Bimmetje schreef:Op deze momenten snap ik dus 'de moeder' in kwestie niet!
Als je kind het niet leuk meer vind om met dit paard te rijden, waarom MOET het dan!
Omdat mams het zo leuk vind?!
Een goede ouder, luistert naar haar kinderen en zorgt ervoor dat de kinderen er plezier in houden in wat ze doen. In dit geval dus op zoek naar een braaf paardje, waar jij TS dus meer plezier aan beleefd en vertrouwen kunt gaan krijgen.
Sorry voor deze post, maar dit gebeurd veel te vaak. Uiteindelijk stoppen de kids, omdat ze er gewoon geen plezier meer in hebben door de onkunde of ego van de ouders.
Daar ben ik het dus niet mee eens.
Ik heb vroeger ook een pony gehad.
Het was een rodeopony.
Ik vloog er per rit gemiddeld 2 a 3x af, omdat ze bokte tot ik eraf lag en ze vloog er vaak vandoor.
Ze rende met mij ernaast vandoor etc.
Gehuild heb ik.
Ik wou een andere pony, want deze was natuurlijk niet leuk.
Toen zeiden mijn ouders iets van deze strekking...
Jij wou een pony en hebt gekozen voor deze pony, het is een levend wezen en geen voorwerp die je zo even weg doet, omdat ze je niet bevalt. Je kunt kiezen of je gaat verder met haar of we verkopen haar en dan heb je geen pony meer.
Nou huilen en huilen, maar toch zonder pony wou ik ook niet.
Nu komt het!
Ik ben helemaal opnieuw met haar begonnen.
Ik begon met veel poetsen, manen staart invlechten en kleine wandelingetjes met hoofdstel om.
Hoofdstel en zweep is misschien een tip als je pony er aan de halster mee vandoor gaat dan kun je t afleren en heb je meer overwicht.
afijn, daarna ging ik rondjes stappen in de wei, later draven en uiteindelijk galop.
Daarna reed ik eens een rondje om ons huis(industrieterrein) en steeds verder weg.
Langzaam groeide het vertrouwen weer en de band tussen mij en mijn pony ook.
Uiteindelijk sprong ik met haar, reed dressuur en ging weer op buitenrit.
Ik ben blij dat mijn ouders deze beslissing hebben gemaakt toen, want het heeft lang geduurt maar wat een topper was ze!!
En later super braaf en was zo gek op haar.
Ze heet Soraya(check mn profielnaam) en zal in mijn leven altijd mijn lievelingspony blijven.
Ondertussen is ze al wat jaartjes verkocht, maar ben nog langs de eigenaar gegaan om eens te kijken.
Zal haar nooit vergeten.
Mijn advies luid aan haar....
Maak afspraken met je ouders erbij met je zus om om en om naar die pony te gaan, zodat jullie niet teveel met elkaar te maken hebben. Wees streng en stel grenzen bij de pony, maar werk ook naar een band tussen jullie toe.
Begin helemaal opnieuw en vraag desnoods hulp aan iemand die je verder op weg kan helpen.
Je zult misschien verbaasd zijn hoe je er over een jaar vanaf hier voorstaat .
Succes en geef niet op!