt was met rennen, vond hij weer wat nieuws. Echt niet leuk. Toen ben ik keer op keer naar de plek waar wat "was" toegereden. Er was nooit iets hoor, Presley ziet en hoort gewoon spoken. Om gek van te worden. Dit werkte ook weer even, maar na een tijdje "schrok" hij er steeds weer van. Als ik hem dan aan de hand naar die plek meenam, was er plotseling "niets" meer dat eng leek. Terug erop, en juist hetzelfde.
In het begin was mijn paard ook voor de rest erg onrustig, dat is nu gebeterd en ik moet zeggen, sinds hij "zijn innerlijke rust" weer bijna gevonden heeft, is hij veel fijner te rijden, en "verschiet" hij tenminste niet meer van alles. Hoewel... soms ben je rustig aan het draven en hangt er een zadeldek ofzo over de omheining van de piste, dán moet je hem eens zien rennen... Of erger nog, als er iemand in de piste tegen de omheining staat. Dan krijg je hem gewoon niet meer gestopt. Ik geef het op, met mijn paard. Ik heb me er bij neergelegd dat het wel altijd zo zal blijven. Intussen probeer ik hem te laten wennen aan allerlei "enge" situaties, maar zonder succes. Zelfs na 20 keer durft hij nog niet dichter dan 20m van een (dan nog speciaal een bruine zodat het niet té hard opvalt!) doek die op de grond ligt te komen
Jeetje, van een aansteller gesproken...
Maar er zijn voedingssuplementen die je bij kan geven zodat je paard rustiger wordt. Dat moet ook wel helpen. Pavo heeft er zo wel enkele. Je kan misschien eens op die manier proberen of het helpt.
groetjes