Geplaatst ik wil even mijn verhaal kwijt want ik ben zo blij!
ik begin maar even vanaf het begin.
toen ik 10 jaar was heb ik mijn eerste echte eigen paard gekregen. een schimmelarabier van toen 6 jaar en nog hengst.
hij is gecastreerd en toen kwam hij! ik was zo blij, maar hij zag dr niet uit!
helemaal vies, zwetend uit de trailer, dikke knie, en ontzettend verward.
wat hij deed met rijden was bokken, niet meer niet minder
als 10 jarig manegemeisje een een paard dat bokte was natuurlijk erg vaak vallen en opstaan, maar door alles wat we samen
hadden meegemaakt was onze band echt steeds beter geworden en we hebben ontzettend veel van elkaar geleerd.
we reden in de zomer elke dag in het bos.
het was gewoon mijn beste vriend waar ik elke dag was.
toen ik 12 jaar was moest hij verkocht worden vanwege het stallingsgeld. hij kwam bij een meisje niet heel ver hier vandaan,
die niet veel ouder was dan mij, maar lang is hij daar niet gebleven.
hij is toen weer naar de mensen gegaan waar ik hem weg had (dat was toen familie).
ik belde die mensen omdat ik graag een keer wou langskomen maar wat ik toen hoorde daar schrok ik echt van.
hij was daar neit meer. hij was alweer weg.
dit keer stond hij op een manege. dus meteen gebeld en een tijdje daarna naar mn paard toegegaan.
wat was ik blij hem weer te zien. 3 jaar lang is hij op de manege geweest en elke vakantie gingen we daarheen.
ik had veel gewerkt en gespaart en zoveel geld dat ik hem eigenlijk heel graag terug zou willen kopen.
hij stond helemaal niet tekoop maar toch zijn we naar de manege gegaan om te vragen.
ik ben zo ontzettend blij dat ik hem heb mogen kopen!
zondag is hij weer terug gekomen. ik heb echt blij dat hij er weer is! ik heb had hem heel erg gemist maar nu zie
ik hem gewoon elke dag weer!
