Na bijna 2 jaar hond-loos te zijn begint het stiekem weer te kriebelen.. Ik riep 2 jaar terug heel hard nóóit een hond meer te willen, maar ik mis het. Een maatje, een reden om naar buiten te gaan en ondanks dat ik al best gestructureerd leef geeft een hond nog wat meer structuur aan je leven.
Maar, het kost ook tijd. Heel veel. En geld. En dat is wat me nu nog heel erg laat twijfelen. Ik kan nu gaan en staan waar ik wil, als je een hond in huis neemt draait alles om de hond.
En daarnaast heb ik best wat eisen (denk ik?). Ik heb een Mechelse Herder kruising gehad, een Roemeens hondje, een Maltezer Leeuwtje en pas nu vaak op op de hond van mijn ouders, een kruising Tibetaan/Poedel. Doordat het best verschillende rassen waren met elk hun eigen behoefte weet ik heel goed wat ik níét meer zou willen.
- een verharende hond (beetje haar okee, maar niet meer een extra vachtje op de bank/vloer vd hondenharen)
- niet groter dan 40 cm
- ik zou graag een vriendelijke hond willen, hoeft niet eens perse een allemansvriend te zijn, maar geen uitvalgedrag vertonen zou héél fijn zijn
- geen extreem waakse/vocale hond
- moet wel een beetje sportief zijn, ik loop heel veel hard, zou leuk zijn als die dan mee kan! Of op onze wandel vakanties.
- en een beetje baasgericht zou ook wel erg leuk zijn, ik train graag
Toen kwam ik uit bij de Parson Russell Terrier, maar ik vind het zo lastig. Hoe pak je dat dan aan? Een fokker zoeken? Ik heb toch liever een hondje die de puppy fase al voorbij is.
Aaahhh, twijfels twijfels. Zijn ongetwijfeld nog meer mensen die twijfelen/hebben getwijfeld, wat heeft bij jou de doorslag gegeven? Of juist niet?


)
Was echt mijn vriend voor het leven. Zo pienter, tikje eigenwijs soms maar ik kon echt lezen en schrijven met hem. 
