Geplaatst 
Nala is een Roemeens gesteriliseerd teefje van vijf, ze is toen ze ongeveer vijf maanden oud was bij ons komen wonen en is altijd kerngezond geweest.
In september is ze gediagnosticeerd met patella luxatie graad 2, advies was nog even aankijken omdat ze weinig last leek te hebben.
Afgelopen zondag avond kwam onze dochter met Nala in haar armen terug van wandelen omdat ze "helemaal krom liep". Maandag ochtend hebben we meteen een afspraak bij de dierenarts gemaakt en ze werd in de loop van de dag ook steeds slechter. Ze was zichtbaar niet happy; hijgen, trillen, pain face, passief, niet willen/kunnen lopen, omvallen, nauwelijks eten en drinken. De dierenarts kon niet echt iets vinden en gooide het op haar patella luxatie waar ze pijn van zou hebben. Ze heeft pijnstillers en een injectie tegen eventuele misselijkheid gekregen.
Dinsdag gilde ze het ineens uit en plaste in de mand en bleef ook in haar eigen plas liggen (ik heb haar er natuurlijk wel uit getild) die urine heb ik opgezogen met een spuit. We zijn weer naar de dierenarts geweest er zat strufiet in de urine en de PH was wat hoog (7) maar dat vond deze dierenarts te minimaal om iets mee te doen. Ook zij gooide het op pijn van de patella luxatie die volgens haar nu veel erger was (zij had ook de oorspronkelijke diagnose van de patella luxatie gesteld). Ik vond dat zelf niet echt een verklaring omdat Nala echt heel ziek is... Het probleem is dat ze dit bij de dierenarts niet echt laat zien, ze pept zich dan enorm op.
Omdat ze het op de patella luxatie bleven gooien en ik haar niet wilde laten lijden heb ik met spoed een afspraak bij een kliniek gespecialiseerd in operaties van oa patella luxatie gemaakt daar konden we vandaag terecht. Haar patella luxatie bleek niet verergert, nog steeds graad twee en is geen verklaring voor de pijn/het ziek zijn van Nala. Deze arts dacht aan problemen met de blaas, nieren en/of rug. Er zijn foto's gemaakt daarop waren geen blaas of nierstenen te zien, de blaas was wel groot. De milt was ook duidelijk vergroot. Bij haar rug stonden ook een aantal wervels iets dicht bij elkaar maar niet dramatisch.
Ze heeft andere pijnstillers, een spuit met prednison voor haar rug en antibiotica gekregen en ze moet op dieetvoer voor het strufiet.
Maar we hebben nu nog steeds geen echte diagnose en Nala knapt nog steeds niet echt op ze blijft heel ellendig tonen en wil niet eten en nauwelijks drinken. Ze toont duidelijk ongemakkelijk, loopt moeilijk, hijgt, boert, eet nauwelijks (alleen wat yoghurt en stukjes vlees maar dat blijf ook bij kleine hapjes), drinkt nauwelijks, is passief en verbetert nauwelijks ten opzichte van eerder.
Misschien wil ik te snel herstel zien maar ik maak me toch nog steeds zorgen. Zijn er hier mensen die nog weten in welke richting ik zou moeten zoeken? Zou het bijvoorbeeld nog zinvol zijn om een bloedonderzoek of andere onderzoeken te laten doen of moeten we het gewoon even de tijd geven en afwachten? Mijn onderbuik gevoel zegt dat er nog steeds iets niet goed zit maar misschien komt dat ook gewoon door de zorgen.
De patiënt:
