Ik vraag me af of er meer bokkers zijn met het volgende:
Ik heb een Duiste staande langhaar van bijna 16maanden.
Hij is super vrolijk, energiek en we zijn fanatiek met jachttraining.
Echter blijft hij tamelijk schuw voor aanraking. Als we bijvoorbeeld op de bank zitten en hem roepen en willen aanhalen dan deinst hij terug of kruipt achter zijn mand. Andere keren komt hij bij je staan om volledig gekriebeld te worden. Als ik met hem "werk" dan is hij totaal niet schuw en geniet hij van de belonende kriebel. Vreemde mensen die ook nog eens druk zijn kunnen hem helemaal niet aaien terwijl hij wel met ze wilt spelen. Het lijkt of hij continue argwanend is dat je hem iets zou aandoen dan.
Als klap op te vuurpijl zei laatst iemand (die de hond overigens verder niet kent) dat wij veel te hard voor hem zijn en dat hij daarom schuw is. Dit kwetste mij nogal omdat ik niet hard met hem ben, laat staan hem fysiek zou slaan o.i.d. Tuurlijk krijgt hij wel eens een "foei" of een "nee" en ik geef hem vast wel eens een duwtje maar nooit of te nimmer zou ik hem met mijn hand slaan. Echter als je ziet hoe hij soms reageert zou je haast denken van wel
. Hij is wel super op ons gerecht, luistert erg goed en is niet extreem onderdanig. Als hij zin heeft is hij ook ontzettend knuffelig, zo ligt hij nu lekker naast mij stiekem op de bank (privilege als hij braaf is geweest) en kriebel ik hem lekker achter zijn oortjes.
Herkent iemand van jullie dit? Hij was al zo als kleine pup en dus geen duidelijk trauma o.i.d.
Kan het met de leeftijd nog te maken hebben? Is het gewoon karakter?