Zijn er meer bokkers die springen echt eng vinden...ook al staat er een piepklein sprongetje?
Ikzelf sprong eerst altijd wel...ook best hoog (rond de meter vind ik dan hoog he
)Toen is het een paar keer mis gegaan...een keer gevallen of tegen hindernissen aan botsen enz.
Toen daarna heb ik eigenlijk nooit meer echt gesprongen zodat ik het ook leuk vond...zeg maar...
Steeds als ik op een wat voor sprong dan ook af rij wordt ik ineens helemaal panisch zeg maar...dat voelt je paard natuurlijk!
Dus dan gaat springen echt niet
en het is ook niet leuk...Laatst heb ik nog een keertje met een paard gesprongen dat altijd wel springt, hoe de ruiter ook denkt of is zeg maar...
Maar het paard (Fjord) wat ik normaal rij die springt echt niet als je hem niet vertrouwt...vind ik ook niet zo gek

Maar kortom...zijn er hier bokkers die dit ook hebben?
Of heeft iemand dit misschien ook gehad en hoe zijn jullie er vanaf gekomen?
Ooit vond ik springen wel leuk...en ik zou het wel weer graag willen doen omdat dat ook wel een leuke afwisseling is voor een paard...alleen dressuur is ook zo saai voor hem...
En het paard wordt er ook lenig van...
Misschien ben ik ook wel een aansteller, maar ik wil weer gewoon kunnen springen...dus wil ik niet meer bang zijn...
Maarja...ik ben benieuwd of er meer zijn met dit probleem..

.
.
ben ik de dag erop toch weer een stukje gaan stappen maar springen was ineens vreselijk eng geworden.
Het weigeren is nu voorbij en mijn angst is ook weg. 
) Dat was een hele overwinning 